6-12 miesięcy

Idealna dla najmłodszych czytelników. Przystępna dla maluchów - grube kartonowe kartki, pomysłowe ruchome elementy, proste i czytelne ilustracje. Przy kolejnym dziecku zaczęłam bardziej doceniać takie bardziej minimalistyczne podejście do książeczek do nauki pierwszych słówek. Nie zawsze trzema wymyślać 100 pierwszych słów. Czasem tylko 20, w przejrzystej formie wystarczy i obcowanie z taką mniej pstrokatą książką będzie dużo przyjemniejsze.

Będę się powtarzać, ale to jest prawda, którą muszę przypomnieć: nic tak skutecznie nie przyciąga dziecięcej uwagi jak książki z ruchomymi elementami. Jeszcze połączenie tego z pięknymi ilustracjami i ciekawymi dla określonego poziomu rozwoju treściami sprawia, że młody czytelnik chętnie po nie sięga. Szczególnie dobrze sprawdzają się one na początkowym etapie nauki, czyli wtedy, kiedy dziecko wchodzi w świat mowy, podejmuje pierwsze próby wypowiadania słów, uczy się ich znaczenia. Takie publikacje będą bardzo pomocnym materiałem rozwijającym ciekawość oraz zachęcającym do wykonywania ćwiczeń. Oczywiście nie ma uniwersalnego wieku, w którym ten proces przebiega. Jedno jest pewne: to świetny materiał do pracy z dzieckiem. Rozwijanie mowy, zainteresowania książkami, zachęcanie do obserwowania otoczenia, poszerzania osobistego słownika i ćwiczenie koncentracji to bardzo ważne elementy wpływające na potencjał naszego dziecka. Jako materiał do pracy z dzieckiem świetnie sprawdzają się tu książeczki z wielokrotnie polecanej przeze mnie serii „Akademia Mądrego Dziecka” wydawanej przez Wydawnictwo Egmont, a obecnie HarperKids. Każda z publikacji pozwala na efektywną pracę z pociechą, przygotowanie do przedszkola oraz szkoły oraz jest świetnym materiałem terapeutycznym. Każdy z „cykli” książek pozwala pracować nad wieloma obszarami umiejętności młodych czytelników. Zawsze jest też przewodnia zdolność oraz tematyka. I tak właśnie jest w książeczkach „Pierwsze słowa”. Znajdziemy wśród nich publikacje poświęcone, domowi, lasowi, kolorom, dzikim zwierzętom, strażakom, muzyce, młodym zwierzętom, nocy, ciału, zwierzętom domowym, grom zespołowym, urodzinom, jedzeniu, porom roku, placom budowy, zabawkom, zmysłom rodzinie, ubraniom i warzywom. Jak widzicie tematyka jest naprawdę różnorodna i bogata i tych pierwszych słów będzie naprawdę bardzo dużo. Wszystkie zawierają różnego rodzaju okienka lub elementy to przesuwania, poruszania skutecznie przyciągające uwagę i pomagające w odkrywaniu, że to, co niewidoczne (zakryte) też istnieje, mamy tu pozór ruchu, przez poruszanie różnych elementów. Wszystkie te lektury poza oswajaniem ze światem, poszerzaniem wiedzy o nim mają ważną funkcję wspomagania rozwoju mowy. Mowę nabywamy tak spontanicznie, że zapominamy jakim trudem jest rozwijanie tej umiejętności i jak bardzo potrzebuje ona odpowiedniego wsparcia. Często cud owej niezwykłej ludzkiej cechy doceniamy w przypadkach, kiedy w naszym otoczeniu pojawia się osoba mająca z jej rozwojem problemy, a innym razem mogą być to narodziny dziecka i uświadomienie sobie, że uczenie kolejnych słów wiąże się z odkrywaniem świata, nauką pojęć, co wymaga ćwiczeń, odpowiednich materiałów, przygotowania i neurologicznej gotowości na mowę. Dziecięcy mózg oraz układ artykulacyjny muszą