Lot Koło Nagiej Damy

"Misja helikopter" nie jest typową literaturą górską. Nie znajdziemy tu opisów brawurowych ataków szczytowych czy ciekawych akcji w ścianie. Mimo to na kartach książki przewijają się znane nazwiska ze środowiska ludzi gór. O swoich osiągnięciach Simone Moro wspomina rzadko, jedynie tyle, ile wymaga kontekst wydarzeń. Te napomknięcia zdołały mnie jednak zaciekawić na tyle, że postanowiłam w przyszłości sięgnąć po "Zew lodu". Wróćmy teraz do "Misji". W kontekście ostatnich tragicznych wydarzeń na Nanga Parbat, nawet ludzie niezainteresowani górami wysokimi uświadomili sobie, jak ważną, a jednocześnie prawie nieistniejącą kwestią jest zaplecze śmigłowcowe gotowe podjąć akcję ratunkową w tym trudnym terenie. Simone Moro doszedł do takich wniosków już wiele lat temu. Jego opowieść wydana w zeszłym roku, opisuje dążenie do spełnienia niemożliwego. Jest to fascynująca historia człowieka, który poświęca swoje zdrowie psychiczne i wszystkie oszczędności, by stworzyć pogotowie ratunkowe w Nepalu, nie tylko dla himalaistów, którzy z różnych przyczyn potrzebują pomocy, lecz także, a może przede wszystkim dla lokalnej społeczności, żyjącej praktycznie bez kontaktu ze światem zewnętrznym. Simone opowiada o żmudnej drodze do zdobycia licencji pilota, o radości latania, o walce z włoską biurokracją, o trudzie zdobycia własnej maszyny, by nieść pomoc na drugim końcu globu. Nie bójcie się jednak terminów technicznych związanych z pilotażem, pojawia się kilka wyrażeń, lecz nie utrudniają one zrozumienia tekstu. Autor zadbał o to, by laik nie czuł się przytłoczony terminologią. Jego opowieść jest również bogata w opisy różnych sytuacji kryzysowych w Himalajach i Karakorum. Sytuacji, które spowodowały zainteresowanie wapinacza helikopterami, jak i tych które stały się jego udziałem z drugiej strony - strony ratownika. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie akcje typu long line, gdy jeden z ratowników, podwieszony na linie pod helikopterem jest wciągany na miejsce akcji. Tym właśnie sposobem Simone Moro dotarł po ciało ukraińskiego alpinisty, ta akcja chyba najbardziej mną poruszyła. "Misja helikopter" to ciekawie napisana książka w tematyce okołogórskiej. Autor zrobił na mnie ogromne wrażenie swym samozaparciem i odpowiedzialnym podejściem do obranego projektu. Jaki trzeba mieć charakter, gdy będąc ofiarą napaści szerpów, kilka dni później tym samym ludziom nieść bezinteresowną, bezpłatną pomoc. Myślę, że nie muszę dodawać nic więcej, po prostu sięgnijcie po tę książkę i przekonajcie się sami, że warto.

Bardzo ciekawa i świetnie napisana książka opowiadająca o tragedii Messnerów. Dla mnie rozwinięcie tematu z książki Messnera "Moje życie na krawędzi" w której odniósł się do sprawy enigmatycznie. Sam Hemmleb został tam przez Messnera wspomniany w negatywnym świetle.

Michał Jagiełło był podobnie jak Józef Oppenheim naczelnikiem TOPR (a ściślej - Grupy Tatrzańskiej GOPR, bo pod taką nazwą w latach PRL funkcjonował TOPR). Wziął udział w przeszło 250 akcjach ratunkowych w Tatrach, a oprócz działalności taternickiej i ratunkowej - pisał. Spod jego pióra wyszło kilkadziesiąt publikacji - opowiadań, wierszy i książek, nie tylko górskich. A jego dziełem życia jest właśnie "Wołanie w górach", książka którą pisał i aktualizował przez lata - każde kolejne wydanie powiększone było o kolejne, aktualne rozdziały. Książka opowiada historię TOPR od początku, od pierwszych akcji ratunkowych - po te najnowsze. Pozycja obowiązkowa.

Książka nie tylko dla miłośników gór, napisana w lekki, błyskotliwy sposób. Kirkpatrick ujmuje czytelnika dystansem do samego siebie. Tworzy ciekawy obraz, w którym pokazuje, że funkcjonowanie w rodzinie wbrew pozorom wcale nie różni się aż tak bardzo od sportów ekstremalnych.

