Trzy godziny ciszy

Książkę mi polecono. Niestety wcale mnie nie powaliła…

Książkę mi polecono. Niestety wcale mnie nie powaliła…

„Trzy godziny ciszy” Patrycji Gryciuk okazały się dla mnie rozczarowaniem – historia nie wciągnęła mnie od początku. Narracja wydała mi się chaotyczna i ciężka do śledzenia, przez co szybko straciłam zainteresowanie. To jedna z tych książek, które odłożyłam bez żalu.

„Trzy godziny ciszy” Patrycji Gryciuk okazały się dla mnie rozczarowaniem – historia nie wciągnęła mnie od początku. Narracja wydała mi się chaotyczna i ciężka do śledzenia, przez co szybko straciłam zainteresowanie. To jedna z tych książek, które odłożyłam bez żalu.

Mimo najszczerszych chęci...nie dam rady przez nią przebrnąć...rozumiem, że akcja skupia się głównie na życiu wewnętrznym bohaterki...jej wspomnieniach...ale...dla mnie odpada...może kiedyś jeszcze raz spróbuje...ale dziś nie...

Mimo najszczerszych chęci...nie dam rady przez nią przebrnąć...rozumiem, że akcja skupia się głównie na życiu wewnętrznym bohaterki...jej wspomnieniach...ale...dla mnie odpada...może kiedyś jeszcze raz spróbuje...ale dziś nie...

Ciężko mi było przebrnąć przez tą historię.. Nie wiem skąd tyle pozytywnych opinii 😔

Ciężko mi było przebrnąć przez tą historię.. Nie wiem skąd tyle pozytywnych opinii 😔

Cóż ja Wam mogę powiedzieć o tej książce. Taki miał być hit a tu, jak dla mnie totalna klapa. Naprawdę, już dawno nie czułam się tak bardzo zawiedziona książką, o którą się wszyscy zabijają.

Zacznijmy od tego, że sam pomysł na książkę się okej, ale to wykonanie mija się z założeniem. Czytając miałam wrażenie, że czytam czyjeś notatki lub myśli w głowie. Opis tego co robiła wtedy i wtedy, opis Marnixa i jego poczynań. To wszystko była dla mnie bardzo słabe i powtarzalne, w kółko to samo. Jakby zupełnie nie było pomysłu na dalszą część książki. I tak było przez ponad 90% książki. Jak dla mnie ruszyło się cokolwiek i miało to ręce i nogi tak naprawdę pod koniec czytania, ale przez to jak bardzo ten początek wnika w człowieka, tak już resztą aż tak bardzo nie cieszy podczas czytania.

Zanim zabrałam się za lekturę tej książki, zapoznałam się z opiniami na jej temat, które przewadze były pozytywne i mówiły jak bardzo melancholijna, emocjonalna i empatyczna jest ta książka. Osobiście wiem, że jestem bardzo empatyczną osobą i odczuwam masę uczuć ale po tej książce czuje się jak wypruta z emocji. Totalnie nic. Niestety, rzadko to mówię, ale osobiście nie polecam, tym bardziej jeśli mielibyście wydać na nią fortunę.

Cóż ja Wam mogę powiedzieć o tej książce. Taki miał być hit a tu, jak dla mnie totalna klapa. Naprawdę, już dawno nie czułam się tak bardzo zawiedziona książką, o którą się wszyscy zabijają.

Zacznijmy od tego, że sam pomysł na książkę się okej, ale to wykonanie mija się z założeniem. Czytając miałam wrażenie, że czytam czyjeś notatki lub myśli w głowie. Opis tego co robiła...

Fantastyczna powieść. Wciągająca, pochłonęłam w 2 dni. Lekko napisana. Ale wg mnie wcale nie miłość jest tu głównym tematem. To książka przede wszystkim o depresji i jej ogromnej, destrukcyjnej sile. Okazuje się, że psychika ludzka i to, co się głowie siedzi tak naprawdę determinuje WSZYSTKO.

Fantastyczna powieść. Wciągająca, pochłonęłam w 2 dni. Lekko napisana. Ale wg mnie wcale nie miłość jest tu głównym tematem. To książka przede wszystkim o depresji i jej ogromnej, destrukcyjnej sile. Okazuje się, że psychika ludzka i to, co się głowie siedzi tak naprawdę determinuje WSZYSTKO.

Historia bardzo mnie poruszyła. Do tego opowieść zaskakiwała mnie wielokrotnie!

Historia bardzo mnie poruszyła. Do tego opowieść zaskakiwała mnie wielokrotnie!

