Kalejdoskop wspomnień

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Ja przyznaje, że nie przepadam za romansami, lecz czasem dla odskoczni od spraw kryminalnych i horrorów lubię zatopić się w czymś innym. Niestety lub stety nie był to typowy wesoły romans, a pełna smutku opowieść. Było mi żal bohaterki, która obwiniała się za śmierć matki, czemu w sumie się nie dziwię, bo, mimo że nie była to jej wina, na pewno większość z nas obwiniała by się za to, gdyby znalazła się w takiej sytuacji jak ona. Mimo że była to smutna przez większość czasu historia, to i tak dla mnie była taką lekką powieścią, miała po prostu spokojny klimat, pełny wspomnień, zadumy, miłości, czytało się to przyjemnie. I o dziwo ani razu nie poczułam zażenowania jak to często u mnie bywa, gdy trafiam na romans, bardziej wzruszyła mnie ta książka niż skrępowała, dała również wiele ciekawych lekcji, chwil do rozmyślań i refleksji. Teraźniejszość przeplatana z przeszłością to zabieg w książkach, który uwielbiam, rozdziały zawsze kończą się w takim miejscu, że z ciekawości chce się czytać dalej i trudno się oderwać. Jak dla mnie idealna na wiosenne, leniwe poranki.

Ja przyznaje, że nie przepadam za romansami, lecz czasem dla odskoczni od spraw kryminalnych i horrorów lubię zatopić się w czymś innym. Niestety lub stety nie był to typowy wesoły romans, a pełna smutku opowieść. Było mi żal bohaterki, która obwiniała się za śmierć matki, czemu w sumie się nie dziwię, bo, mimo że nie była to jej wina, na pewno większość z nas obwiniała by...

Główna bohaterka to 25 letnia Aniela - irytująca dla czytelnika od samego początku. Może dlatego nie rzuciłam powieścią w kąt. Dużo smutku, rozmyślań, wspomnień ukochanej mamy, która właśnie zginęła w wypadku. Jednak duża doza czułości przyciągnęła mnie do doczytania tej historii do końca. Trudna miłość, która się zrodziła jeszcze w dziecku i przetrwała lata daje wiarę, że wystarczy rozejrzeć się wokół.

Jest to kolejna lektura po "Siedemnstolatce" Antona Ignolica, gdzie uderza we mnie wysoka wrażliwość bohaterek. Ciągłe rozmyślanie, analizowanie szczegółów, stawianie innych ponad swoje dobro, to tego olbrzymia empatia i trudność odnalezienia się w większym gronie. Nie są to łatwe cechy w życiu, a czytanie o takich kobietach otwiera oczy na to jak obcy nas wrażliwców odbierają.

Wspomnień czar z dzieciństwa to taki wesoły dodatek do wszechogarniającego smutku, który wylewa się z wielu stron książki.

Główna bohaterka to 25 letnia Aniela - irytująca dla czytelnika od samego początku. Może dlatego nie rzuciłam powieścią w kąt. Dużo smutku, rozmyślań, wspomnień ukochanej mamy, która właśnie zginęła w wypadku. Jednak duża doza czułości przyciągnęła mnie do doczytania tej historii do końca. Trudna miłość, która się zrodziła jeszcze w dziecku i przetrwała lata daje wiarę, że...

Lekko naiwna historia młodej kobiety- mimozy.
Bohaterka rozpamiętuję- zbyt długo jak dla mnie - przeszłość, niepowodzenia. Milczy, nawet w towarzystwie rówieśników. A o swoich potrzebach, uczuciach nie mówi nikomu. Irracjonalnie ucieka przed ...?

Lekko naiwna historia młodej kobiety- mimozy.
Bohaterka rozpamiętuję- zbyt długo jak dla mnie - przeszłość, niepowodzenia. Milczy, nawet w towarzystwie rówieśników. A o swoich potrzebach, uczuciach nie mówi nikomu. Irracjonalnie ucieka przed ...?

Książka jest ogółem ciekawa. Czyta się ją z ciekawością. Gdy czytałam ostatni rozdział dalej nie mogłam się domyślić jak się skończy .... Przy samym końcu ostatniego rozdziału dopiero jest wiadomo wszystko w 100 %

Książka jest ogółem ciekawa. Czyta się ją z ciekawością. Gdy czytałam ostatni rozdział dalej nie mogłam się domyślić jak się skończy .... Przy samym końcu ostatniego rozdziału dopiero jest wiadomo wszystko w 100 %

Po wielu latach Aniela wraca do Polski ze złamanym sercem.
Na lotnisku odbiera telefon ze smutną wiadomością o tragicznym wypadku samochodowym,w którym zginęła jej mama.
Kobieta nie może pogodzić się ze stratą swojej matki,że nie żyje.
Na początku Aniela zamyka się w sobie żyjąc w šwiecie wspomnień.
Dzwoni do swojej ciotki czy może się zatrzymać zamieszkać z nią w jej domu.

Historia bardzo wzruszająca,mnie wzruszyła,wspaniała,ciekawa książka daje do myślenia,spędziłam miłe chwile z powieścią.
Piękna była,choć smutna bardzo refleksyjna zmusza do refleksji,zastanowienia.

