Kłopoty to moja specjalność, czyli kroniki socjopaty

Pierwszy raz przeczytane dawno temu, teraz odnalezione z pomocą chata gpt i przeczytane po raz wtóry... Nie zestarzało się źle, humor znakomity, zabawne historie, leciutka lektura na jedno popołudnie :)

Pierwszy raz przeczytane dawno temu, teraz odnalezione z pomocą chata gpt i przeczytane po raz wtóry... Nie zestarzało się źle, humor znakomity, zabawne historie, leciutka lektura na jedno popołudnie :)

Miałkie, nieprawdopodobne, że można się tym zachwycić i, że ktoś za to zapłacił. Dwa złote w promocji, które zapłaciłem skuszony tytułem to za drogo. Każdy rozdział na jedną nutę, dialogi oderwane od rzeczywistości. Pisane na siłę.

Miałkie, nieprawdopodobne, że można się tym zachwycić i, że ktoś za to zapłacił. Dwa złote w promocji, które zapłaciłem skuszony tytułem to za drogo. Każdy rozdział na jedną nutę, dialogi oderwane od rzeczywistości. Pisane na siłę.

Poniekąd zgodzę się z jedną z Przedmówczyń, że to nie najlepiej napisana książka. Ot, coś jakby nieco starała się być czymś na kształt "Lesia" Chmielewskiej. Narrator-niedojda skojarzył mi się z Francisem Perrinem odtwarzanym w filmach przez Pierre'a Richarda.

Poniekąd zgodzę się z jedną z Przedmówczyń, że to nie najlepiej napisana książka. Ot, coś jakby nieco starała się być czymś na kształt "Lesia" Chmielewskiej. Narrator-niedojda skojarzył mi się z Francisem Perrinem odtwarzanym w filmach przez Pierre'a Richarda.

Idealna na wakacje. Czasami mocno naciągane te wypadki...

Idealna na wakacje. Czasami mocno naciągane te wypadki...

Początkowo śmieszy, ale po paru historiach irytuje fakt, że dosłownie 100 % opowiadań składa się z najbardziej nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, jakie tylko można wymyślić. A postać główna? Religijny spowiadający się 'socjopata'? Dotarłam do jakiegoś rozdziału o religijnych Oazach i zwątpiłam. To parodia życia, nie tak wyobrażałam sobie tę książkę. Co za marnacja kartek, a wydawnictwo by się wydawało porządne, bo Prószyński i Spółka. Dla fanów tematyki polecam natomiast przysiąść się do książek Roberta Hare.

Początkowo śmieszy, ale po paru historiach irytuje fakt, że dosłownie 100 % opowiadań składa się z najbardziej nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, jakie tylko można wymyślić. A postać główna? Religijny spowiadający się 'socjopata'? Dotarłam do jakiegoś rozdziału o religijnych Oazach i zwątpiłam. To parodia życia, nie tak wyobrażałam sobie tę książkę. Co za marnacja...

Dawno nie czytałam tak złej książki. Sięgam po pozycje poruszające tematykę socjopatii bardzo chętnie, ponieważ tematyka jest mi bliska. Pozycja ta niestety nie ma nic wspólnego z tym zagadnieniem, a jest jedynie grafomańską próbą zbliżenia się do tematu. Porównania do "Dnia Świra" są po prostu policzkiem dla Adasia Miauczyńskiego, postać w książce jest zwyczajnie głupia, banalna i powierzchowna. Dialogi między "przyjaciółmi" są tak POTWORNIE miałkie, nieprawdopodobne i prymitywne, że po prostu nie da się nie zirytować. Sytuacje i "historyjki" są sztuczne, zmyślone i tanie do szpiku kości, są oderwane od rzeczywistości.
Jest tyle cudownych książek - szkoda na to czasu. Dla zainteresowanych tematem - polecam "Samotność" Klimko-Dobrzanieckiego, tam znajdziecie faktyczny obraz socjopaty, a nie prostego mało rozgarniętego nieudacznika. To dwie zupełnie różne rzeczy.

Dawno nie czytałam tak złej książki. Sięgam po pozycje poruszające tematykę socjopatii bardzo chętnie, ponieważ tematyka jest mi bliska. Pozycja ta niestety nie ma nic wspólnego z tym zagadnieniem, a jest jedynie grafomańską próbą zbliżenia się do tematu. Porównania do "Dnia Świra" są po prostu policzkiem dla Adasia Miauczyńskiego, postać w książce jest zwyczajnie głupia,...

Dawno czytana, ale wspomnienia dobre :-)

Dawno czytana, ale wspomnienia dobre :-)

Ciekawa postać główna i interesujący pomysł na książkę. Niestety szybko traci świeżość i po kilku rozdziałach przestaje nas cokolwiek zaskakiwać i z łatwością można przewidzieć rozwój akcji. Razi też trochę sztuczność wykreowanych sytuacji i dialogów. Przez to czytelnik nie ma wrażenia jakby faktycznie obserwował czyjeś losy, ale bardziej jakby oglądał sztywny skecz. Ogólnie jednak pozycja dość ciekawa, bardzo polska ;).

Ciekawa postać główna i interesujący pomysł na książkę. Niestety szybko traci świeżość i po kilku rozdziałach przestaje nas cokolwiek zaskakiwać i z łatwością można przewidzieć rozwój akcji. Razi też trochę sztuczność wykreowanych sytuacji i dialogów. Przez to czytelnik nie ma wrażenia jakby faktycznie obserwował czyjeś losy, ale bardziej jakby oglądał sztywny skecz....

Polecam, uśmiałam się i do tego przeczytałam jednym tchem

Polecam, uśmiałam się i do tego przeczytałam jednym tchem

Lekka, czasami zabawna, miejscami prawdziwa

Lekka, czasami zabawna, miejscami prawdziwa