Książka „Zew lodu. Ośmiotysięczniki zimą: moje prawie niemożliwe marzenie” autorstwa Simone Moro to moje kolejne spotkanie z tematyką górską. To także kolejna moja książka w ramach wyzwania, aby sięgać po książki autorów z poszczególnych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Tym razem padło na Włochy. ”[…] alpinizm jest niemalże perfekcyjną ekspresją wolności. To nie tylko sport, ale również, a może przede wszystkim, forma ucieczki, odkrywania samego siebie, eksploracji, przygody i kontemplacji. Dlatego niech każdy uprawia go, jak chce, również ucząc się na własnych błędach czy podejmując ewidentnie nielogiczne decyzje, o ile nie dotyczą one innych […]”. Simone Moro to włoski wspinacz, alpinista, himalaista. Jest drugim po Jerzym Kukuczce wspinaczem, który zdobył zimą cztery ośmiotysięczniki oraz pierwszym i jedynym, który ma na swoim koncie cztery pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki takie jak: Sziszapangmę, Makalu, Gaszerbrum II i Nanga Parbat. W 48 godzin wszedł i zszedł z Mont Everestu. Simone potrafi zawrócić kilkadziesiąt metrów przed szczytem. Wie, że Zycie jest jedno, a w tym samym miejscu będzie mógł się jeszcze pojawić. Został on laureatem nagrody Fair Play za to, że zrezygnował ze zdobycia Lhotse, by ratować innego himalaistę. Książka ta powstała podczas jednej z wypraw Simone. Myślę, że dzięki temu potrafił on przekazać o wiele więcej emocji z wypraw, o których pisał.

Uderzające w tej książce jest to, że oprócz ciągłego podkreślania spraw typu "kobiety/kobietom/z kobietami" co w pewnym momencie staje się męczące, bardzo dużo miejsca poświęcone jest rzekomym nieprzyjemnościom które bohaterkę ponoć spotykały. Oczywiście głównie od mężczyzn ale nie tylko. Co ciekawe to Wanda Rutkiewicz często opisywana była jako osoba nieprzyjemna i skupiona na własnym sukcesie. Sprawy nie rozstrzygniemy z oczywistych względów ale ilość konfliktów które sama opisuje daje do myślenia. Tak czy owak przeciętna rzecz.

Przed pandemią, w czasach gdy jeszcze wszyscy normalnie chodzili do biura i jeszcze nikt nie wpadł na to, że możliwy jest home office właściwie na nieograniczoną skalę, częstym zjawiskiem była ,,korpogłupota", czyli pewne odrealnienie i przesadne koncentrowanie się na zadaniach w biurze, używanie ponglisha (czyli szalonej mieszaniny polskiego i angielskiego) oraz zapominanie, że istnieje jeszcze jakieś życie poza korpo. Wtedy to jeden z moich kolegów wymyślił hasło, które do dziś wisi przy moim kompie i przypomina mi co jest ważne. A brzmi ono ,,Gdy poczujesz zew korpogłupoty to wyjedź w Andy". I w pewien sposób ma to sens. Nie raz czuję chęć by rzucić wszystko i zaszyć się gdzieś na Altiplano, gdzie nie znajdą mnie wszechobecne macki korpo. Cóż, życie w pewnym wieku narzuca pewne ramy i ograniczenia i nie każdy szalony plan można zrealizować ... ale można czytać o tych, którzy takie mieli odwagę takie szalone plany realizować. Tony Kososki (albo właściwie Przemek Śleziak) w 2010 roku zdecydował się spełnić jedno ze swoich marzeń. Najpierw jako wolontariusz wyjechał do Brazylii by pracować przy organizacji finałów Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Była to jedna, wyjątkowa okazja, która otworzyła mu drogę do wędrówki po Ameryce Południowej. Zaczął od Rio de Janeiro, gdzie nie tylko pracował jako wolontariusz na stadionie ale także przeżywał wraz z kibicami emocje. Wędrował po teoretycznie niebezpiecznych dzielnicach, wszędzie spotykając się z ludzką życzliwością i niesamowitą uprzejmością. Z Brazylii, praktycznie bez pieniędzy ruszył do Boliwii by potem udać się do Peru i zobaczyć Machu Picchu. Chyba najlepsze z tym zapisie z podróży jest ogromny optymizm i wiara w to, że wszystko jest możliwe. Kososki nie ma wielkich funduszy ale ma plan i pomysł. I właściwie to mu wystarcza. Pełen optymizmu i radości z podróżowania przemierza kolejne kilometry łapiąc pojawiające się okazje i przy okazji głęboko wnikając w społeczności. Na swojej drodze poznaje kulturę, tradycje. Rozmawia z ludźmi i zagląda tam gdzie komercyjny turysta nie trafi. Cały czas szuka także możliwości jak to wszystko zrobić praktycznie nie naruszając skromnych zapasów. Można się pukać w głowę czytając o jego przygodach i pomysłach ale tak właściwie to mu się zazdrości. Zazdrości odwagi, optymizmu, szaleństwa i upartego dążenia do celu. Tam gdzie wielu by się poddało (bo wyobraża sobie ktoś obecnie pisanie pracy inżynierskiej bez komputera, materiałów czy stałego dostępu do internetu) on jednak daje radę. Im bardziej coś nieprawdopodobne, to z pewnością znajdzie na to radę. ,,Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę" to nie tylko kawał niezłej literatury podróżniczej, to przede wszystkim skryte marzenia o szalonej, nieszablonowej przygodzie. Choć przez chwilę można się poczuć jakby samemu się podróżowało i nie ważne, że tak naprawdę siedzę w wygodnym, klimatyzowanym tramwaju w Krakowie. Polecam!

