Duchy południa

Phyrne Fisher nieustraszona pani detektyw jedzie pociągiem odwiedzić krewnych. W pewnym momencie budzi się z przerażeniem, ponieważ ktoś odurzył pasażerów chloroformem. Udaje jej się zawiadomić obsługę pociągu i wszystkich uratować. Prawie wszystkich, ponieważ okazuje się, że zaginęła starsza dama podróżująca z córką. Jej zmasakrowane ciało zostaje znalezione na torach. Phyrne podejmuje się rozwiązania zagadki. Jednak czeka ją nie tylko jedno dochodzenie - w pociągu przebywała dziewczynka, która na skutek traumy doznała zaniku pamięci. Czyżby była świadkiem morderstwa? Morderca wydaje się być bardzo sprytny, ponieważ tylko sobie znanym sposobem wydostał ofiarę z pociągu, a pasażerów odurzył, żeby nie było świadków. Jednak panna Fisher nie boi się wyzwań i zawsze zmierza prosto do celu. Ten morderca musi się więc mieć na baczności. Przyjemny kryminał, nie tylko dla fanów serialu "Zagadki kryminalne panny Fisher", do których się zaliczam. Świetny pomysł z uśpieniem wszystkich pasażerów i z wydostaniem ofiary z pociągu. Uwielbiam pannę Fisher, ponieważ jak na swoje czasy totalnie wymyka się schematom i nie jest kobietą uzależnioną od mężczyzn, ale silną i przebojową. Mała ryska na fabule, że różni się w najważniejszym wątku od serialu, ale to moje prywatne odczucie, czysto emocjonalne. Ponad to liczyłam na trochę bardziej spektakularne zakończenie, ale nie jest ono złe. Także serdecznie polecam. Jeśli macie ochotę na podróż tajemniczymi pociągami zapraszam: http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/11/pociag-do-tajemnicy-czesc-ii.html

Autor cyklu o detektywie Bobie Burnsie, Peter Kerr, chyba w jakiś cudowny sposób antycypował to, co niedawno napisałam o pierwszej części cyklu: że nie śmieszy aż tak bardzo. Druga część napisała mu się bowiem dużo zabawniejsza i choć przyznać trzeba, że chwilami jest to humor nieco rubaszny, na szczęście ani raz nie zranił mojego poczucia dobrego smaku. Więcej: śmiałam się serdecznie, czytając o kolejnych przypadkach Andy'ego Greena, przekrętach tubylców z Muckle Floggit oraz słownej ekwilibrystyce Franca Contadino. Do tego akcja kryminału jest żywa i całkiem sprytna, dlatego lektura to przyjemność. A jeśli jeszcze pomyśleć o Hebrydach w środku lata... Właściwie zaczynam zazdrościć Bobowi Burnsowi. Poprzednio trafił na Majorkę, teraz na wyspę Muckle Floggit, za każdym razem służbowo i za każdym razem w sezonie urlopowym. No i na co mi było tak całe życie czytać książki? Lepiej było czytać mniej, a więcej chodzić na siłownię, wstąpiłabym do policji, a nuż by mi się też tak poszczęściło? ;)))

Kryminał retro z H. Poirot całkiem nieźle wyszedł, choć zarówno zamierzenia donatora i motyw zbrodni były mocno przekombinowane ale przedwojenna atmosfera społeczności została zachowana. No cóż, jeśli się już przeczytało cały dorobek A. Ch. , to trzeba się zadowolić erzacem. 4/6

