Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Jak trwoga, to do bloga

Okładka książki Jak trwoga, to do bloga autora Andrzej Poniedzielski, Magda Umer, 9788374361590
Okładka książki Jak trwoga, to do bloga
Magda Umer, Andrzej Poniedzielski
6,8 / 10
Wydawnictwo: TRIO literatura piękna
204 str. 3 godz. 24 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Data wydania:
2008-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2008-01-01
Liczba stron:
204
Czas czytania
3 godz. 24 min.
Język:
polski
ISBN:
9788374361590
Średnia ocen
6,8 6,8 / 10
17 opinii 89 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Jak trwoga, to do bloga w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Jak trwoga, to do bloga

Mister Oizo
Mister
książek na półce przeczytane 2629 napisanych opinii 1403

Oceny książki Jak trwoga, to do bloga

Średnia ocen
6,8 / 10
89 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
4 ocen
9
13 ocen
8
12 ocen
7
29 ocen
6
14 ocen
5
8 ocen
4
3 ocen
3
4 ocen
2
0 ocen
1
2 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Jak trwoga, to do bloga

avatar
556
523
Katarina
28.06.2021
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Panią Magdę kocham. Uwielbiam słuchać jej wspomnień, opowieści. Tak pięknym językiem mówi i tak doskonale zaprasza do swojego świata. Doskonale łączy dziś z wczoraj, a korespondencja z p. Poniedzielskim to jest majstersztyk! Język giętki i ostry jak brzytwa, polecam.

Panią Magdę kocham. Uwielbiam słuchać jej wspomnień, opowieści. Tak pięknym językiem mówi i tak doskonale zaprasza do swojego świata. Doskonale łączy dziś z wczoraj, a korespondencja z p. Poniedzielskim to jest majstersztyk! Język giętki i ostry jak brzytwa, polecam.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1453
1403
Mister
17.05.2018
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Sprzedałem/oddałem
,
Przeczytane w 2018 r.

Najciekawszą częścią tej książki jest kilka zdań na tylnej okładce, bo są autorstwa Artura Andrusa. Cała reszta - do kitu. Magda Umer to takie babskie pitu-pitu, gadanina o niczym i kombatanckie wspomnienia o rodzinie, przeszłości, podróżach. Bardzo egzaltowana w negatywnym sensie. Poniedzielskiego uwielbiam słuchać, ale czyta się go nieznośnie. Drażniąca maniera dziwnego stylizowania się na pseudointeligenta z dawnych czasów, ciężko było przebrnąć. I te quasi-filozoficzne wtręty o Bogu i kościele, bleh.
Sami autorzy nie ukrywają na pierwszych stronach książki, że została napisana na zamówienie wp.pl, po sukcesie spektaklu autorów "Chlip-hop". Więc było to odcinanie kuponów.
Do tego dochodzi okropne wręcz wydanie Wyd. Trio - bez korekty (kilka błędów gramatycznych...),książka wydrukowana na papierze kredowym (po co, skoro zdjęcia są czarno-białe?!?!),w twardej okładce, i mimo formatu zeszytowego i raptem 203 stron, mnóstwa zdjęć, poezji i wolnych przestrzeni między rozdziałami (czyli tekstu mniej niż rzeczywiste 203 strony),waży ponad pół kilo! Czytanie było też wysiłkiem fizycznym.

Najciekawszą częścią tej książki jest kilka zdań na tylnej okładce, bo są autorstwa Artura Andrusa. Cała reszta - do kitu. Magda Umer to takie babskie pitu-pitu, gadanina o niczym i kombatanckie wspomnienia o rodzinie, przeszłości, podróżach. Bardzo egzaltowana w negatywnym sensie. Poniedzielskiego uwielbiam słuchać, ale czyta się go nieznośnie. Drażniąca maniera dziwnego...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
988
19
czerwiec
25.11.2014
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
2014

Wiadomo, jak potrafi drażnić przesłodzony liryzm. Mówiąc oględnie, ta korespondencja nie należy do wytrawnych. Czysta symbioza i poetyczność nie przeszkadza na szczęście autorom interesować się sobą nawzajem. Ale taka intymność w sytuacji publicznej nie da się oddzielić od autokreacyjnej sztuczności. Załóżmy jednak, że sztuczność przystoi ludziom sceny.