Opis dwukrotnego zdobywania ściany północnej Matterhornu przez najwybitniejszy polski żeński zespół wspinaczkowy, ośmielę się tak stwierdzić. Mniej znane, niemniej utalentowane i utytułowane (Czerwińska to nawet bardziej),niż słynna Wanda, co to Niemca chciała. Czerwińska i Palmowska piszą ze swadą, nie dziwota, że w latach późniejszych obie poszły w pisanie książek. Pozycja rzetelna i wciągająca.

*pisk ekscytacji* MOJA UKOCHANA KSIĄŻKA DOCZEKAŁA SIĘ WZNOWIENIA! 🐧❄️ Mikołaj Golachowski zabiera nas w podróż w najzimniejsze rejony naszej planety - do Arktyki i na Antarktydę, a kto jak kto, ale on wie o czym mówi. Autor, a na codzień biolog i przewodnik po mroźnych krainach spędził część swojego życia w miejscach, które my widujemy tylko w telewizji🐧❄️ Autor od najmłodszych lat otaczał się zwierzętami i fascynował zimnem, więc decyzja o wyjeździe na rok na Antarktydę była prosta. Pytanie tylko co spakować? I jak najlepiej badać słonie morskie, żeby przy tym nie ucierpieć?🐧❄️ Chochrałem antarktycznego słonia to opowieść o zwierzętach, ale i ludziach, którzy pierwsi pojawili się w tych dwóch zimnych krainach (historie odkryć),o ludziach, którzy ciągle tam jeżdżą i wracają w te rejony, a także historie o turystach, którzy pojawiają się na statkach wycieczkowych 🐧❄️ Autor z wielkim szacunkiem opowiada o zwierzętach, które spotyka na swojej drodze (m.in. o niedźwiedziach polarnych, całej gamie waleni, słoniach morskich czy pingwinach),dzieli się ciekawostkami (np. pingwiny tak naprawdę powinny nazywać się bezlotki!),a także smutną historią o ludzkim bestialstwie (m.in. wielorybnictwo i jej skutki, które odczuwamy do dzisiaj) ❄️🐧 Mikołaj, jeszcze jako biolog spędził na Antarktydzie dwa zimowania, w tym jedno jako kierownik stacji. W skrócie opisuje jak przebiega podróż na takie zimowania (kilkotygodniowa podróż statkiem z Polski),jak wyglądają przygotowania i co spakować (na miejscu nie ma sklepu, żadnego!),jak przebiegają badania oraz o niecodziennych sąsiadach i międzynarodowych spotkaniach z okazji różnych większych i mniejszych świąt (tylko na Antarktydzie Polska sąsiaduje z Argentyną, Brazylią czy Chile) ❄️🐧 Mimo, że książka jest dość długa (ponad 500 stron) czyta się ją tak, jak słucha się opowieści o szalonych przygodach przyjaciela, a po przekręceniu ostatniej strony można tylko wymamrotać: ale jak to koniec? Ja chcę jeszcze! 🐧❄️ Jeśli mielibyście przeczytać tylko jedną książkę z mojego polecenia, to niech to będzie ta książka 🐧❄️