Mamy tu coś dla miłośników Agathy Christie , którzy chcą sprawdzić swoją wiedzę - opis 25 plakatów przedstawiających wydarzenia z jej książek - rozwiązanie podane jest na końcu drugiego tomu [ bo tę opowieść podzielono na 2 tomy]. Wszystko dzieje się na festiwalu Agathy Christie zorganizowanym przez główną bohaterkę Annie. Ktoś poluje na bezwzględnego krytyka literackiego , który pojawił się tam nieproszony. Mnie bawiły szczegóły , takie jak to że Annie ubiera się w cytrynowożółty sweter i bermudy w czerwono-niebieską kratkę. Nie po raz pierwszy w tej serii opisy ubrań czy wystroju wnętrz wydają mi się nieco upiorne. Zgadza się z tym kolorystyka okładek całego cyklu sugerująca , że będą to prześmieszne komedie kryminalne . Tymczasem to kryminały "kocykowe" z lekkimi elementami humorystycznym , a i to nie we wszystkich tomach serii. Ta opowieść została już wcześniej wydana przez Pruszyńskiego i S-ka pod tytułem " Morderstwo wegług Agathy Christie". Tam z kolei okładka była ponura - też nie adekwatna do treści książki. Pomijając wprowadzające w błąd okładki - czytało się przyjemnie , zwłaszcza jeśli ktoś zdążył polubić bohaterów poprzednich sześciu tomów.

6 gwiazdek tylko dlatego że uwielbiam ten serial. Pierwszy tom przygód nieustraszonej Pani detektyw Phryne Fisher. Książkę czytałam ponad rok temu i z tego co pamiętam nie zrobiła na mnie jakiegoś dużego wrażenia. Wydaje się chaotyczna. Mimo lekkości w czytaniu nie porwała mnie ta powieść, choć oczywiście fajnie było się spotkać z jedną z moich ulubionych serialowych bohaterek.

Druga część "Śięta Christie" nadal rozgrywa się na festiwalu poświęconym autorce. Wydawało mi się , że jestem wielbicielką kryminałów bo czytam je od dzieciństwa , ale w porównaniu z opisanymi tu fanami wypadam bladziutko. Oni przeżywają dogłębnie dzieła uwielbianej autorki , znają najdrobniejsze szczegóły i gotowi są się o nie wykłucać- ja chcę się tylko rozerwać czytając. Ta opowieść została sztucznie podzielona - kontynuowane są wszystkie wątki z pierwszej części - bez jej przeczytania drugi tom nie będzie zrozumiały. Dla mnie ciekawy jest sposób ubierania się mieszkanek Karoliny Południowej. Wytworna bohaterka ma na sobie cytrynowozielone spodnie i malinową bluzkę. Oczy bolą. Inna sprawa mnie intrygująca to fakt, że jeden z bohaterów wypada przez barierkę balkonową i barierka zostaje wygięta. Z czego w Karolinie Południowej są robione barierki balkonowe ? Jeśli człowiek wpadnie na zwykłą stalową barierkę balkonową to nie ucierpi barierka tylko człowiek. Warto przeczytać tę książkę dla sprawdzenia jak zakończy się potyczka między nielubianym krytykiem a fanami Agathy.

Dobrze czytający się kryminał. Rozwiązanie zagadki śmierci staruszki prowadzi aż na wyspy. Pan komisarz przy pomocy Pani doktor od kryminalistyki ruszają za tropem, który prowadzi w przeszłość. Spora dawka humoru, jest również zaskoczenie i zwrotu akcji. Polecam

Szwagier Daisy od pewnego czasu dostaje wulgarne anonimy, poprosił ją, aby pomogła mu odnaleźć autora. Daisy wyjeżdża na wieś i zabiera ze sobą Belindę, córkę inspektora Fletchera. Na miejscu okazuje się, że cała okolica jest szykanowana przez pastorową i jej komitet stowarzyszający okoliczne plotkary. Daisy próbuje dociec, kto jeszcze dostaje anonimy. Akcja powieści znacznie przyspiesza, gdy dziennikarka odkrywa na cmentarzu ciało brata pastora przygniecione figurą anioła. Kolejna powieść z cyklu "Kryminalne przypadki Daisy D." wiernie przedstawia atmosferę angielskiej prowincji okresu międzywojennego. Książka jest ciekawa, akcja jest szybka i dowcipna. Cały cykl sprawdzi się w deszczowe dni wakacji.