dojrzeć. Mowa wiąże się z rozumieniem, poznawaniem otoczenia, przyswajaniem sobie nowych słów, umiejętnością dopasowania i dostrzegania podobieństw (myślenie globalne). Kompetencja językowa człowieka z wiekiem bardzo się zmienia. Od prostych sygnałów przechodzimy do coraz bardziej rozbudowanych form. Wymawianie samogłosek zastępuje zdolność wypowiadania sylab, a później wyrazów i na tych etapach śledzenie rozwoju jest szczególnie ważne. W czasie nauki należy pamiętać, że dziecko dużo wcześniej rozumie, co się do niego mówi nim wypowie pierwsze słowa. Tkwiący w dzieciach potencjał jest bardzo duży i trzeba o niego dbać i sięgać po materiały edukacyjne jeszcze nim dziecko zacznie mówić. Potencjał komunikacyjny można rozwijać od pierwszych dni życia dbając o kontakt wzrokowy z pociechą i przez wspólne próby wymawiania samogłosek, później sylab, a następnie całych wyrazów. Warto uczyć dziecko naśladowania różnych odgłosów, ale też trzeba naśladować odgłosy, które ono wypowiada, aby zachęcić je do ćwiczenia narządów mowy. Bardzo ważne jest poświęcanie dużej uwagi, wspólne zabawy, czytanie pierwszych książek. Poza przyswajaniem sobie pierwszych wierszyków lektury powinny zawierać atrakcyjne dla dziecka ilustracje i zachęcać do współpracy. Z tego powodu po raz kolejny zabieram Was w świat serii „Akademia Mądrego Dziecka”, z którą musicie się zaprzyjaźnić mając małe dziecko. Dlaczego? Autorzy w taki sposób zaplanowali treści, dobrali ćwiczenia, że będą one urozmaicone, interesujące i pozwolą rozwinąć wszelkie umiejętności, które kilkulatek powinien opanować. Znajdziemy tu publikacje w różnych formach i kształtach, dzięki czemu nauka będzie kojarzyła się dzieciom z zabawą, a pozytywne nastawienie to efektywniejsza praca. Wśród książek dla dwulatków i trzylatków znajdziemy czytanki, kolorowanki, książki z wyciętymi i ruchomymi kształtami. Do tego są wydzieranki, książeczki ze suchościeralnym pisakiem, czyli całe mnóstwo pomocy, które wesprą Waszą pracę z dzieckiem. Wprowadzicie swoje pociechy w świat przedmiotów, zwierząt, roślin, liter, liczb, teorii naukowych, a wszystko w bardzo przystępnej formie i pobudzająca zmysły oraz zachęcające do rozwiązywania zagadek, zabaw skojarzeniami oraz rozwijania kompetencji językowych. „Pierwsze słowa” to książeczki wprowadzające nasze dzieci w proste słownictwo, pozwalające na zrozumienie prostych mechanizmów w przyrodzie oraz zależności w społeczeństwie. Do tego zawierają elementy ruchome, czyli materiał świetnie przyciągający dziecięcą uwagę, bo cóż może być ciekawszego niż możliwość odkrycia tajemnicy, czy zobaczenia alternatywnego wyglądu ilustracji lub odpowiedzi na pojawiające się w publikacji pytanie. Możliwość lekkiej zmiany ilustracji, podglądania co jest w środku pozwala na rozwój wielu umiejętności. Bazuje ona na takich prostych zabawach jak wyrzucanie zabawek poza łóżeczko i sprawdzanie, czy one są i czy są takie same jak przed wyrzuceniem czy turlania różnych przedmiotów. Tu mamy tę samą próbę odkrywania świata, rozwijania myślenia ontologicznego, dostrzegania, że to, co poza naszym wzrokiem ciągle istnieje. Takie lektury także doskonale rozwijają motorykę małą i koordynację. Przewracanie stron, wyszukiwanie elementów wprawiających inne w ruch, dostrzeganie podobieństw