Tego dnia

Dobrze się czyta te wiersze. Autor lubi bawić się językiem i jednocześnie, w czym zabawy językowe go wspomagają, lubi kontrasty, immanentne w naszym życiu, a przecież nie zawsze dostrzegane. Kontrasty jako jednoczesność pozytywnego i negatywnego. On to dostrzega i ustawia na środku sceny, np. w wierszu, który zacytuję w całości: "KOCHAĆ Liść szaleje na wietrze. Musnęła mnie miłość. Wymiotuję od miski." Znajdziemy w tej książce zmaganie się z odczuwaniem i nieodczuwaniem, niemożnością odczuwania, niechęcią do odczuwania - świata zewnętrznego. I Elsner potrafi to oddać kilkoma słowami, co dobitnie świadczy o skali jego talentu: "Jakiś człowiek ohydnie kaszle. Myślę o tym, co dziś na obiad." A w ostatnim wierszu znowu o odczuwaniu (i o poezji) - żeby czuć wszystko wszystkim w sobie, żeby być poezją. Bo może pamiętacie, że dzięki Stachurze - wszystko jest poezja.

Myślałem, że syn, sprawdziłem - wnuk. No tak, za młody na syna, ale i tak genetycznie obciążony talentem do słów. Sądząc po opiniach, tom niezbyt się podoba. Mnie chyba też nienadzwyczajnie, ale odsądzać autora i tytułu od czci i wiary nie zamierzam, bo sporo wyniosłem z tej lektury, także przemyśleń nad tym, czego w poezji nie lubię. Chyba niezbyt lubię, kiedy autor pisze, bo należałoby wydać kolejny tom, a nie dlatego, że mu się wiersze wylewają z gardła śpiewem na przemian z wymiotami. Kiedy to takie letnie, takie nieniezbędne. W Dwupłacie część wierszy taka jest. Z drugiej strony nie widać, żeby były pisane na siłę, wyciskane jak resztka pasty z tubki. W wielu z nich znać lekkość i muśnięcie dłoni muzy. Dużo tu refleksji nad światem realnym, wydarzeniami, także politycznymi (Wolne, Zajęte). Sporo nawiązań do najzwyklejszych czynności, z wydobywaniem z nich głębokich znaczeń: "Widziałem go dziś w trafice i po namyśle nie kupiłem." Trochę o miłości (Pokrewne branże) i stracie (Rewolwer). Jest gorzki humor na temat spłycających i ogłupiających popularnych ideologii (Wilki, wilki). Jest sporo ciekawego. Za jakiś czas wrócę do Słomczyńskiego - jego Latakia czeka już na półce. Ciekawe, co tam znajdę.

Kopyt przede wszystkim ma manierę świeżo upieczonego lewicującego studenta filozofii albo kulturoznawstwa, który właśnie odkrył słowa "dyskurs" i "paradygmat", ale poza tym zbiór bronią dobre momenty, do których należą na pewno "paradygmat" (o ironio),"z zastanowienia się wynika rytm i piękno rzeczy", "nowa jakość", "wywiad" i "my delicje".

Zbiór ten pokazuje też kobietę, która lepi swój świat i jednocześnie daje się przez ten świat lepić. Bargielska wysyła liryczne sygnały, przekazujące brak zrozumienia w kontaktach międzyludzkich; trudno jest często znaleźć granicę pomiędzy tym, co w wierszach dosłowne i fizyczne, a tym, co nieuchwytne - te dwie wartości przenikają się w Nudelmanie. Kobieta jest najsilniejsza i najsłabsza w swej złości, gdy sprzeciwia się temu, co ją spotyka; w tych momentach daje upust frustracji i rozczarowaniu otaczającym światem, odkrywając czułe punkty na mapie własnej uczuciowości. Właśnie ta niestabilność i niezrozumienie prowadzą kobietę wprost do drzwi, za którymi czeka szaleństwo. Teraz będę żyła niczego nie rozumiejąca pośród nierozumiejących niczego, za to w długiej szacie z rękawami. Nudelman to także swoista laurka złożona życiu i śmierci. Przypomina o śmiertelności każdej istoty i o kruchości naszego istnienia. A wszystko zaczyna się od drugiego wiersza Chrabąszcz, w którym autorka dotyka tematu śmierci i potrafi pochylić się nawet nad kruchym i krótkim żywotem robaka: był tylko jeden i od razu martwy, ktoś na niego nadepnął na pierwszym schodzie... Tom poetycki Justyny Bargielskiej (Pisze po polsku - jak podaje informacja na okładce) jest naprawdę godzien uwagi. Niebanalny styl poetki dobrze oddaje kondycję człowieka, a zwłaszcza kobiety, we współczesnym świecie. Książka skłania do refleksji i może budzić kontrowersje, ale przecież od tego właśnie mamy sztukę. ograniczenie jest w słowie ,,jest", w ,,nie ma" nie ma ograniczeń...

Nietrudno znaleźć we współczesnej literaturze krytykę obecnego stanu świata, narodu, ale trudno jest znaleźć utwory, w które wlepione zostają teorie ekonomiczne: z obowiązkowo wkręconymi motywami najmu/wynajmu (raczej wynajmu),komputerów i innych atrybutów dużego polskiego miasta A.D. 2018 uważam, że ten tomik całkiem działa.