Pomiędzy wątkami metaliterackimi, wspomnieniami, aforyzmami, a przede wszystkim nie ujętą w sztywne ramy powoli snutą refleksją, przebłyskuje sens dodatkowy. Wyrażona nie bezpośrednio odpowiedź, do czego służy język. Do komunikowania siebie. Komunikowania komuś. Cel uświęca środki, a ja czytam i zgadzam się nawet na sztuczność i lukier.
Po prostu lubię tych dwoje.

Porzucony blog wisi sobie w sieci. Ta książka obejmuje jego początek i urywa się z końcem drugiego roku korespondencji. (Nakładem Agory ukazała druga część, wydana pod tym samym tytułem bez żadnej wzmianki o początku bloga, ale powstała za wcześnie, żeby objąć koniec). Zachowuje pisownię oryginału, ze wszystkimi szumami na linii komunikacji.

Wiadomo, jak potrafi drażnić przesłodzony liryzm. Mówiąc oględnie, ta korespondencja nie należy do wytrawnych. Czysta symbioza i poetyczność nie przeszkadza na szczęście autorom interesować się sobą nawzajem. Ale taka intymność w sytuacji publicznej nie da się oddzielić od autokreacyjnej sztuczności. Załóżmy jednak, że sztuczność przystoi ludziom sceny.

Pomiędzy wątkami...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

218 użytkowników ma tytuł Jak trwoga, to do bloga na półkach głównych
  • 124
  • 92
  • 2
57 użytkowników ma tytuł Jak trwoga, to do bloga na półkach dodatkowych
  • 40
  • 7
  • 4
  • 2
  • 2
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki Jak trwoga, to do bloga