Reportaż bardzo przyjemny w odbiorze, zwłaszcza czytany przez Rocha Siemianowskiego. Trzeba przyznać, że Adam Wajrak ma lekkie pióro, więc książka bynajmniej nie jest nudna. Obfituje w ciekawe anegdotki, natomiast trochę zabrakło mi w niej jakiejś porządniejszej i naprawdę rzetelnej wiedzy, dotyczącej wilków. Kiedy np. próbowałem weryfikować przedstawione w książce uzasadnienie, dotyczące tego, dlaczego łosie w Skandynawii rzadziej potrafią bronić się skutecznie przed wilkami niż w Ameryce Północnej, to niestety nie udało mi się potwierdzić zaserwowanej tutaj czytelnikom teorii. Ot, taki przyrodniczy średniaczek, ale mam z nim miłe wspomnienia.

Tak jak w pierwszej części "Wołania z polonin" tak i teraz napiszę to samo: wielki szacunek dla GOPR-owców za odwagę, poświęcenie i gotowowość do niesienia pomocy o każdej porze dnia i nocy i w każdych warunkach! Książka warta przeczytania, opisująca prawdziwe sytuacje z jakimi musieli się zmierzyć GOPR-owcy. Warto dowiedzieć się jak to wszystko wygląda od środka. Zdecydowanie polecam!

Mam ogromny szacunek do pana Doby. Bardzo mu kibicowałam i bardzo przeżyłam jego niespodziewaną śmierć. Dla tych, którzy mają zarzuty do formy tej książki, to pan Aleksander nie był literatem i sam na końcu swej książki wspomniał, że nie było mu łatwo zebrać swoje zapiski i udało mu się to jedynie dzięki ostrym naciskom m.in. żony, Gabrieli. Takich ludzi już prawie nie ma. Ludzi o niezwykłym talencie, haryzmie, sile woli a zarazem skromności i poczuciu humoru. Ludzi świadomych swoich niedociągnięć a uciekających przed zasłużoną sławą i uznaniem. Cześć jego pamięci.

Świetna pozycja. Opisuje wejścia na najwyższe szczyty świata. Ale głównie skupia się na wyprawie na Broad Peak w 2013 roku, która skończyła się tragicznie dla dwóch naszych himalaistów: Macieja Berbeki i Tomasza Kowalskiego. Autorzy nikogo nie oceniają, piszą fakty, które zdobyli dzięki wywiadom. Czerpali również wiedzę z innych publikacji. Można się także dowiedzieć wielu ciekawostek, które zachęcają czytelnika do dalszego pogłębiania wiedzy na tematy himalaizmu, czy osób z nim związanych. Szczerze polecam. Czyt.Tomasz Sobczak