Są książki mało znane, po które sięgają tylko nieliczni, i są książki niesamowicie popularne, które prawie każdy zna. Są lektury krytykowane na każdym kroku, mające bardzo wąskie grono fanów i są takie zbierające niemal same pozytywne opinie, przy których ze świecą szukać tych mniej entuzjastycznych. Są powieści takie, które chwytają za serce i znajdują sobie w nim miejsce na zawsze, ale są też takie, po których nie zostaje nawet wspomnienie.

"Trzy godziny ciszy" to tytuł, na temat którego nie widziałam żadnej słabszej opinii. Wszyscy go zachwalali, trafiał do książkowej topki wielu osób, aż nakład się wyczerpał, a w sieci można było znaleźć tę lekturę za grube pieniądze. Doszłam do wniosku, że i ja dam się namówić na tę perełkę - jednak nie byłam tak zdesperowana, żeby mieć ją na swojej półce (zdjęcie papierowej wersji wklejone). Na szczęście Legimi wykupione, więc zabrałam się za czytanie i... klops.

Patrycja Gryciuk stworzyła historię, którą ciężko sklasyfikować, bo wiele gatunków miesza się tu ze sobą. Jakby dobrze się zastanowić, to jest tu niezły miks, ale jak wiadomo - co za dużo, to niezbyt zdrowo. Kiedy dochodzi jeszcze do tego irytująca bohaterka zadufana w sobie, której całe życie kręci się wokół jednego - nawet po wielu, wielu latach, kiedy powinna odciąć się od przeszłości, skoro wie, że myślenie jej nie służy i coraz bardziej zanurza się w toksycznej brei. Mało tego - rozwiązanie sprawy z jej chorobą niby ciekawe, ale takie to wszystko... miałkie było. Same ostatnie zdania - świetne. Tylko czy to nie za mało przy pierwszej połowie ciągnącej się jak flaki z olejem, kręcącej się wokół tych samych wydarzeń, oraz drugiej połowie, w której dzieje się więcej, ale jeszcze mniej sensownie?

Szanuję, że ta powieść to ulubieniec znacznej większości czytelników. Ja niestety nie zaliczam się do tego grona, bo w zasadzie nawet po dłuższym zastanowieniu się, nie mogłabym wskazać czegokolwiek, co mogłoby mnie łapnąć za serce.

Są książki mało znane, po które sięgają tylko nieliczni, i są książki niesamowicie popularne, które prawie każdy zna. Są lektury krytykowane na każdym kroku, mające bardzo wąskie grono fanów i są takie zbierające niemal same pozytywne opinie, przy których ze świecą szukać tych mniej entuzjastycznych. Są powieści takie, które chwytają za serce i znajdują sobie w nim miejsce...

Książka po którą sięgnęłam z polecenie tu na instagramie i zdecydowanie jest to książka, która zaskoczyła mnie swoją fabułą, a właściwie tym jak autorce udało się przez połowę książki wprowadzić w pole. Tajemnice z przeszłość, niespełniona miłość życia i w końcu śmiertelna choroba, jednak nic tu nie jest takie jakie się wydaje na pierwszy rzut oka.
Książka wciąga od pierwszych stron i bardzo mocno skłania do refleksji na swoim życiem, główna bohaterka dopiero w obliczu choroby zaczyna porządkować sprawy z przed lat, co doprowadza do zaskakującego finału. Wracając do domu w którym dorastała musi zderzyć się z wspomnieniami, które wracają na każdym kroku. Pikanterii dodaje wątek kryminalny, który idealnie pasował do całej fabuły.

Jest to smutna książka, która wprowadza w nostalgiczny nastrój, pełna trudnych emocji. Zakończenie wstrząsającej tak nieoczywiste że autorce udało się mnie zaskoczyć.

Książka po którą sięgnęłam z polecenie tu na instagramie i zdecydowanie jest to książka, która zaskoczyła mnie swoją fabułą, a właściwie tym jak autorce udało się przez połowę książki wprowadzić w pole. Tajemnice z przeszłość, niespełniona miłość życia i w końcu śmiertelna choroba, jednak nic tu nie jest takie jakie się wydaje na pierwszy rzut oka.
Książka wciąga od...

Ciężko mi się czytało te zachwyty nad wiadomo kim. Wątek poboczny wydawał się naciągany. Zaskoczyło mnie zakończenie, aż musiałam się wrócić czy dobrze zrozumiałam.

Ciężko mi się czytało te zachwyty nad wiadomo kim. Wątek poboczny wydawał się naciągany. Zaskoczyło mnie zakończenie, aż musiałam się wrócić czy dobrze zrozumiałam.