Potęga energii wewnętrznej

Początek książki do mnie nie dotarł i myślałam,że słabo ja ocenie natomiast druga połowa książki była lepsza. Nie będzie to moja ulubiona książka z tego gatunku,ale do najgorszych też bym jej nie zaliczyła. Myślę,że główną rzecz jaka mi tutaj nie zagrała to łączenie psychologi z duchowością, która po prostu do mojej osoby nie przemawia.

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.

Oceniać autorytet autora to już strzelić sobie w kolano a jemu z liścia w twarz. Mamy nie słuchać nikogo, zanegować wszystko, przestać szukać czegoś bo już to mamy lub nigdy nie znajdziemy...i po prostu patrzeć. To wyciągnąłem z lektury tej książki, bo jest to strumień świadomości, po prostu lecący jak ptak po niebie...ziuuu.... Dużo tu mądrości, truizmów, wschodu. Czyta się nielekko, ale jest ok.

Fajna książka, naprawdę daje do myślenia i otwiera parę klapek w głowie, ale momentami miałam wrażenie, że autor trochę za mocno to wszystko mentalnie rozdmuchał. Niektóre wywody są jak dla mnie aż nadto przekombinowane. Dobra lektura by znajdować pozytywy w ciągu dnia.

Sięgnęłam po tę książkę z uwagi na to, że zauważyłam u siebie mocne symptomy jakiegoś okropnego rozbiegania myśli i braku koncentracji na wykonywanych czynnościach. Robiąc coś, szybko przeskakuję na jakiś zupełnie inny temat czy czynność. Kiedyś uważałam, że to całkiem ok i że najważniejsze, że jakoś wszystko ogarniam i dobrze to nawet wychodzi, ale zaczęło mnie to męczyć i psychicznie, i fizycznie. Ta książka miała mnie uratować. Czy to zrobiła? Niespecjalnie, ale to chyba nie wina samej książki czy też jej autora, ale mojego usposobienia. O czym jest ta pozycja? W gruncie rzeczy o tym, o czym możemy wyczytać w tytule. O uważności, która tutaj rozumiana jest jako wchłonięcie przez czynność, jaką wykonujemy. Będąc w niej na 100%, bez złości i pośpieszania samego siebie, bez uciekania myślami do tego, co będziemy robić za chwilę, powinniśmy nauczyć się skupienia i czerpania radości z życia takiego, jakim ono jest. Tak zrozumiałam to, co zostało tutaj napisane. Jest to na pewno piękna filozofia i ufam, że w przypadku wielu osób może się sprawdzić oraz przynieść ukojenie, którego tak potrzebujemy w czasach, którymi rządzi pośpiech. Paradoksalnie spowolnienie i koncentracja mogą przełożyć się na to, że będziemy robić więcej, tyle tylko, że w większym spokoju ducha, bez wywierania presji na sobie i innych. Uważność kojarzona jest tu także z samokontrolą. Jak to wszystko osiągnąć? Wykonując pewne ćwiczenia, do których zachęca autor. I tu chyba w moim przypadku jest pies pogrzebany... Choć nie tylko. Druga rzecz, która mogła przesądzić o tym, że coś mi tutaj nie podpasowało, to moje osobiste przekonanie, że nie da się żyć bez emocji, a niestety w pewnym stopniu tak odbieram to, co chciał przekazać autor. Chyba jestem trochę na bakier z rozmaitymi ćwiczeniami, a raczej z tym, aby robić je systematycznie. Brakuje mi w tym pewnej chęci czy też determinacji, co może bierze się z tego, że nie wiem, czy by mi to mogło faktycznie pomóc... Takie mam refleksje na temat tej lektury, którą mimo to polecam. Sama może kiedyś wrócę do niej. Może za drugim razem potraktuję ją z większą uwagą i wiarą, że podane tu recepty na osiągnięcie tego mitycznego już spokoju faktycznie mi pomogą. https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Bardzo interesująca lektura uświadamiająca, że mamy wpływ na siebie, swój świat, otoczenie, jeśli tylko uznamy działanie Obecności Jam Jest- Boskiej Energii Miłości. Zaprezentowane tu afirmacje wprowadzają dość głęboko w tematykę Wyższej Jaźni i w przeciwieństwie do kodów podświadomości, które kierują do wnętrza siebie, wskazują na Boga- Istotę Wszechrzeczy. Treści tu zawarte dają wiele do myślenia, zwłaszcza dla tych, którzy nie zadowalają się tylko fizycznym aspektem życia...