i różnic pozwala ćwiczyć koncentrację oraz spostrzegawczość. Takie lektury zachęcają maluchy do opowiadania o tym, co się zmieniło na ilustracji. Solidne, kartonowe strony pięknie ilustrowane i z niewielką ilością tekstu na stronach oraz w okienkach pozwalają rodzicom przemycić informacje o świecie, zachęcają do ćwiczenia mowy, powtarzania wyrazów, nauki czytania globalnego oraz globalnego rozumienia ilustracji. Warto pobawić się w dostrzeganie różnic. Przedszkolak bez problemu powinien poradzić sobie, co widzi na okienku, a co pod. Nawet wtedy, kiedy nie mówi poradzi sobie z zadaniami, ponieważ owe różnice są znaczące. W książkach znajdziemy podstawowe słownictwo związane z określonym tematem. Publikacje zawierają zabawy w skojarzenia, logiczne i globalne myślenie. Całość bardzo prosta, kolorowa, przejrzysta i zapewniająca zdobycie sporej wiedzy w czasie przyjemniej zabawy, którą można rozwinąć przez wykorzystanie publikacji do poszukiwania przedmiotów z ilustracji we własnym domu. Ciekawym pomysłem będzie także wykonanie papierowych rzeczy lub karty z ilustracjami przedmiotów zbliżonych to tych z książek. W czasie czytania zadaniem dziecka będzie znalezienie przedmiotu na ilustracji i w kartach (w sumie to czekam na publikację, która w swoim zestawie będzie miała takie pomoce),a następnie w domu (dziecko może ruszyć na poszukiwania z kartą). To wpłynie pozytywnie na rozwój koncentracji, pomoże utrwalić słownictwo, dostarczy odpowiedniej ilości aktywności fizycznej, która pomoże zachęcić bardziej ruchliwe dzieci do pracy z książką. Całość przemyślana, dobrze opracowana, wzbogacona pięknymi, estetycznymi, prostymi ilustracjami. Solidna oprawa, grube, kartonowe strony pozwalają na sięganie po lekturę kilkumiesięcznymi pociechami. Przyciągające wzrok proste ilustracje w ciepłych kolorach sprawiają, że książka jest atrakcyjna dla dzieci. Książki idealnie sprawdzą się też w przypadku dzieci z zaburzeniami mowy. Proponowane przeze mnie ćwiczenia pozwolą na rozwijanie reakcji dziecka na komunikaty dorosłego, pomogą w kształtowaniu spostrzegawczości, pomogą w nauce wymawiania wyrazów oraz mogą stać się dodatkową pomocą w czasie wprowadzania komunikacji alternatywnej. Dziś o kolejnych dwóch lekturach: „Ubrania” i „Warzywa”. Obie zawierają słownictwo, które jest codziennie używane. „Ubrania” zabiera nas w świat różnych bohaterów zakładających stroje dostosowane do pogody oraz samopoczucia i okoliczności. Mamy tu zarówno spodnie, spódnicę, koszulkę, jak i okulary, strój kąpielowy, kalosze, kurtkę, rękawiczki. Po prawej stronie rozkładówki znajdziemy ilustrację dziecka w określonym stroju, a po lewej cztery stroje pasujące do owej ilustracji. Na końcu książki mamy rozkładówkę ze wszystkimi strojami. Dziecko musi je nazwać. Można też tę stronę wykorzystać do ćwiczeń polegających na wyszukiwaniu określonych przedmiotów w domu oraz wskazywania tych rzeczy na własnoręcznie zrobionych planszach. „Warzywa” zabiera nas w świat jedzenia. Po prawej stronie rozkładówki mamy całe rośliny rosnące w ziemi, a po lewej cztery inne warzywa. Na końcu książki znajdziemy rozkładówkę ze wszystkimi poznanymi roślinami. I tu warto nie tylko wskazywać oraz nazywać, ale też bawić się w próbowanie nowych smaków. Cała seria rewelacyjna!