blog

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Listy na wyczerpanym papierze Agnieszka Osiecka, Jeremi Przybora, Magda Umer
Ocena 7,8
Listy na wyczerpanym papierze Agnieszka Osiecka, Jeremi Przybora, Magda Umer
Okładka książki Zły chłopiec Bogusław Linda, Magda Umer
Ocena 5,4
Zły chłopiec Bogusław Linda, Magda Umer
Okładka książki Jak trwoga to do bloga 2008-2009 Andrzej Poniedzielski, Magda Umer
Ocena 7,4
Jak trwoga to do bloga 2008-2009 Andrzej Poniedzielski, Magda Umer
więcej
Magda Umer
Magda Umer
Polska piosenkarka, wykonawczyni poezji śpiewanej, dziennikarka, polonistka, reżyser, scenarzystka, aktorka i autorka recitali.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Cafe Szafe Łukasz Dębski
Cafe Szafe
Łukasz Dębski
To pierwsze moje zetknięcie z gawędą barową. Zapewne, gdybym wcześniej nie wiedział o tytułowym miejscu, nie zabrałbym się za jej przeczytanie. Byłby to jednak błąd, bo książka jest warta poświęcenia jej uwagi. Bardzo przystępnie napisana, z lekkim humorem, może uprzyjemnić deszczowe popołudnie. Historyjki nie są ani zbyt długie, ani zbyt szczegółowe. Kilka z nich to perełki. No i ten Kraków...
mixer19 - awatar mixer19
ocenił na711 lat temu
Kocham Paula McCartneya Joanna Szczepkowska
Kocham Paula McCartneya
Joanna Szczepkowska
Jeśli ktoś ma niedosyt książek dziejących się w powojennej Warszawie, powinien koniecznie tu zajrzeć. Ta powieść to podróż do lat sześćdziesiątych XX wieku, do kamienic i podwórek starej Ochoty. Żyły tam sobie cztery małe przyjaciółki, które kochały się w czterech muzykalnych chłopcach z Liverpoolu. Ich życiu towarzyszył tajemniczy starszy chłopak bardzo podobny do Paula McCartneya, przesiadujący w kawiarni "Halinka", kwiaciarka, manikiurzystka, jakiś Cygan, sympatyczny kierownik mięsnego sklepu i sporo innych już nie tak sympatycznych postaci. Jedna z tych dziewczynek, już jako dorosła kobieta i utytułowana dziennikarka, usiłuje poukładać swoje sprawy, ale nie może ich zobaczyć we właściwym świetle, dopóki nie uporządkuje i nie wyjaśni tego, co zdarzyło się lata temu i co sama nabroiła... Jest więc tajemnica, jakieś stare dziwne fotografie, wspomnienia młodzieżowych festiwali muzycznych i spotkanie po latach czterech różnych kobiet złączonych wspólnym doświadczeniem przeszłości. Powieść jest fikcją, ale wydaje się, że Autorka opisując lata sześćdziesiąte sięga do własnych wspomnień. Czasy niełatwego bytowania w gomułkowskiej rzeczywistości, odpryski sławetnej afery mięsnej, żydowski exodus z 1968 roku, stają przed oczami jak żywe. I też czasy, kiedy zabawka z Zachodu, mebel zdobyty po wielu dniach stania w ogonku, książka, kolorowe rajstopy czy czajniczek z gwizdkiem mogły stać się powodem głębokiego konfliktu i wzajemnej niechęci. No i też czasy paranoi, gdzie państwo bezwzględnie tropi wroga wśród obywateli, zwykli ludzie zaś wierzą bezkrytycznie w tajemniczego wybawiciela, który ich broni, pomaga i wspiera (oficer podziemnego lotnictwa, jeden z pięciu na świecie - dacie wiarę? wow!). Cała historia wydaje mi się mało prawdopodobna a niektóre wątki jakoś słabo posklejane ale książka ma w sobie elegancję, delikatność i dużą siłę wyrazu - tak jak Pani Szczepkowska, która zresztą, przy interpretacji audiobuka dała prawdziwy pokaz aktorstwa przez wielkie A. Dawno, dawno temu, dwie boginie polskiej sceny - J. Szczepkowska i K. Janda, pokłóciły się na śmierć i życie. Nie ma nawet co wnikać w przyczyny tego konfliktu ani stawać po stronie tej czy innej artystki. Tak się tylko zastanawiam, czy te tak rażąco niskie i chyba nieco niesprawiedliwe oceny tej powieści nie są jakiś dalekim odpryskiem starej burzy?
Katarzyna Anna - awatar Katarzyna Anna
oceniła na61 rok temu