OCENA - 8/10 REWELACJA Miałem już okazję czytać o tym zdarzeniu w innych publikacjach, do dziś nie udało się w pełni wyjaśnić śmierci Gunthera Messnera, ponieważ w literaturze opisano to dramatyczne wydarzenie w różnych wersjach, które nie są ze sobą spójne i budzą wiele watpliwości oraz kontrowersji. Reinhold Messner brat tragicznie zmarłego winą za to zdarzenie obarcza kierownika wyprawy dr. Herrligkoffera oraz współtowarzyszy, oni zaś uważają, że egoizm oraz chęć sławy starszego z braci, doprowadził do śmierci Gunthera. No cóż śmierć ta ciągle budzi emocje choć od tego zdarzenia minęło ponad 50 lat, książka „ŚMIERĆ NA NANGA PARBAT” Max Von Kienlina, jest próbą odparcia oskarżeń Reinholda Messnera w której autor przedstawił swoją wersję wydarzeń, krytykując dosadnie Messnera. Jak było na prawdę?, myślę, że tego nie dowiemy się nigdy, zawsze w tej sprawie zostanie więcej pytań niż odpowiedzi. Książka jest ciekawa i warta przeczytania, warto spojrzeć na nią okiem innego uczestnika tej feralnej wyprawy i samemu wyciągnąć z niej wnioski lub postawić własną hipotezę wydarzeń. Niewątpliwie Reinhold jest himalaistą szalonym, zawsze stawiał sobie wysoko poprzeczkę, pokonując najtrudniejsze i ekstremalne drogi, chciał być w centrum uwagi, być sławny i to mu się udało. Czy poświecił swojego brata dla rozgłosu?, to tylko on sam wie nikt inny. Więc wszelkie rozważania w tym zakresie pozostaną zawsze tylko domysłami. Co naprawdę się wydarzyło na szczycie Nanga Parbat w roku 1970, wie tylko Messner, on ostatni widział swojego brata, być może ukrywa prawdę, ale nie zmusimy go do jej wyjawienia i takie są fakty. Wspaniała książka z mroczną tajemnicą, która budzi wątpliwości, ale i fascynuje bo i temat który porusza jest szalenie ciekawy. W strefie śmierci, nie ma miejsca na moralność, wielu alpinistów o tym mówi i wspomina, więc nie nam o tym rozstrzygać, zwłaszcza jeżeli samemu nie było się na wysokości 8000 m. n.p.m, tam wszystko jest inne, zachowanie człowieka również, musimy o tym pamiętać. Pozdrawiam. Jack_

Sięgając po tę książkę, byłam przekonana, że trafię na kryminał z Tybetem w tle. Tymczasem okazała się ona mocnym reportażem – pełnym faktów o Chinach, Tybecie oraz ciekawostek związanych z alpinistami. Lektura jest tym bardziej wstrząsająca, jeśli czyta się ją już po podróży do Tybetu – wiele opisanych miejsc widziałam na własne oczy, a dodatkowo świadomość, że autor opowiada o prawdziwych wydarzeniach, dodaje jej ciężaru. Książka miała ogromny potencjał, jednak styl autora mocno go ogranicza. Język jest suchy, zdominowany przez krótkie zdania oznajmujące i fakty podane niemal podręcznikowo. Brakuje dramatyzmu, emocji, a nawet plastycznych opisów pięknej przyrody, które mogłyby nadać narracji głębi. Przy takim rozwoju wydarzeń czytelnik powinien odczuwać napięcie i tragizm, a ja miałam raczej wrażenie, że czytam skrypt akademicki. Szkoda, bo gdyby książka została napisana w bardziej angażującym stylu, mogłaby nie tylko wciągnąć literacko, ale i skuteczniej szerzyć świadomość o dramatycznych wydarzeniach pod Czo Oju i sytuacji w Tybecie.

OCENA - 8/10 REWELACJA Z pewnością każdy słyszał o Wandzie Rutkiewicz, ikonie kobiecego himalaizmu, postaci znanej zarówno w Polsce jak i na świecie. Popularność zawdzięcza sukcesom i osiągnięciom w sporcie który tak naprawdę zdominowany jest przez mężczyzn. Wspinanie w górach najwyższych wymaga odwagi, niezwykłej sprawności fizycznej, charyzmy oraz determinacji. Wanda pokazała całemu światu, że kobieta również potrafi osiągać cele, które wydawać by się mogło są poza zasięgiem tym bardziej muszą budzić respekt i szacunek. „UCIEC JAK NAJWYŻEJ. NIEDOKOŃCZONE ŻYCIE WANDY RUTKIEWICZ” to książka nie tuzinkowa, bardzo ciekawa i warta przeczytania. Autorka tej pozycji Ewa Matuszewska, prywatnie przyjaciółka ukazuje Wandę Rutkiewicz nieco z innej strony. Dzięki tej książce dowiemy się że życie Wandy, nie kręciło się wyłącznie wokół gór. Rutkiewicz miała też inne zainteresowania i pasje, uczestniczyła w rajdach samochodowych czy uprawiała wyczynowo grę w siatkówkę. Ta książka to swoisty wywiad rzeka, oparta na licznych wspomnieniach, wywiadach, artykułach z czasopism, podana w przystępny sposób. Autorka przybliżyła nam fakty z życia prywatnego Wandy, pokazała jaką była naprawdę kobietą, jakie miała poglądy, charakter, stosunek do ludzi, miłości, rodziny. Myślę że ta relacja jest dopełnieniem wszystkich książek wydanych u Rutkiewicz dlatego jest tak interesująca, jest też w pewnym sensie rozliczeniem autorki, a właściwie opowieścią o wielkiej przyjaźni jaka ich łączyła. Zdecydowanie polecam tym niezdecydowanym, warto przeczytać tę relację. Pozdrawiam. Jack_