Gdy odkryłam książki Pani Sophie Hannah, która za pozwoleniem rodziny Pani Agathy Christie wskrzesiła najsłynniejszego belgijskiego detektywa, myślałam, że nie przeczytam nic lepszego w stylu angielskiego kryminału. Wszystko, jednak wskazuje na to, że książka, z którą ostatnio się zapoznałam kunsztownością swojej fabuły i zagmatwaniem sprawy dorównuje królowej kryminału. Morderstwo na starej plebanii, to wielki powrót do pisania z klasą. Pani Jill McGown zrobiła chyba wszystko, aby oddać klimat najsławniejszych serii z Panną Marple, czy z Herculesem Poirotem, przyznam, że bardzo dobrze Jej się to udało. Na starej plebanii u zacnego pastora ginie człowiek. Sprawa może nie byłaby tak skomplikowana, gdyby nie to, że denat, jest zięciem samego pastora, który delikatnie mówiąc, nie cieszył się sympatią rodziny. Mimo banalności tematu skomplikowana zagadka oraz brytyjska prowincja wciągają od pierwszej strony, zachęcając czytelnika do dalszego kontynuowania powieści, w której sekrety rodzinne oraz wiele wątków pobocznych jeszcze bardziej zaciemnia obraz sytuacji. Kocham tego typu książki, przede wszystkim klimatyczne, bo to jest dla mnie najważniejsze w angielskim kryminale. Nie oszukujmy się, ciężko jest podrobić styl Pani Christie, często zdarza się, że Pisarze robią to tak nieudolnie, że nie da się tego czytać. Pani McGown, chyba wzięła sobie do serca, aby zwrócić uwagę na scenerię, która nadaje ton fabule. Mroczna, nocna okładka jeszcze bardziej zachęca do poznania tajemnicy starej plebanii i jej mieszkańców. W tej publikacji najlepsza jest zawiłość i naprawdę duże skomplikowanie fabuły. Wiele wątków pobocznych powoduje, że aby dojść do prawdy, trzeba zająć się nimi w pierwszej kolejności. Nasi bohaterowie Lloyd i Judy z policji mają co robić. Tutaj akurat policja nie jest przedstawiona, jak w powieściach z detektywem Poirotem, jako banda przygłupów, wręcz przeciwnie, to nadaje ton książce. Morderstwo na starej plebanii ku mojemu zaskoczeniu, to kryminał, po który sięgnę chętnie drugi raz. Tak jak potrafię zaczytywać się po kilka razy w tej samej publikacji Pani Christie, tak samo będzie z powieścią Pani McGown. Bardzo ciężko już teraz trafić na pozycje w stylu klasyki kryminału angielskiego, wielka szkoda, mimo to uważam, że trzeba doceniać Pisarzy, którym udaję się stworzyć coś w duchu tamtej epoki. Książka dosłownie na parę godzin, zabierze Was w świat lekko zacofanej angielskiej prowincji, gdzie każdy każdego zna i wie, o wiele więcej niż mówi. Jeśli można o tym gatunku napisać, że powieść jest ciepła, to naprawdę jest. Wiem, mamy trupa, mordercę i tajemnicę rodzinną, ale ten urok otoczenia, sceneria, ten trzask w kominku w Boże Narodzenie, to jest to, co jak kocham najbardziej. Moim zdaniem otoczka, jest ważna. Zachęcam Was bardzo uczciwie do sięgnięcia po Morderstwo na starej plebanii, jeśli tak jak ja, jesteście fanami gatunku w formie klasycznej, z całą pewnością nie będziecie zawiedzeni.

Czytając tą książkę, przypomniała mi się gra "Jack Orlando". Jack pakował się w kłopoty, ale znajdował sposoby, by z nich wybrnąć. Dobra fabuła, wciągająca. Czuję, że są lepsze książki o podobnej tematyce, jednak ta zauroczyła mnie swoją prostotą. Najlepsza książka z serii SuperKryminał (porównując z tymi książkami, które do tej pory przeczytałam).