Ostrość widzenia jest jeszcze nadal słaba. Zwiększa się jednak wrażliwość na kolory i wzory. Dlatgo też książeczka oferuje "gęste" wzory, ale powtarzalne i proste. Zostało tu użytych nieco więcej barw, bo do czterech poprzednich, dodano niebieski i żółty.

Pierwszy raz zetknęłam się z książeczką do maluszków 1-3, w której zamiast ilustracji są prawdziwe zdjęcia chłopczyka Gabrysia, który wybrał się z rodzicami na plażę. Gabryś chodzi po drewnianym molo, moczy nóżki, bawi się wodorostami z jeziora, bawi się zabawkowymi rybkami, zobaczył łabędzia - chciał go poczęstować swoją słodką bułką a na koniec wsiadł do łódki, ale na pływanie było już za późno. Wspaniała pamiątka dla rodziców, którzy udostępnili zdjęcia swojego malucha do tej książeczki.

Najlepsza książeczka dla noworodków z jaką miałam okazję się spotkać. Opracowana zgodnie z najnowszymi badaniami, bierze pod uwagę wszystkie cechy wzrokowe charakterystyczne dla dzieci w tym przedziale wiekowym. Nie zobaczymy tu czarno-białych zwierzątek, ale różnorakie kształty, kontrasty, a wszystko w czterech najważniejszych dla noworodków kolorach: czarnym, białym, zielonym i czerwonym.

Książki z tej serii doceniłam dopiero przy drugim dziecku. Początkowo wydawały mi się nudne, tak sobie interesowały pierwsze dziecko, więc nie rozumiałam tych wszystkich polecanek. Teraz "zaczytujemy" je z rocznym dzieckiem, które samo je w codziennie ogląda i chce, by mu czytać. Zaczęłam dostrzegać walory ilustracji, niezbyt krzykliwych kolorystycznie i często ograniczających się do jednego przedmiotu na stronie. Wybór tematu każdej z książeczek tej serii jest ok. Jest to urozmaiceniem po lekturze tych wszystkich książek typu "moje pierwsze 100 słów".

Moje dziecko lubi czytać książki o Eli i Olku, co zawsze było dla mnie trochę zaskakujące. Ja osobiście nie przepadam, dla mnie są one trochę nudne i nijakie, ale mój już prawie czterolatek nadal lubi do nich sięgać i je oglądać. Książka może być wsparciem w procesie nauki języka; na jednej stronie jest przedmiot i jego nazwa, na kolejnej przykład jego zastosowania w zdaniu z ilustrującą scenką z udziałem Eli i Olka.

Krótko, zwięźle i dla dzieci - w przystępny sposób książeczka opisuje zasady działania świata wokół nas. Piękne ilustracje, odpowiedni format. Na początku nie pasowało mi kreślenie "dzidziuś", lepsze byłoby po prostu "dziecko", ale już się przyzwyczaiłam:-) Polecam całą serię, chętnie czytamy z 2-latkiem i 3,5-latkiem, choć ten starszy to już rzadziej.

Bardzo udana pozycja. Wyczerpująco pokazuje historię poruszania się człowieka, od dźwigania zwierzyny na plecach do latających pojazdów przyszłości. Opisuje chyba wszystkie pojazdy w podziale na pojazdy poruszające się po lądzie, wodzie i w powietrzu. Z tyłu przydatny jest też skorowidz. Książka w mojej opinii dopracowana i godna polecenia.

Przetestowana na trzech dzieciaczkach, nie każdemu podoba się równie bardzo, ale ogólnie wzbudza zainteresowanie. Grafiki są bardzo wyraziste i łatwo jest skupić wzrok. Sam wierszyk można czytać z intonacją w taki sposób, że dziecko jest zainteresowane. Grube tekturowe strony ułatwiają maluszkom samodzielne przewracanie strony tak samo ja okrągłe wycięcie. Grzbiet zaś bardzo fajnie się gryzie ;) Szkoda, że nie jest nadal drukowana, egzemplarz da siostrzeńca musiałam kupić używany.