Po wielu latach Aniela wraca do Polski ze złamanym sercem.
Na lotnisku odbiera telefon ze smutną wiadomością o tragicznym wypadku samochodowym,w którym zginęła jej mama.
Kobieta nie może pogodzić się ze stratą swojej matki,że nie żyje.
Na początku Aniela zamyka się w sobie żyjąc w šwiecie wspomnień.
Dzwoni do swojej ciotki czy może się zatrzymać zamieszkać z nią w jej...

Pięknie napisana historia o młodzieńczej miłości która stała się miłością na całe życie.Poznajemy młodą dziewczynę i jej życiowe wybory które nie zawsze są trafne o tym że nie warto uciekać przeszłością ale stawić jej czoło.Jezeli bardzo czegoś pragniemy musimy o to zawalczyć bo szczęściu trzeba wyjść na przeciw.Polecam.

Pięknie napisana historia o młodzieńczej miłości która stała się miłością na całe życie.Poznajemy młodą dziewczynę i jej życiowe wybory które nie zawsze są trafne o tym że nie warto uciekać przeszłością ale stawić jej czoło.Jezeli bardzo czegoś pragniemy musimy o to zawalczyć bo szczęściu trzeba wyjść na przeciw.Polecam.

W sam raz na jesienną porę, miło się czytało.

W sam raz na jesienną porę, miło się czytało.

Rozpacz, załamanie, depresja, ogólna niemoc i świadomość przemijalności to uczucia, które często towarzyszą nam, gdy dowiadujemy się o śmierci naszych bliskich i Aniela, główna bohaterka Kalejdoskopu wspomnień, nie jest w swoich odczuciach osamotniona. Poniekąd jesteśmy w stanie poradzić sobie z takimi uczuciami, gdy nasi najbliżsi długo chorują, gdy jesteśmy w jakiś sposób przygotowani na to, co nieuchronnie nadchodzi. Co jednak, gdy giną w wypadku i w żaden sposób nie jesteśmy na takie wydarzenie przygotowani? To właśnie przydarzyło się głównej bohaterce powieści.

Wskutek tragicznych okoliczności, Aniela po latach nieobecności wraca do Polski. Śmierć jej matki wprawia ją w odrętwienie, dziewczyna nie jest w stanie poradzić sobie ze swoimi emocjami i nie pomagają jej ciocia i jej syn Adrian. Aniela wraca w swoich wspomnieniach do szczęśliwych lat, nieustannie żałując, że całkowicie zmarnowała ostatni czas i nie spędzała go z ukochaną matką, a właściwie skupiła się na sobie, swoich pragnieniach i ambicjach.

Gaja Kołodziej stworzyła powieść, która jest sentymentalną podróżą w głąb psychiki kobiety skrzywdzonej przez los, kobiety, która staje w obliczu wielkiej tragedii i utraconej szansy. Bohaterowie wykreowani przez autorkę, a szczególnie, główna bohaterka, są do bólu prawdziwi, normalni, są tacy, jak każdy z nas, co doprowadza do konkluzji, że taka sytuacja, jaka przydarzyła się Anieli, mogła się przydarzyć każdemu.

Kalejdoskop wspomnień porusza ciężkie i dość niepopularne w literaturze tematy i właśnie z tego względu, mimo dość niewielkiej objętości, nie jest książką, którą da się przeczytać w tzw. niedzielne popołudnie. Jest to lektura pełna refleksji, sentymentu, skupienia na tym, co by było, gdyby, ale też obrazująca, że nawet w najgorszej życiowej sytuacji możemy liczyć na najbliższych, ich wsparcie. Jest lekturą ukazującą, że nie warto się bać swoich uczuć, ukrywać ich głęboko w sercu i bać się ich wypowiadać, bo gdzieś za rogiem może czaić się szczęście, po które, po prostu, boimy się sięgnąć.

Książka Gai Kołodziej zachwyca prostotą historii, swoją normalnością, prowadzeniem akcji, spokojem i prawdziwością. Jest to powieść, której nie powinno się omijać, książka, która zasługuje na większy rozgłos, historią, która ujmuje za serce i pozostaje w pamięci.

Rozpacz, załamanie, depresja, ogólna niemoc i świadomość przemijalności to uczucia, które często towarzyszą nam, gdy dowiadujemy się o śmierci naszych bliskich i Aniela, główna bohaterka Kalejdoskopu wspomnień, nie jest w swoich odczuciach osamotniona. Poniekąd jesteśmy w stanie poradzić sobie z takimi uczuciami, gdy nasi najbliżsi długo chorują, gdy jesteśmy w jakiś sposób...

Jedyne co w tej książce jest ciekawe to tytuł, reszta nijaka, relacje brata i siostry opisane są tak jakby mielibyc kochankami i ta buzia z kaszy mannej...

Jedyne co w tej książce jest ciekawe to tytuł, reszta nijaka, relacje brata i siostry opisane są tak jakby mielibyc kochankami i ta buzia z kaszy mannej...