Czy wracacie do książek, które czytaliście już raz, a potem... jeszcze raz i jeszcze raz? „Śmierć w posiadłości Wentwaterów” Caroli Dunn to właśnie jedna z tych powieści, do których wracam od lat. Kupiłam ją dawno temu, przy okazji, dołączoną do czasopisma i od tamtej pory przeczytałam ją wiele razy. To jedna z moich sprawdzonych literackich przystani. Jeśli lubicie kryminały osadzone na styku epok, z jednej strony flirtujące z nowoczesnością, z drugiej wciąż zanurzone w świecie tytułów, konwenansów i szlacheckich rezydencji, to Wentwaterowie od razu trafią w Wasz gust. Wiktoriańska posiadłość, rodzinne napięcia, plotki, niedopowiedzenia i trup znaleziony w najmniej odpowiednim momencie — wszystko tu gra już od pierwszych stron. Ogromnym atutem tej powieści jest język. Nie jest przesadnie archaiczny, ale daleko mu też do współczesnej potoczności. Carola Dunn bardzo trafnie wyczuła ton epoki i znalazła złoty środek, dzięki czemu książkę czyta się płynnie, a jednocześnie z poczuciem obcowania z „innymi czasami”. Na uwagę zasługują również bohaterowie — liczni, różnorodni i na tyle wyraziści, że długo nie wiadomo, komu można zaufać. Daisy, choć formalnie nie prowadzi śledztwa, okazuje się kluczową postacią całej intrygi. Jej intuicja, uważność i umiejętność łączenia pozornie nieistotnych faktów sprawiają, że to właśnie ona — nie Scotland Yard — dociera do prawdy. Tempo akcji jest bardzo dobrze wyważone. Na niespełna trzystu stronach autorka zmieściła wszystko, co potrzebne do solidnego kryminału: klimat, zagadkę, napięcie i satysfakcjonujące rozwiązanie. Choć kilka wątków mogłoby zostać rozwiniętych nieco szerzej, po lekturze zawsze czuję przyjemne „nasycenie” historią. To kryminał z duszą klasyki, idealny dla fanów Sherlocka Holmesa, Agathy Christie i wszystkich tych, którzy cenią zagadki osadzone w eleganckiej, nieco staroświeckiej scenerii. Jeśli lubicie takie historie, przy tej książce będziecie się bawić naprawdę świetnie.

Książkę czyta się naprawdę z przyjemnością po warunkiem nastawienia nie tylko na klasyczny detektywistyczny kryminał, ale także pewien rodzaj parodii zachowujący cechy gatunkowe - wyraźnie puszczający oko do czytelnika i subtelnie żartobliwy. Detektyw Wolfe i jego współpracownik są bardzo wyraziści i charakterystyczni, inne postaci dobrze odpowiadają wartkiej akcji a ta obfituje w bardziej lub mniej zabawne zwroty.

To nie jest książka sensacyjna na takim poziomie jak książki obecnie wydawane na rynku, gdyż trzeba wziąć pod uwagę to, że autor książki już dawno nie żyje, a urodził się ok. 1875 roku. Także nie można oczekiwać takiej sensacji do jakiej jesteśmy przyzwyczajeni🙂 Akcja książki rozgrywa się w latach ok 1920-1930, tak przypuszczam, bo niestety ani razu autor nie podaje jakiejkolwiek daty. Oprócz tytułowej zagadki do rozwiązania, w książce jest też mały wątek romantyczny, który może wydawać się lekko zabawny dla nas, żyjących w całkowicie innych czasach niż autor. Mimo to, nie raził mnie on jakoś szczególnie😊 Osobiście uważam, że jak na lata w których autor żył i pisał, to książka była wtedy naprawdę dobrą sensacją🙂 Jedyny minus, który mogę zarzucić książce, to niestety trochę błędów ortograficznych i brakujących liter w wyrazach. A to kłuje zawsze w oczy. Ja przeczytałam szybko książkę i była dla mnie miłym przerywnikiem pomiędzy bardziej wymagającymi książkami🙂