Różowe tabletki na uspokojenie Krystyna Janda
Różowe tabletki na uspokojenie
Krystyna Janda
Felietony zajmujące większą część książki pisane do miesięcznika "Uroda" są bardzo przyjemne, zabawne i pozwalają lepiej poznać aktorkę. Niestety większość felietonów drugiej części pisane dla miesięcznika "Pani" są dla mnie niezrozumiałe, niektóre fragmenty dość obraźliwe. O dziwo felietony pisane wcześniej wydają się dalej być na czasie, problemy zwykłego Polaka ukazane ponad 25 lat temu wciąż nas spotykają, temat nie wydaje się obcy, a z wieloma sprawami można się utożsamić. Czytając tylko pierwszą część książki można się zrelaksować, czas przyjemnie płynie przy tych krótkich historiach. Druga część mocno zawiodła, ale przy ocenie książki przymykam na to oko.
Erikss - awatar Erikss
ocenił na71 rok temu
Fragmenty z życia lustra Joanna Szczepkowska
Fragmenty z życia lustra
Joanna Szczepkowska
Okazała się ciekawszą niż myślałam i niektóre z opowiadań naprawdę mi się podobały. Zakupiłam przypadkowo, jakoś nie licząc na wiele - jednak po jej przeczytaniu stwierdzam, że zakupu nie żałuję. Ale raczej nie jest to też pozycja, do której jeszcze kiedyś wrócę.
Organoleptyczna - awatar Organoleptyczna
oceniła na66 lat temu
Pamiętnik Róży Consuelo de Saint-Exupéry
Pamiętnik Róży
Consuelo de Saint-Exupéry
Autorka tak "kochała " autora Małego księcia, że po śmierci została (pewnie zgodnie z postanowieniami z testamentu) pochowana... razem z byłym mężem. Poprzednim, drugim, jakim był Enrique Gómez Carrillo. Bo Saint-Exupery był mężem trzecim. Jak nie wierzycie - sprawdźcie. Okej, nie znaleziono ciała "Tonia", ale dla mnie ten fakt mówi wszystko, iż zamiast pojedynczego grobu wybrała niejako powrót do byłego męża.
Florian Konrad - awatar Florian Konrad
ocenił na61 miesiąc temu
Krakowska żałoba Monika Piątkowska
Krakowska żałoba
Monika Piątkowska
Bardzo fajna powieść. Zaskakujący bohaterowie, trochę dziwaków, trochę dramatów, trochę tragedii. Bardzo staranny język, bogaty, barokowy styl, z historią w tle. Oczywiście, historia życia Maurycego Opiłki, fryzjera, erudyty z nielegalnie zdobytym majątkiem, jest oczywiście zupełnie nieprawdopodobna, ale też nikt nie obiecywał reportażu. Książka rzeczywiście przywodzi na myśl światy tworzone przez Marqueza lub Irvinga, co bardzo mnie ujmuje. Nie znam innej tego typu narracji wśród polskich pisarzy. Dodatkowo ujął mnie obraz Krakowa, nie lukrowany portret miasta. No i miłe wspomnienia krakowskiej mowy babci i jej sióstr: "nakastlik", "obejszczałam się"... Początkowo nie byłam pewna, czy to dobra literatura, czy może grafomania. Nadal nie wiem, ale lektura mnie wciągnęła, parę razy wywołała uśmiech. Polecam.
nulla - awatar nulla
oceniła na79 lat temu
Moja droga B. Krystyna Janda
Moja droga B.
Krystyna Janda
Jestem fanem Jandy w każdej postaci, używam nawet płynu micelarnego jej marki (tak!). Najlepsza jest w kreacjach na deskach teatru (polecam!) "Moja droga B" to oczywiście charakterystyczny humor, chaos i absurd w jaki uwikła się zawsze szanowna K. Nie wnikam czy napisane felietony ocierają się o prawdę czy są czystą fikcją. Zabawa przy czytaniu jest przednia. Ta sama iskra i wnikliwość obserwacji codzienności jak w "Dziennikach" w/w.
Agro - awatar Agro
ocenił na81 rok temu
Zalotnica niebieska Magdalena Samozwaniec
Zalotnica niebieska
Magdalena Samozwaniec
Jak to się dobrze czyta! Jak miło zanurzyć się w jeżyk książki, który zachwyca, rozwija, zastanawia. Ile współczesnych autorów i autorek mogłoby się uczyć pokory i sprawności językowej od córki Kossaka. Przeczytałam ponownie z takim samym zachwytem jak niegdyś!
Basia_Cotta - awatar Basia_Cotta
oceniła na71 rok temu
Gwiazdy mają czerwone pazury Krystyna Janda
Gwiazdy mają czerwone pazury