Biuro Literackie raczy nas mn. świetną serią "44 wiersze" prezentującą polskich poetów, no... już klasycznych, w przenośnym sensie tego terminu, zawsze w wyborze i z przedmową polskich poetów współczesnych, tych ważniejszych czy też częściej nagradzanych. Kupiłem Pawlikowską, pod kuratelą Marty Podgórnik, zatem wziąłem się za kuratorkę, bo to zawsze ciekawe, kogo z współczesnych twórców – i jak – fascynują dawniejsi pisarze, jaka jest ich własna twórczość, i jak zaszczepiona dziełem poprzednika czy poprzedniczki. Już pierwszy wiersz w „Zawsze” bardzo pawlikowsko-konopnicki, może nawet o Pawlikowskiej? „Zatem jednak modernizm? Zapytała szeptem Zbyt teatralnym. Zawsze urodzi się w piekle.” Podgórnik świetnie się nadaje na przewodniczkę po Pawlikowskiej, bo to poetka współczesna ani trochę nie odwrócona plecami do poprzednich epok, co należy przypominać i chwalić wciąż i wciąż. Bardzo tu dużo bardzo gorzkiej ironii, albo goryczy samej, bez żartów. Same tunele, bez światełek. Wiersz „Kiedysz” (podobieństwo do hebrajskiego „kadysz” z pewnością nieprzypadkowe) chociażby. I „Sonet VI”, „Obiekty sztuki”, i chyba wszystkie pozostałe teksty. Podgórnik potrafi pisać klasycznie, są tu sonety, jest sporo rymowania, są też formy klasyczno-współczesne, rap tak rytmiczny, że noga sama podskakuje, a wiersz zamienia się w melodeklamację) („Piąta nad ranem”, „Pieniążek” i nie tylko): „To nie była miłość, przeminęło z wiatrem, do połknięcia było stanowczo za łatwe.” W wymowie, nastroju, stosunku do świata bardzo bliska jest ta poezja twórczości Julii Szychowiak, jednakże narzędzi obie panie używają krańcowo odmiennych, mimo to do gustu (mn. mojego) przypadają obie. „Partyjki pokera, w brydżu bez szans na partnera, w remiku trzeba liczyć, Nie liczyła biegle. Tę jedną grę ma wygrać: papier i nożyce.”

Czytając ' Nadjeżdża ' uświadomiłem sobie jak krucha jest granica między przekleństwem a błogosławieństwem. Mój niepokój budzi nad-wybitność młodego poety i jego jak na wciąż młody wiek bogaty bagaż doświadczeń ( o ile jest prawdziwie przeżyty ). Przenikliwa złożoność obserwowanych rzeczywistości, zachowań i detali życia tworzyłaby zwyczajny tomik wierszy. Tam jest coś jeszcze...,geniusz o tajemniczym pochodzeniu. Czasami nie warto odkrywać tajemnicy. Jak dla mnie zbyt dużo wulgarnych zajawek. Życzę poecie wędrówek śladami młodości. Odkrywania zapachu papierówek, spontanicznych reakcji i ciszy. Czekam na kolejne wiersze. dziękuję.

24 wiersze tkane przeróżnymi warstwami słów, a do tego połączone ze sobą delikatnymi nićmi ukrytych znaczeń. Zestawienie poplątane, w którym można dłubać w poszukiwaniu znaczeń. I jaki uzyskamy efekt? Zaskakujący, tak jak ostatnie wersy każdego utworu w tym tomiku. Sięgając po raz kolejny do lektury, odkrywamy nowe zakamarki „Stacji wieży ciśnień” Dawida Mateusza, tworząc tym samym jej coraz pełniejszy obraz, który mimo to pozostaje nieodgadnioną awangardową miniaturą. Większość recenzji klasyfikuje ten tomik do poezji zaangażowanej, czyli naszpikowanej problematyką ideologiczną oraz społeczną. Według mnie jest to głos młodego, wrażliwego mężczyzny, który przesiąknięty wychowaniem, edukacją oraz relacją z kobietą postrzega świat w ciemnych barwach. Pełna recenzja na: http://moznaprzeczytac.pl/stacja-wiezy-cisnien-dawid-mateusz/

Dzieło Foksa jest czymś na kształt albumu, ale nie znajdziemy w nim zdjęć. Przynajmniej nie w sensie dosłownym, gdyż każda z czterowersówek stanowi poetycki zapis chwili; możemy więc powiedzieć, że przeglądamy zdjęcia, w których obraz zastąpiło słowo. Dzięki temu otrzymujemy od poety coś więcej niż zwykłe portrety kobiet - dostajemy zamrożone wspomnienia, które możemy przeglądać folder po folderze, odnajdywać w nich coraz to nowe szczegóły i analizować każdy detal. Kobiety, znajdujące się w Tablecie taty, są zatrzymane w czasie, w jednej określonej pozie czy sytuacji, w jakiej zostały zapamiętane i zapisane. Dzięki temu ich obrazy zaczynają istnieć poza czasem, ale także, w pewnym sensie, poza przestrzenią. Czytelnik widzi tylko to, co poeta zmieścił w czterech wersach, niczym w czterech ,,ścianach" kadru. Foks jednak w ciasnym, portretowym ujęciu potrafi zawrzeć emocjonalną panoramę. Kolejne foldery przedstawiają nam historię o chwilach lepszych i gorszych, zabawnych i całkowicie poważnych. Jednak chyba najbardziej rzucającym się w oczy podczas lektury tomu elementem jest opuszczenie, odchodzenie kolejnych życiowych partnerek. I choć nie wiemy prawie nic o kolejnych związkach taty, dostrzegamy, że każdy z nich pozostawił trwały ślad w pamięci

Tomik Kamila Brewińskiego miał bardzo duży potencjał, przeczuwałam zachwyt zaczynając lekturę, ale skończyłam z lekkim rozczarowaniem. Bardzo podoba mi się to w jaki sposób autor układa frazę, ale mniej już sam koncept i temat - myślę że tej mąki trochę za mało na dobry chleb.