Krótko, zwięźle i dla dzieci - w przystępny sposób książeczka opisuje zasady działania świata wokół nas. Piękne ilustracje, odpowiedni format. Na początku nie pasowało mi kreślenie "dzidziuś", lepsze byłoby po prostu "dziecko", ale już się przyzwyczaiłam:-) Polecam całą serię, chętnie czytamy z 2-latkiem i 3,5-latkiem, choć ten starszy to już rzadziej.

Nauka liter to na moim blogu temat bardzo często powracający. W nauce czytania niby nie ma nic skomplikowanego. Każdy z nas przecież się nauczył. No tak, ale troszkę to trwało. Trzeba było poznać literki, nauczyć się łączyć litery w sylaby, a później sylaby w wyrazy i w rezultacie czytamy kiepsko. Metodę nauki doskonalono, przez co powstała metoda symultaniczna (nauka sylab) i czytania globalnego (rozpoznawanie całych wyrazów i ich czytanie). Ja połączyłam te trzy metody (litery, sylaby i wyrazy),co pozwala mi urozmaicać naukę i zmieniać ją w zabawę. Nie poświęcamy takiej nauce wiele czasu. Szybko przelatujemy fiszki z podstawowymi wyrazami, sylabami oraz kartki z alfabetem, przeglądamy kolejne książki. Nie należy dziecka zmuszać. Nauka ma być zabawą i miło kojarzyć się dzieciom, aby nie musiały mieć takich wspomnień jak my oraz aby chętniej sięgały w przyszłości po książki. Pamiętacie swoją żmudną i nudną naukę pisania? Ja doskonale. Schematyczne odtwarzanie liter, szlaczków w zeszytach sprawiało, że się zniechęcałam. Nauka pisania i czytania była dla mnie drogą przez mękę i tylko cud sprawił, że dziś kocham czytać. Odwzorowywanie tych samych literek w zeszycie, przepisywanie czytanek stawiało mnie na dobrej drodze do nienawiści do książek. My nie musimy fundować takich doświadczeń dzieciom, ponieważ dysponujemy dużo ciekawszymi materiałami dostosowanymi do potrzeb i możliwości przedszkolaków. Właśnie dzięki takim materiałom kilka lat termu odkryłam, że pisanie i rysowanie może być interesującą zabawą dla dzieci. Kiedy córka miała ponad rok odkryłyśmy książki z pisakami suchościeralnymi. Od tamtej pory chętnie sięgamy po takie materiały edukacyjne, ponieważ pozwalają dziecku ćwiczyć ważne umiejętności i zapewniają dobrą zabawę. Kolejnym plusem jest przygotowanie do formalnej edukacji. Później sięgnęłyśmy po książeczki z naklejkami, czytanki z literami, barwne plansze z literami. A wszystko po to, aby naukę w szkole rozpocząć jak najmilej. Pójście do szkoły jest momentem, kiedy dziecko będzie uczyło się ręcznego pisania. Czasami zastanawiamy się czy w czasach nowych technologii taka nauka nadal jest ważna. Przecież większość dorosłych więcej tekstów pisze na różnorodnych urządzeniach, a nie na papierze. Dlaczego taki trening jest ważny? Badanie pokazują, że ręczne pisanie jest ważne w rozwijaniu umiejętności formułowania myśli i budowaniu logicznych wypowiedzi, a do tego poprawia koncentrację, rozwija twórcze podejście do problemów i pozwala trenować pamięć, a z czasem umiejętność aktywnego słuchania, weryfikowania informacji ważnych. Dziecko nie tylko musi odpowiednio chwycić długopis i odpowiednio napiąć mięśnie, ale i wykonać określone ruchy wymagające użycia określonych partii mózgu odpowiedzialnych za percepcję wzrokową, zdolności motoryczne, koordynację, orientację przestrzenną, abstrakcyjne myślenie. Dr Karin James pokazał, że pisanie ręczne ma sporą przewagę nad pisaniem na komputerze, ponieważ jest bardziej wymagające dla mózgu, czyli