Krystyna Janda Bożena Janicka
Jak już kiedyś wspominałam, z rezerwą podchodzę do książek napisanych przez osoby znane (z czegoś innego niż pisanie książek). Nie inaczej było tym razem. Poza tym, wstyd się przyznać, kojarzyłam panią Krystynę Jandę z kilkoma może rolami i tym, że wielką aktorką jest. Ale nie wiedziałam wiele więcej. Lekturę "Gwiazd" ukończyłam jednak prawie jako fanka autorki. Nie znam się na aktorstwie, ale wiem, że pani Janda musi mieć magnetyczną osobowość. Książka to właściwie zbiór felietonów i wywiadów; mowa przede wszystkim o Jandzie i jej życiu, ale też o rodzimej kulturze na przestrzeni kilku dekad. Czyta się z przyjemnością, czasami śmieszy do łez. Warto się książce tak dać zaskoczyć, dlatego przyznaję hojnie i emocjonalnie siedem gwiazdek.
aikaternie - awatar aikaternie
ocenił na710 lat temu
Do Amsterdamu Michał Olszewski
Do Amsterdamu
Michał Olszewski
Jak na debiut prozatorski - rewelacja! Muszę przyznać, że w pierwszym momencie myślałam, że książka napisana jest piórem psychologa bądz terapeuty! Niesamowity zmysł obserwacji i ciekawe ujęcie problemów, rozterek i krętych dróg młodych ludzi. Wykształcenie nie zawsze idzie w parze ze spełnieniem i szczęściem, a ucieczka z rodzinnych stron jest dobrym rozwiązaniem. Obszerny jest także motyw nałogów, które w XXI dotykają naszych znajomych, a może i nas samych. "Dobra autentyczna proza współczesna" !
książkowelove - awatar książkowelove
ocenił na610 lat temu
Książki i ludzie: Rozmowy Barbary N. Łopieńskiej Barbara Łopieńska
Książki i ludzie: Rozmowy Barbary N. Łopieńskiej
Barbara Łopieńska
Rozmowy o książkach, tych z dedykacjami i tych bez dedykacji, tych skazanych na zesłanie do piwnicy i tych z nocnego stolika, poezji i prozie, fascynacjach literackich i nawykach czytelniczych, ulubionych księgarniach i ulubionych kawiarniach, sporze o Manna i Prousta, także o tym, że „w pewnym wieku człowiek już wie, czego szuka - szuka potwierdzenia i pogłębienia swoich spostrzeżeń.” Książka wielu wzruszeń, nie tylko dlatego, że większość z rozmówców, również autorka, odeszła już z doczesności do wieczności, również dlatego, że bohaterowie nie gonią za wydawniczymi nowościami, cenią klasyków i ponadczasowe wartości. Paweł Hertz, 1918-2001, pisarz, tłumacz i wydawca, zachwala poufny dziennik Bretończyka: „Mam jeszcze pod ręką „Pamiętniki zza grobu” Chateaubrianda. Czytam sobie, po kilka rozdziałów, i za każdym razem jest to olśniewające.” Marian Brandys, 1912-1998, prozaik i reportażysta, autor spostrzeżenia „nie jest trudno odróżnić dobrą literaturę od złej, dużo trudniej jest odróżnić dobrą literaturę od pozornie dobrej” rozmowę kończy żartobliwym tonem: „Na grypę najlepszy jest Prus.” W rozmowie „Warsztat musi być czynny” Ryszard Kapuściński, 1932-2007, polski reportażysta publicysta i fotograf, autor uwielbianego przeze mnie zwrotu „szarża na szkatułę”, do odszukania w powieści „Cesarz”, podkreśla znaczenie literatury nasyconej głęboką refleksją. „Ważna na świecie literatura jest nasycona refleksją, rozważaniem, zamyśleniem. Bo na świecie są dwa typy czytelnika: czytelnik literatury masowej - przedłużenia serialu telewizyjnego, który jak nie może z przyczyn technicznych oglądać serialu, sięga po książkę - i czytelnik wysmakowany, wdzięczny, którego bawi refleksja nad światem.” Książka wydana w roku 1998.
Jeanne - awatar Jeanne
ocenił na81 rok temu
Kłania się PRL Stefania Grodzieńska
Kłania się PRL
Stefania Grodzieńska