Jest nieco chaosu przez to, że książka opisuje 2 różne wyprawy. I to nie jakoś wybitnie pasjonująco i z werwą. Za bardzo się przeplatają. Sporo skakania po tematach. Czasem się gubiłam, który rok jest opisywany i o kim mowa. Sam autor nie brał udziału w ataku szczytowym, był pod Broad Peakiem w innym celu. I to też nieco odebrało magię porównania wyprawy z 1957 do tej z 2006. Książka ma lepsze i gorsze momenty. Dla fana takiej literatury pozycja do zaliczenia, ale zdecydowanie nie jest "must have", są lepsze pozycje w tym gatunku.

Świetna książka dla osób zainteresowanych Łemkowszczyzną. Autor nie gryzie się w język: trafnie punktuje przewiny innych narodowości wobec Łemków i nawet najgorsze momenty potrafi okrasić dużą dawką humoru. Jednym z najlepszych elementów tej książki jest chyba właśnie styl: z humorem, a jednocześnie bardzo konkretny, pozbawiony taniego sentymentalizmu, za to odznaczający się wielkim szacunkiem do opisywanej społeczności. Historie, jakie znajdziemy w utworze Antoniego Kroha stawiają polskiego czytelnika przed koniecznością przyznania się do narodowych grzechów, nie tylko tych, które popełnił rząd PRL-u, ale także tych wyrządzanych przez zwykłych ludzi, naszych rodaków. Ponadto podczas lektury wyłania się piękno łemkowskiej kultury, przywiązania do ojczystej ziemi (Łemkowyny) i języka; w podziw wpędza wysiłek, jaki Łemkowie włożyli w obronę swojej tożsamości. Po przeczytaniu pozostaje tylko żal, że nie zdążyłam zapoznać się z rodzinną historią dziadka i nadać tym wydarzeniom jeszcze bardziej osobistego wymiaru. Natomiast utwór ma też swoje wady: nie da się ukryć, że jest dość chaotyczny, a mnogości nazwisk, nazw instytucji i licznych skrótowców tym bardziej nie ułatwia odbioru. Szczególnie trudna w odbiorze może być dla osób, które o Łemkach nic jeszcze nie wiedzą i (lub) nie orientują się w realiach powojennej polityki. Mimo wszystko polecam spróbować, bo pomiędzy tymi fragmentami takie osoby wciąż mogą znaleźć coś dla siebie, chociażby historie jednostek, ludzi z krwi i kości.

Reportaż ten jest opisem wyprawy autorki do Kerali, Omanu oraz Zanizbaru. Miejsca te znane są z handlu pieprzem - przyprawą powszechnie używaną przez nas w kuchni. Anna Janowska nie koncentruje się w swojej książce jedynie na zagadnieniach związanych z pieprzem, lecz opisuje również historię miejsc, które odwiedza, a także zwyczaje kultywowane przez ich mieszkańców. Stworzyła ona barwny, ciekawy i dobrze napisany reportaż, który mocno mną poruszył i wywarł na mnie ogromne wrażenie. Myślę, że kiedyś powrócę do tej książki.

Jaka to jest dooooobra literatura górska! Jedna z lepszych, jakie czytałam 😍 Steve House ma podobne podejście do wspinaczki, co pan Wojtek Kurtyka. Znajdziecie tu więc mnóstwo pięknych wspinaczek w stylu alpejskim w małych zespołach i solo, a ich opisy oddane są z tak fotograficzną szegółowością, że miałam wrażenie bycia tam, na miejscu. Nie brakuje także zdjęć pięknych szczytów i dróg wspinaczkowych. Steve House jest szczery do bólu w opisach doznań w skale, pisze też dużo o śmierci kolegów-wspinaczy, unika za to prywaty (na szczęście). Czemu nikt nie czyta tej książki? Kochani, zmieńmy to! Naprawdę warto poznać świat ludzi gór zza oceanu, przecież nie tylko Europa stoi świetnymi wspinaczami i himalaistami ;) Steve House oferuje nam kawał pełnokrwistej literatury górskiej, kto by się nie skusił?