lepiej go ćwiczy. Ważnym obszarem ćwiczonym w czasie pisania jest ośrodek Broki odpowiadający również za umiejętności mówienie, łączenia samogłosek i głosek, łączenia je w wyrazy, a wyrazy w zdania, za formułowanie płynnych wypowiedzi, przez co nauka pisania staje się bardzo ważnym elementem edukacji oraz terapii nie tylko u dzieci. Większość dzieci jednak trudno zachęcić do pisania. Kolejne ćwiczenia wydają im się mozolne, a kaligrafowanie nudnym zajęciem, nieprzyjemną koniecznością związaną z chodzeniem do szkoły. Co zrobić, aby to zmienić? Przede wszystkim w wieku przedszkolnym musimy razem z dzieckiem ćwiczyć ręce, dłonie, palce i zachęcać do wodzenia palcami po szablonach, odwzorowaniu liter w kaszkach, mąkach. Łaczenie nauki z ruchem pomaga w ćwiczeniu koncentracji. Dobrze rozbudowane mięśnie sprawią, że dziecko w czasie pisania nie będzie się tak szybko męczyło. I tu z pomocą nie przyjdzie nam technologia tylko proste materiały jak różnorodne masy (o wielu pisałam na blogu),plastelina, kartki, pisaki, kredki i wszystko, z czym dziecko w czasie ćwiczeń będzie musiało ćwiczyć napięcie mięśni w dłoniach oraz nacisk, a także dostarczy mu różnych bodźców. Z tego powodu warto też sięgać po narzędzia do pisania i rysowania jak najwcześniej. Wychodząc naprzeciw potrzebom rodziców niektórzy producenci stworzyli nietoksyczne kredki i plastelinę, którą mogą bawić się już roczne dzieci (oczywiście pod nadzorem rodziców). Można też bawić się tym, co jest w kuchni, łazience: robić litery z pianki do golenia, pisać w mące czy kaszce, wyklejać literki z ryżu i korzystać z wielu innych materiałów. Zaangażowanie dziecka w naukę ściśle związane jest z atrakcyjnością dostarczanych mu materiałów. O ile roczne dziecko będzie świetnie bawić się rysując kreski, robiąc kropki, bazgrając po kartkach, kartonach, zeszytach i innych podsuwanych (a nawet chronionych) powierzchniach to dwulatek i starsze dzieci mają już większe wymagania. Można wtedy sięgnąć po materiały, które wzbudzą zainteresowanie. Do takich należą książeczki, po których można rysować pisakami suchościeralnymi. Na początku zabawa będzie polegała na spontanicznym rysowaniu przez dziecko i zmazywaniu przez niego rysunków. Takie specjalne książeczki mogą być kolorowe, oferować różnorodne kształty lub zwierzaki do zarysowywania lub zawierać szlaczki. Do kolejnej grupy należą książki stworzone do wodzenia po nich palcami. Cechują je duże, wyraźne litery oraz rozmieszczenie jednej litery na stronie. Świetnie sprawdza się tu książka Alicji Krzanik i Anny Salamon „Literowa książka”. Jest to dość nietypowa publikacja, ponieważ ma duży format, solidne kartonowe strony i inne niż znane mi książki ilustracje. Każda litera została wydziergana przez Annę Salamon. Do tego, co kilka liter znajdziemy krótką czytankę pozwalającą na urozmaicenie lektury, przerwę w nauce i materiał do zabawy w opowiadanie historyjek na podstawie tego, co się widzi. Na każdej stronie znajdziemy zadania dostosowane do wieku i umiejętności czytelnika. Literom towarzyszą proste ćwiczenia logopedyczne. Dzięki temu będziemy mieli możliwość szybkiego zorientowania się, z czym nasze dziecko ma problemy . Ponad to ilustracje wręcz zachęcają do tego, aby wodzić po nich palcami, dotykać ich. Pozostaje tylko żałować, że nie są to ilustracje sensoryczne. To dopiero byłaby atrakcja!