Po „Kawałkach żeńskich, męskich i nijakich” jest to drugi zbiór felietonów Grodzieńskiej jaki przeczytałem i spodobał mi się jeszcze bardziej niż wspomniane „Kawałki”. Autorka rewelacyjnie sprawdza się w krótkich formach jak felietony i skecze, ma świetne poczucie humoru, błyskotliwy dowcip i świetne wyczucie komizmu sytuacyjnego. Jest też doskonałą obserwatorką, potrafi swoje spostrzeżenia i refleksje zamknąć w opisywanej sytuacji, nawet jeśli teoretycznie nic na to nie wskazuje. Niestety nie mam odniesienia jako takiego, Grodzieńska opisuje PRL, twór absolutnie mi nie znany jako, że urodziłem się pod koniec lat osiemdziesiątych. Tyle mojego co obejrzę w filmie albo podsłucham wśród rodziny, która wówczas żyła. I tu akurat wszyscy mówią z Grodzieńską wspólnym głosem (a może Grodzieńska z nimi?). Autorka wyśmiewa ale nie obraża, ma zdrowy dystans do otaczającej rzeczywistości ale zwłaszcza ma go do siebie. Nie popada w skrajności, nie szarżuje, nie popada w megalomanię, nie kombinuje. Nie sposób wymieniać tu felietonów, które mi się spodobały bo bym musiał wypisać prawie wszystkie. Ale znalazłem w tej książce kilka perełek, które ubawiły mnie do łez – „Na urlopie”, „Osobiste książki zażaleń”, „Sklep ze spekulacją”, „Lesio”, „W czterech zdaniach” czy cykl „Urzędowe”. Choćby dla nich warto było ten zbiór przeczytać, ale na szczęście to tylko wierzchołek góry lodowej tych wspaniałości jakie w książce popełniła autorka. Zdecydowanie polecam. Inteligentna rozrywka, idealna na poprawę nastroju.
Queequeg - awatar Queequeg
ocenił na910 lat temu
RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą Wojciech Mann
RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą
Wojciech Mann
Nie mogę uwierzyć, że od czasu kiedy przeczytałem tę książkę w pociągu do Warszawy minęło już ponad 13 lat. Książek z udziałem Pana Wojtka powstało do tej pory kilka, za chwilę pojawi się chyba kolejny wywiad-rzeka („Echo”). Jednak dla mnie ta „Mannowa” publikacja pozostanie chyba najciekawszą. Może dlatego, że pokazuje pra-początki działalności w muzycznej sferze w latach 60-tych, fascynację radiem i rockiem. Skrzy się od anegdot ze świata muzycznego, ujawnia sekrety rynku wymiany płyt winylowych. A wszystko napisane z dużym poczuciem humoru oraz charakterystycznym dystansem do siebie, co sprawia, że słyszymy głos Autora, a lektura jest wartka i nie nuży. W zasadzie nie ma potrzeby dodawania czegokolwiek więcej, ilość pozytywnych wpisów i ocen powinna być wystarczającą zachętą, aby sięgnąć po Rock-Manna. Jeżeli pojawi się niedosyt, to raczej z powodu zbyt szybkiego zakończenia lektury.
Kedar - awatar Kedar
ocenił na81 rok temu
Nowe lektury nadobowiązkowe 1997-2002 Wisława Szymborska
Nowe lektury nadobowiązkowe 1997-2002
Wisława Szymborska
Lakoniczność - ujmująca całą rzecz samą w sobie – należy do najtrudniejszych wyzwań w sztuce pisania. Szymborska posiadła ją w stopniu doskonałym, o czym w jej prozie świadczy ten pozornie skromny zbiorek. Po lekturze czegoś tak wspaniałego aż się odechciewa przystępować do pisania recenzji jakiejkolwiek książki. Ale z drugiej strony, skoro grafomania polega na przymusie pisania czegokolwiek, to z lubością sam siebie nieco pognębię… Być może nie jest przesadnie trudno sporządzać opinie nt. przeczytanych książek, streszczać fabułę, wymieniać ich wady i zalety, cytować pyszniejsze fragmenty, a nawet zdobywać się na uogólnione stwierdzenia plasujące daną pozycję w jakimś tam kontekście kulturowym. Ale oddać jakąś lekturę, zwłaszcza nieoczywistą w przypadku noblistki, w pełnym dobrotliwej ironii króciutkim a brylantowym mini-eseju, czemu towarzyszy odwołanie się do własnej olbrzymiej wiedzy, oczytania, inteligencji, wreszcie życiowego doświadczenia – to potrafią jedynie Wielcy. No i do tego styl, czyli człowiek… Najważniejszy cytat z tej książki w 100 proc. oddaje moje upodobania czytelnicze: „Nie wiem, skąd się wzięło idiotyczne przekonanie, że na urlopy trzeba brać