Krótko napiszę, że Ajahn Brahn w większości książek potrafi ciekawie opowiadać różne historie jako przykłady bycia nieobecnym. Książka nie jest dla każdego jak również inne publikację, ponieważ jest dużo nawiązań do religii i dużo sposobów nie będzie miało zastosowania w praktyce po za życiem klasztornym. Umówmy się, że większość z nas to nie mnisi czy mniszki tylko normalni ludzie, którzy muszą sprostać co raz cięższej rzeczywistości. Dla tych co się wciągnęli w ten klimat książka będzie dobra, dla zwykłego zjadacza chleba bez sensu.

Dla mnie fenomenalna. Momentami wprowadzała mnie w podziw, ale najczęściej czułam każde zdanie na wskroś,jakby to zawsze było moje.Okraszona charakterystycznym dla autora poczuciem humoru. Żadna tam poważnie opowiedziana nauka,którą musisz wykuć na pamięć, ale coś co przenika do wnętrza i już tam zostaje. To jak rozmowa z przyjacielem,który nie będzie Cie tylko głaskał, ale kiedy coś zepsujesz, to Ci to powie,by Cie zbudować ,a nie Ci umniejszać. Jedna z tych książek,które jesteś w stanie docenić,tylko jeśli jesteś na nią gotowy. W wielu nagraniach,które słyszałam,Alan Watts powtarzał,że robi to ,co potrafi najlepiej i to ,co robić uwielbia, tą autentyczność się czuje.

Najlepsza książka w tematyce buddyzmu jaką do tej pory przeczytałem. Wszystko jest objaśnione prostym językiem, obrazowane przykładami z życia, co jeszcze bardziej ułatwia jej odbiór. Znakomita pozycja dla zainteresowanych tematem buddyzmy bez większej o nim wiedzy. Minusem dla mnie było powtarzanie się kilkukrotnie niektórych rzeczy, jednak okazuje się chyba, że buddyzm już sam w sobie taki jest.

Przejmujące legendy i opowieści o cudach i joginach. Nie dla osób które są wyjątkowo sceptyczne i szukają naukowych faktów. Mam wrażenie, że religie czasami trzeba sprzedawać właśnie w taki sposób, bo ludzie nie widzą cudów które dzieją się każdego dnia dookoła nas. Najbardziej spodobał mi się element łączenia nauk Jezusa ze Buddyzmem i przekazami wschodnimi. Jogananda to wyjątkowa postać. Emanuje z niej wspaniała siła a moralność i etyka płynąca z tego dzieła jest ponadczasowa. Przynam że książka delikatnie mnie zmęczyła i drugi tom odłożyłem przed końcem na prawie pół roku. Prawdopodobnie ze względu na to że niektóre cudy są tylko opisane w formie "raportu", bez większych walorów przypowieści i duchowej nauki. Szkoda że ilość raportowanych na świecie cudów spadła synchornicznie ze spopularyzowaniem urządzeń z kamerami ;) A może mamy po prostu obecnie taki dobrobyt, że wszyscy święci stwierdzili że cudów już nie potrzebujemy ;)

Tak jak mysli człowiek. Ksiazka króciotka, do przeczytania do kawy po śniadaniu. Mimo ze napisana 100 lat temu jej sens nie został w ogóle zdezaktualizowany. Jej mądrość jest uniwersalna i ponadczasowa. Pozycja ta jednak w mojej opinii nie jest dla wzystskich. Ktoś kto sensu nie poszukuje, kto nie praktykuje rozwoju osobistego i kto nie eksploruje pytań żądając odpowiedzi tej książki nie zrozumie, albo ja zmarginalizuje.

Główny motyw przewodni, który wyciągnęłam z książki, to: pozwól myślom płynąć, przyglądaj im się, nie walcz. Sama książka zawiera zacną treść, choć jak dla mnie zbyt powtarzalna. Zawieszałam się momentami w zainteresowaniu. Uczciwie jednak muszę przyznać, że 70% treści czytałam ziewając. Dla prosów w rozwoju duchowym, może to nie być pozycja typu „game changer”.

Jiddu Krishnamurti słusznie zwraca uwagę, na to, że nasze umysły są zabiegane, odciągają nas od rzeczywistości i często nami bezwiednie sterują, niczym twory z własnym życiem. Warto na to zwrócić uwagę, czy czasem nasze myśli, zupełnie nieuzasadnione, nie powodują w nas wyimaginowanego smutku, przygnębienia, itp. itd. Okazuje się jednak, że i On nie uniknął i popadł w ludzkie "słabości". Romanse, niezbyt przyjemne obycie, etc.etc. Tak mówią osoby z Jego otoczenia. Jiddu - przykro mi, ale to nie Jezus Chrystus i Jego nauka wspaniała. :) Bliższe już i mi i Chrześcijaństwu są wytyczne daojia - tj. filozoficznego taoizmu. Jego porady na dłuższą metę nie są zbyt praktyczne życiowo, a nawet mogą spowodować spore spustoszenie w życiu codziennym, relacjach z bliskimi nam osobami, etc. etc.