Kryminał napisany w stylu Królowej kryminału, główny bohater swoim analitycznym umysłem przypomina Poirota. Jeśli kochacie kryminały Agathy Christie, koniecznie sięgnijcie po te, które napisał J.B. Livingstone, w właściwie Christian Jacq. Bo tak naprawdę brzmi nazwisko autora tych książek, a którego ja uwielbiam za hisoryczne książki obyczajowo-kryminalne osadzone w starożytnym Egipcie. Aby czytelnik biorąc książkę z półki nie mylił się co do kanwy historycznej, Christian Jacq wydaje swoje kryminały pod ww. pseudonimem. A ja polecam i jedne i drugie :)

No lubię. Lubię i już. Country lubię i mam gdzieś, co na ten temat sądzą inni. Dobra, prosta wpadająca w ucho muzyka, taka „pod nóżkę”, albo odwołująca się do najprostszych ludzkich uczuć. I choć nie jestem na bieżąco i nazwiska wykonawców z aktualnego TOP-u w większości pewnie nic mi nie powiedzą, to Chrisa Stapletona i Teskey Brothers rozpoznaję, a przy standardach w rodzaju „Take Me Home Contry Roads” Johnnego Denvera czy „Heart of Gold” Neila Younga się wzruszam po prostu. Lubię takie proste wzruszenia i proste historie prostych ludzi (nie prostaków). Taki też jest „Taniec wdowca” Ricka Riordana. Autor, którego polubiłem przy okazji obcowania z przygodami Percy’ego Jacksona, zaskoczył mnie świetną, prostą opowieścią. W mojej biblioteczce też pewnie trafi do kategorii kryminałów, bo historia detektywa Tresa Navarre i wschodzącej gwiazdy country Mirandy Daniels nosi wszelkie cechy tego gatunku, ale to przede wszystkim stara jak świat opowieść o ludzkich pragnieniach, namiętnościach i cenie, jaką przychodzi uiścić za realizacje marzeń. Rzecz w tym, że większość z nas, mniej lub bardziej chętnie, godzi się płacić za realizację swoich pragnień. Gorzej, jeśli musimy płacić za czyjeś. Kiedyś, przy okazji recenzowania całkiem innej historii (niekryminalnej i nie z USA),posłużyłem się nieco zmodyfikowanym cytatem: „za każdym mężczyzną sukcesu stoi kobieta, która nie ma co na siebie włożyć”. To oczywiście mocno seksistowskie podejście i związane z tym, że wychowałem się w patriarchalnym społeczeństwie kultywującym maczystowskie podejście do życia. Daleki jestem jednak od składania samokrytyki niczym POlitycy pewnej partii po urodzinach u red. Mazurka i mam w głębokim poważaniu polityczną poprawność, co z dziką rozkoszą dostrzegam również u autora, dworującego sobie ze zbiorowej głupoty społeczności studenckiej, która doprowadziła do dymisji leciwego znawcy średniowiecznej literatury angielskiej z powodu jego niechęci do „etnicznej dywersyfikacji programu nauczania”. Rozumiem gościa - nawet przyjmując, że Kopernik była kobietą, a Otello – bez wątpienia – Maurem. A swoją drogą – cóż to za bełkot - „etniczna dywersyfikacja programu nauczania”!!?? Ów cytat, do którego ponownie się odwołałem, w oryginale mówił o „kobiecie mającej krew na rękach” i w odniesieniu do powieści Ricka Riordana jest to znacznie bardziej trafione sformułowanie. Mężczyźni w tej powieści są mężczyznami a kobiety kobietami, ale nie takimi, o których Mickiewicz myślał pisząc o „puchu marnym i zwiewnej istocie”. Pląsające w rytmie przejmującego „Tańca wdowca” bohaterki świadome są swych potrzeb i zdeterminowane, aby je zaspokoić, A że arsenał środków niewieścich (w tym cnót tak ostatnio wyśmiewanych) jest zdecydowanie bardziej bogaty niż to, czym mogą przeciwstawić im się przedstawiciele brzydkiej płci (znów ten seksizm),robią sobie panie z panami co chcą i jak chcą. I tak z pozornie zmaskulinizowanej opowieści, pełnej kowbojskich kapeluszy, dwunastocylindrowych pick-upów, rewolwerów i testosteronu zapamiętujemy „Sierotkę Marysię” z czarnym pasem w sztuce manipulacji i bandę sfrustrowanych krasnoludów niepotrafiących zrozumieć, że są tylko pionkami w partii szachów. „Taniec wdowca” to druga z serii siedmiu wydanych dotychczas powieści z Tresem Navarre w roli głównej - w Polsce ukazały się chyba tylko trzy tomy. Ja odkryłem ponownie pana Ricka Riordana i szczerze polecam każdemu, kto nie szuka lektury z pretensjami do literatury przez wielkie „L”, a jednocześnie oczekuje od powieści czegoś więcej, niż tylko skłębionego nadmiaru fizjologicznych namiętności i ocierającej się o pornografię dosłowności. Niejednowymiarowi bohaterowie, zjadliwy, ocierający się o błyskotliwość humor, fascynujący bezmiarem swych przestrzeni i uwielbieniem wolności Teksas… to się naprawdę dobrze czyta.