książki ‘lekkie’. Ależ przeciwnie: te ‘lekkie’ czyta się – jeżeli w ogóle się coś czyta – przed zaśnięciem, po pracy zawodowej i domowej, kiedy trudno już o skupienie, jakiego wymagają książki wybitniejsze”. Ponadto Wisława z pewnością byłaby członkiem Klubu Wiedzy Zbytecznej, założonego przez mojego ulubionego Jana Gondowicza. Np. gdy pisze o neandertalczykach, nie omieszka poinformować nieświadomego tego faktu piszącego to homo sapiens, że nazwa doliny Neandertal pochodzi od 17- wiecznego poety Josepha Neumanna, który przybrał przydomek Neander (grecki odpowiednik jego nazwiska). Dowiedziałem się też tutaj niemiłego faktu dla tak miłującej Innych wspólnoty, że wśród internowanych w Szwajcarii polskich żołnierzy po kampanii francuskiej w 1940 r. wprowadzono „paragraf aryjski”, czyli wyodrębniono do jednej grupy tych żydowskiego pochodzenia. Znając zbiorowe podejście swych rodaków do sprawy, nie sądzę, aby była to robota Szwajcarów – oni i tak od początku świata tak czy inaczej nie znoszą wszystkich cudzoziemców…. Z wybitną intelektualną pasją Autorka znęca się nad najgorszym gatunkiem filmowego kiczu, czyli melodramatem : „Bohaterka zawsze kładzie się spać zawsze w pełnym makijażu i z tymże, nierozmazanym, się budzi”. „Kiedy przychodzi pora na poważną rozmowę z mężem czy kochankiem, zawsze siada przed lustrem i czesze włosy”. „Kiedy kobieta oświadcza ukochanemu, że zostanie ojcem, mężczyzna przyjmuje tę wiadomość z tak niebywałym zdumieniem, jakby nikt go wcześniej nie uprzedził, skąd się biorą dzieci”. I jeszcze cytat jakże miły, jako miłośnikowi CK Monarchii, nt. mitycznej już wtedy, acz historycznej Lodomerii, czyli części łacińskiej nazwy dawnego ruskiego (dziś powiedzielibyśmy: ukraińskiego - nie rosyjskiego, na Boginię!!) Księstwa Halicko-Włodzimierskiego (jego była od XII do XIV wieku Lubelszczyzna, Chełmszczyzna, Podlasie i Galicja). „Była to prowincja-widmo. Nikomu nie udało się określić jej granic i wyodrębnić jej administracyjnie. Prawdopodobnie nawet i sami cesarze nie mieli pojęcia, jaki obszar ta kraina zajmuje”.
Łukasz Starzewski - awatar Łukasz Starzewski
ocenił na82 lata temu
30 lat życia z Madzią. Wspomnienia o Magdalenie Samozwaniec Zygmunt Niewidowski
30 lat życia z Madzią. Wspomnienia o Magdalenie Samozwaniec
Zygmunt Niewidowski
Przeczytałam wszystkie opinie o książce,, 30 lat życia z Madzią '', autorstwa jej drugiego męża Zygmunta Niewidowskiego i szczerze- jestem zaskoczona. Sporo krytycznych opinii ma ta książka, cóż nie jestem ekspertem, ale mnie nie razi styl autora. Także sposób w jaki opowiedział o Magdalenie Samozwaniec, nie budzi moich zastrzeżeń. Każdy o swoich najbliższych wypowiada się raczej w samych superlatywach i pielęgnuje te dobre wspomnienia, puszczając w niepamięć złe chwile. Jestem pasjonatką wszystkiego co ma związek z rodziną Kossaków, więc książkę Zygmunta Niewidowskiego przeczytałam jednym tchem. To cenne wspomnienia o Madzi, jej ukochanej Kossakówce i trudnych dla Kossaków realiach życia pod koniec wojny , kiedy kolejno odchodzili ukochany ojciec , matka i w końcu uwielbiana siostra. Myślę,że mąż nie przesadził przedstawiając Madzię jako kobietę z dużym poczuciem humoru, trochę niefrasobliwą i naiwną, ale o wielkim sercu. Czytałam wspomnienia jej znajomych i krewnych , z których wyłaniał się taki sam obraz jej osoby. Podoba mi się ta książka, polecam .
YAGAES - awatar YAGAES
ocenił na91 rok temu
Każdy szczyt ma swój Czubaszek. Maria Czubaszek w rozmowie z Arturem Andrusem Artur Andrus
Każdy szczyt ma swój Czubaszek. Maria Czubaszek w rozmowie z Arturem Andrusem
Artur Andrus Maria Czubaszek