Poznajemy dwa rodzeństwa : Jadwiga i Franek żyli przed 100laty, Tomek i Ania żyją w dzisiejszych czasach. Książeczka pokazuje porównanie życia dawniej i dziś. Mały czytelnik poznaje wygląd dawnego świata, poprzez sytuacje przedstawione na szczegółowych ilustracjach. Na niemalże każdej stronie znajduje się skrzydełko wewnątrz którego mamy ciekawostki, takie jak wyglądało uszycie stroju, środki komunikacji, robienie prania, wizyta u lekarza, spędzanie czasu wolnego. Oczywiście analogicznie na stronie drugiego skrzydełka mamy omówione jak wyglada to dziś. Myślę, że jest to ciekawa pozycja dla starszych już dzieci. Będzie świetnym treningiem spostrzegawczości, gdyż oba rodzeństwa żyły w tej samej kamienicy, zmieniają się detale. Nie wiem tylko czy zainteresuje już 3 latków dla których jest dedykowana 🤔 Starsze dzieci z pewnością nie będą miały z nią problemu, pomoże rodzicom pokazać najmłodszym, jak kiedyś wyglądał świat.

Książka nie jest dziełem sztuki, ale świetnie się sprawdzi do rozszerzania słownictwa dzieci (i własnego również, bo niektóre formy nazw zwierząt, czy wydawanych przez nich odgłosów mogą być nieznane). I to chyba główny walor książki. Ilustracje są proste, artystycznie niezbyt wybitne.

Kolejna z propozycji, które mogę czytać i z dwulatkiem i z pięciolatkiem. Prezentuje ona różne dzieci z całego świata w strojach ludowych oraz ich domy. Mało tu tekstu, ale dużo treści. Dzieci są ubrane w stroje etniczne, a ich domy mogą się znacznie różnić od tych, które znają dzieci. Fajnie, że na końcu jest też mapa i można zobaczyć, w której części globu znajdują się poszczególne państwa.

Bardzo udany zakup z 2. ręki. Ilustracje są zabawne, pełne detali, za każdym oglądaniem widać inne szczegóły. Doskonała do rozmowy z młodszym przedszkolakiem o aktywnościach w różnych porach roku i doskonała do ćwiczenia spostrzegawczości. Na wiele godzin dobrej zabawy. Polecam.

Opowieść o królu, brudnym królestwie i... mydle. Czy w ten sposób da się przekonać dzieci do mycia - możliwe. Książka jest kartonowa, napisana całkiem zgrabnym wierszem, w którym pojawia się urozmaicone słownictwo. Ilustracje są całkiem ciekawe, przyjemne dla oka. Dobrze się czyta na głos ze względu na dużo wyliczeń i powtórzenia. Moje czteroletnie dziecko co jakiś czas przypomina sobie tę książkę i prosi, by ją wygrzebać z biblioteczki i przeczytać.

Kolejna książeczka z serii o życiu małego Gabrysia ilustrowana prawdziwymi zdjęciami. Gabryś bawi się swoim jeździkiem, parkuje i przesiada się do swojego stolika, by pobawić się drewnianymi zabawkami, potem czas na posiłek, i znowu zabawa. Potem mycie ząbków - Gabryś mieści się w umywalce:) Kąpiel w niemowlakowej wanience i do spania:) Fotografie są utrzymane w przytłumionych odcieniach, mamy tu mało koloru, natomiast główną zaletą są prawdziwe zdjęcia z życia wzięte. Czy taka forma Wam odpowiada? Sprawdźcie sami:)