Myslalem, że tematem książki bedzie cała jego podróż. Do ostatnich stron myślałem, że skończy sie tak, że po chorobie po prostu wróci do klasztoru a tu jednak zaskoczenie! Wielka szkoda, że nie wydał książki opowiadającej co się działo przez kolejne 4 lata podróży. W kazdym razie świetna pozycja.

Książka jest kontrowersyjna i nie mam zamiaru wchodzić na filozoficzne dyskusje na jej temat. Każdy może przeczytać i wyrobić sobie swoją opinię. To bardzo ważny, fundamentalny dla taoizmu, starożytny tekst liczący ponad 2500 lat i będący jednym z najważniejszych tekstów filozofii Wschodu i klasyki światowej. Uważany niekiedy za pierwszą i najważniejszą filozoficzną księgę w języku chińskim. Miał ogromny wpływ na chińską kulturę, sztukę, medycynę i filozofię od początku istnienia tego dzieła. Niestety dzieła bardzo enigmatycznego, co od wieków prowadzi do licznych i często rozbieżnych interpretacji i tłumaczeń. Co naturalnie ma też swoje dobre strony !!! Możesz być sam/a swoim interpretatorem, wybrać z tekstu to co ci odpowiada, w twoim rozumieniu, a o resztę niech się martwią... Chińczycy. W ten humorystyczny ( ? ) sposób mam nadzieję zachęcić cię do przeczytania książki. POLECAM !!!

dla adeptów Zen - pozycja obowiązkowa. dla poszukujących swojej duchowej drogi na pewno będzie ciekawym i inspiującym punktem wyjściowym. język i forma jest zrozumiała i bardzo sugestywna, treść jednocześnie jest blisko życia i pełna z niego przykładów. polecam

🫗"Pustka jest radością, czyli filozofia buddyjska z przymrużeniem (trzeciego) oka" bierze pod lupę naszą tendencję do ciągłego rozmyślania, analizowania zdarzeń przeszłych, przyszłych, nieistniejących i nieprawdopodobnych. W tej przybliżono buddyzmu, takie jak pojęcia pustki, czasu i szczęścia, w lekkiej i bardzo rozrywkowej formie. Autor pokazuje, jak być źródłem radości i głębokiego zrozumienia rzeczywistości. Nakreśla też różnicę między Rangtong (wszystko jest puste z własnej natury) i Shentong (zjawiska są puste z natury innych, czyli z natury złudnych, nietrwałych cech i konstruktów umysłowych.) Bardzo utkwiła mi tu dywagacja na temat stołu, czym jest stół bez nóg, albo nogi bez blatu. Naprawdę wszystko to co jest wokół nas, nazywamy według ustaleń i schematów, więc wszystko jest w gruncie rzeczy… puste. 🧠 "Świat jest tylko umysłem, czyli filozofia buddyjska z przymrużeniem (trzeciego) oka" stanowi kontynuację poprzedniej książki i skupia się na drugim fundamentalnym twierdzeniu buddyjskiej filozofii: że doświadczany świat nie jest niczym innym jak tylko umysłem. Możecie spodziewać się tu również ogromnej dozy humoru i licznych rozważań nad snem, świadomością czy sensem istnienia, czy tworzenia w świadomości bytów wyższych. W obu książkach znajdziemy cytaty buddyjskich myślicieli (np. Chandrakirti,Gampopa),jednak mimo to publikacje zachowują bardzo lekki i żartobliwy charakter. Jeśli znacie podstawy filozofii buddyjskiej, z tymi książkami na pewno spojrzeć na nie “ z przymrużeniem trzeciego oka”. Jeśli to dla was nowość i lubicie filozoficzne rozważania oraz macie ochotę na dozę humoru, z tytułami Artura Przybysławskiego będziecie się świetnie bawić!☺️

"Nie ma dobra ani zła, zbrodni ani kary. Po prostu każde działanie niesie ze sobą konsekwencje. Działania mogą być świadome lub nieświadome". Innymi słowy zbieramy wszystko to co posiejemy. Druga książka od Sadhguru okazała się niezwykle ciekawa, mądra i pełna głębokiego przekazu. Podziwiam podejście tego niezwykłego człowieka i to jak potrafi przekazać odbiorcom swoją wiedzę i dzielić się swoimi przemyśleniami. Duchowość jest najlepszą drogą do zrozumienia, szczęścia, radości i obfitości w życiu. A świadome życie i wybory daje poczucie odpowiedzialności. Zdecydowanie warto zgłębić temat karmy i poznać to od podszewki, według mnie to jest wiedza, którą powinno się czerpać na drodze edukacji.