Może nie jestem obiektywna bo bardzo lubię pana Artura Andrusa. Ale nigdy specjalnie za panią Marią Czubaszek nie przepadałam więc miałam mieszane uczucia podchodząc do tej lektury. Muszę przyznać, że mnie miło zaskoczyła. Bardzo ciekawa rozmowa, dowiedziałam się z niej wiele ciekawostek. I zdecydowanie ociepliła mi wizerunek pani Czubaszek, nawet powiedziałabym, że przekonała mnie jakie świetne teksty ona napisała. Super lektura na odprężenie.
Oliksa - awatar Oliksa
oceniła na814 dni temu
Moje życie we Francji Julia Child
Moje życie we Francji
Julia Child
Nie tylko dla fanów francuskiej kuchni. Książka tak smakowita, że rozpala wszystkie zmysły! Napisana cudownym, lekkim piórem. Zachwyciła mnie opisami klimatu paryskich knajpek, ulic, domów, ludzi. Osadzona w szarej rzeczywistości w tle kryzysu powojennego. No i te dania które zachwyciły Julię! Nikt tak pięknie nie opisywał rozkoszy jedzenia jaką doświadczał poznając francuskie smaki!
agamelnik - awatar agamelnik
ocenił na101 rok temu
Kontrabasista Patrick Süskind
Kontrabasista
Patrick Süskind
Książka zaczyna się od opowiadania głównego bohatera o kontrabasie, jego zaletach i wadach i tak też się kończy ale pomiędzy jest parę ważnych i ciekawych przemyśleń. Mamy tu trochę miłości a może dużo, trochę zagubienia w życiu codziennym. Chyba każdy z nas ma coś z kontrabasisty.
Karol Kordyl - awatar Karol Kordyl
ocenił na67 miesięcy temu
Niecodziennik cały Jan Twardowski
Niecodziennik cały
Jan Twardowski
I anegdoty, i niektóre wiersze. Książeczka małego formatu, spokojnie mieści się w damskiej torebce. Zabieram ją ze sobą tam, gdzie będę musiała na coś czekać -wtedy wyjmuję i czytam. Staram się nie śmiać głośno w miejscach publicznych, a jest to bardzo trudne przy anegdotach ks. Twardowskiego! Oprócz śmiechu, który wywołują w pierwszej chwili, nasuwają refleksję, gdyż mają swoje przesłanie i mądrość. Przychodzą wnioski, że jesteśmy tylko zwyczajnymi ludźmi z wadami i zaletami. Gorąco polecam, warto sięgnąć po "Niecodziennik cały".
Romka - awatar Romka
oceniła na106 lat temu
Mojry Marek Soból
Mojry
Marek Soból
„Nikt, kto przeżył obóz, kto spędził w nim wiele lat, tak jak ja, nikt taki nie jest całkiem normalny, zawsze będą do niego wracały wszystkie te nieznajome ciała leżące na kupach”. - „Mojry” - Marek Soból▪️. Trzy kobiety, trzy Mojry, trzy różne światy a łączy je .... miłość, cierpienie, ból, przeznaczenie, wiara, samotność i kobiecość▪️🌱Pierwsza z nich to, starsza pani mieszkająca we Francji a duszą i sercem oddana we władanie magicznemu miastu jakim jest Kraków, bo pamięta stary Kazimierz, kominy i Holokaust i czasy, które bolały ale były tak piękne, bo przepełnione miłością, ze warto do nich wracać▪️🌱Druga kobieta -mojra, to pielęgniarka z dziecięcego oddziału onkologii, gdzie smierć mówi jej „dzień dobry” i drwi z niej w każdej sekundzie. Cierpi po stracie miłości, nie potrafi się odnaleźć, szuka ukojenia, zrozumienia i empatii▪️Dziki i namiętny taniec, łączy ja z pierwsza mojrą. Gdzie łzy znajdują swoje ukojenie, gdzie choć na chwilę zapomina o przeszłości▪️🌱 Trzecia mojra, to polska kurtyzana, która jak nikt inny rozumie co to bieda, przemoc, brak perspektyw na przyszłość, brak rodziny, miłości i dzieci▪️ Paradoksalnie znajduje nic porozumienia z drugą mojra. Ta znajomość to coś więcej niż tylko kobieca solidarność▪️Te, trzy współczesne boginie, łączy siła i nadzieja, walka i odwaga. Ta książka daje tyle siły i wiary, ze na długo zostaje w pamięci▪️ Porusza i zmusza do refleksji▪️🌱Książka od mężczyzny dla kobiety▪️
Bożenka Wykurz - awatar Bożenka Wykurz
ocenił na86 lat temu

Cytaty z książki Jak trwoga, to do bloga

Więcej
Magda Umer Jak trwoga, to do bloga Zobacz więcej
Magda Umer Jak trwoga, to do bloga Zobacz więcej
Magda Umer Jak trwoga, to do bloga Zobacz więcej
Więcej