Książka Heather Graham bardzo mi się spodobała. Na co dzień nie gustuję w kryminałach, a już zwłaszcza z wątkami paranormalnymi, ale wpleciony przewidywalny romans i kilka zabawnych dialogów wynagrodziły mi to. Brak jednej gwiazdki uzasadniam zbyt szybkim zwrotem sytuacji w stosunku do głównych postaci. Akcja w tym miejscu rozwinęła się zbyt szybko.

Kupiłem tę książkę kiedyś na promocji w Biedronce i uważam, że to było naprawdę dobrze wydane 10zł. Zdziwiło mnie tak dużo niezbyt pozytywnych opinii na temat tej pozycji... Ja w każdym razie bawiłem się całkiem nieźle i kupiłem od razu dwie kolejne części.

"Morderstwo przed teatrem" Josephiny Tey jest pierwszą z jej serii z inspektorem Allanem Grantem w roli głównej. Ponieważ jako pierwszą powieść J.Tey przeczytałem przewspaniałą "Córkę czasu", to moje oczekiwania były wysokie. "Morderstwo przed teatrem" nie mogło im sprostać, dlatego że "Corka czasu" jest powieścią wyjątkową a "Morderstwo przed teatrem" zaledwie poprawną powieścią kryminalną napisaną osiemdziesiat lat temu. Oczywiście, większość nawet dzisiaj piszących autorów kryminałów, nie dorównuje Josephinie Tey jakością, ale też - przyznajmy najłagodniej i z wielką wyrozumiałością dla współczesnych - nie jest to szczególnie wygórowany poziom. Zatem - powieść jak powieść. Warto przeczytać z powodu konstrukcji i języka.

Edgar Wallace w Numerze Szóstym przedstawia opowieść o tajemnicach, szpiegostwie i niebezpiecznej grze, w której granica między prawem a zbrodnią zaciera się w cieniu intrygi. Główną postacią jest Caesar Valentine, bogaty i przystojny człowiek, którego reputacja owiana jest mgłą niedopowiedzeń. Choć nie można mu niczego oficjalnie zarzucić, ludzie, którzy mieli z nim do czynienia, często kończą tragicznie. Jego nazwisko pojawia się w dyskusjach największych międzynarodowych agencji śledczych, lecz nikt nie jest w stanie przedstawić dowodów obciążających go w jakiejkolwiek sprawie. Aby go rozpracować, Scotland Yard wysyła na tajną misję Numer Szósty – tajemniczego agenta, którego tożsamość pozostaje ściśle strzeżonym sekretem. Jego zadaniem jest przeniknięcie do kręgu Valentine’a i zdobycie dowodów na jego przestępczą działalność. W tym celu agent musi wkroczyć w świat oszustw, zbrodni i międzynarodowych spisków, nie zdradzając swojej prawdziwej misji. Sprawa nabiera rumieńców, gdy na drodze Numeru Szóstego pojawia się Stephanie, piękna kobieta, która skrywa własne tajemnice i może być kluczem do zrozumienia prawdziwych zamiarów Valentine’a. Każdy ruch bohaterów jest śledzony, a niebezpieczeństwo czai się na każdym kroku.