Wojny Celtów i Germanów z Rzymem

Historia bitwy o bazę i nie tylko. Napisanie dość obszernej książki o samej bazie Khe Sanh nie jest prostym zadaniem. Baza została zbudowana i stała się solą w komunistycznym oku. Po wielokrotnych próbach zdobycia została ewakuowana... Tyle w skrócie. Autor postarał się przestawić historię bazy Khe Sanh na tle zmagań w całym Wietnamie. Mamy więc rozbudowane wprowadzanie prezentujące genezę konfliktu (86 stron z 207). Jest ono opisane bardzo interesująco. Mamy próbę pozbawienia mitów tej wojny i pokazania jej prawdziwego oblicza. Później zajmujemy się już historią samej bazy, ale nie do końca. Autor na chwilę porzuca działania wokół Khe Sanh by przedstawić nam inne ważne wydarzenia dziejące się w tym samym czasie. Książka dzięki temu jest bardziej żywa i ciekawa. Spojrzenie nie zamyka się w wąskim zakresie jednej prowincji. Publikacja jest wydana w ekonomiczny sposób. Szary papier, miękka oprawa i małe zdjęcia w tekście. Zmagania są wspierane przez mapy - średniego szczebla dokładności. (człowiek przyzwyczaił się do sztabówek z Napoleona V i marudzi na inne). Wadą jest malutka czcionka przypisów. Ciężko się je odczytuje. Całość pomimo ekonomicznego wydania warta jest polecenia. Za niewielką cenę otrzymujemy wartościową pozycję na temat mało u nas znanego konfliktu.

Przekleństwo Babilonu i 40 lat zamętu. Ciało Aleksandra w sarkofagu nad brzegiem Eufratu ... znika. Regenci Perdikkas, Antypater, Polyperchont/Poliperchon. Koronacje diadochów. Aleksander IV, Filip Arridajos, Herakles syn Barsiny. Śmierć rodziny królewskiej. Kleopatra, Olimpias w Pydnie, Statejra i jej siostra, Roksana. Kasander i Tesalonika. Odbudowa Teb. Lady Kratesipolis. Drugie oblężenie Tyru. Walki o Rodos. Demetriusz Poliorketes. Ipsos 301 p.n.e. gdzie 300 słoni strony przeciwnej zadecydowało o jej zwycięstwie. Ci ludzie mieli dosłownie wszystko. Należał do nich cały świat. Doszli do tego bez wątpienia męstwem, ale też zuchwałością, podstępem, mordem, krwią, fałszem, intrygami, podłością i obłudą. Brak skrupułów - to eufemizm. Mogli pokroić ówczesny świat na kawałki i uraczyć się częścią tortu. Patrząc na popiersia Seleukosa czy Lizymacha mam wrażenie upadłych aniołów. Żona apollońskiego króla Seleukosa, satrapy Babilonii - Apame, pochodziła od samego proroka Zaratusztry. Szkoda, że nie ma więcej map. Jest tylko jedna, na samym początku.

Ogólnie rzecz biorąc, całkiem rzetelna pozycja. Nikogo specjalnie nie porwie, ale miłośnicy historii powinni być zadowoleni. Ostatnie rozdziały są opisane dość chaotycznie, w zasadzie co drugie zdanie to informacja o zamordowaniu jednego cesarza i przejęciu władzy przez innego... Ale przyjmijmy że to już wina samych Rzymian, nie autora ;).

Bardzo dobra książka o dwunastu władcach Rzymu, tych samych, których żywoty opowiedział Swetoniusz w swoich "Żywotach Cezarów". Oczywiście Grant nie idzie tylko śladem Swetoniusza. Wręcz przeciwnie, swój obraz stara się zestawić w oparciu o wszystkie dostępne źródła z epoki. Wszystkim przekazom nie dowierza, wykazuje ostrożność w formułowanych tezach, a tym, co najbardziej się rzuca w oczy, jest tendencja do postrzegania sprawowania władzy jako trudnego, wymagającego i w zasadzie to nieprzyjemnego zadania. Powiedzmy sobie szczerze, nie jest to najczęstsze podejście do zagadnienia, choć na pewno jest w nim wiele prawdy, zwłaszcza jeśli zauważy się, jak bardzo osobisty charakter miały rządy cesarzy rzymskich. Myślę, że zwrócenie uwagi na wyczerpanie rządami w połączeniu z problemami zdrowotnymi i niejasnością dotyczącą sukcesji (a to był casus wielu władców: Cezara, Augusta, Tyberiusza, Klaudiusza, Domicjana) to duży plus tej książki, która ukazuje biografie władców Rzymu, niektórych wybitnych, innych wyjątkowo nienadających się do sprawowania funkcji, która im przypadła. Wprawdzie ta publikacja nie jest nowa, niemniej na pewno zasługuje na pozytywną ocenę. Tomasz Babnis

Bardzo ciekawa praca, bo zajmująca się wieloma aspektami szeroko rozumianej wojskowości Osmanów w epoce nowożytnej. Szczerze miałem już trochę dość Turków, jednak okazało się, że nie ma tu zbytnio szerokich opisów dotyczących podziałów wojska i tego jak wyglądało (czyli coś co większość robi). Zatem co mamy? Dość dużo informacji o samej organizacji machiny wojennej Turków. Kwestie logistyczne, finansowe, ludnościowe, itp. Sporo miejsca zajmują względy psychologiczne - przy okazji obalając pewne mity odnośnie życia w Imperium. Najważniejsze jednostki zostały, owszem, przedstawione, ale ukazywane są plusy i minusy w takim a nie innym rodzaju wojska. Autor pokusił się o pewne porównania - przykładowo etyka wojenna Turków i Tatarów (na korzyść tych pierwszych). Bije też fakt, że Imperium Osmańskie stało zdecydowanie wyżej w takich aspektach, jak organizacja, finansowanie i prowadzenie wojen z wieloma przeciwnikami naraz. Potrafiło prowadzić wieloletnie konflikty zbrojne, doprowadzając w końcu do jego końca - przykład Kandii. Przy okazji widzimy też ciemniejsze strony czy raczej problemy kolosa - cięcie kosztów tam gdzie można, trudne wybory co do pierwszeństwa między wojskiem lądowym a morskim. Jak dla mnie jest to ciekawa lektura, poszerzająca horyzonty na temat wojska Osmanów, a przy okazji ukazująca jak skomplikowanym tworem było całe wojsko tureckie.

Całość zdecydowanie trudna dla laika, na początku autor stara się wyjaśnić, na jakiej podstawie w czasach współczesnych można oszacować liczebność armii w trakcie bitwy, która toczyła się 2300-2500 lat wcześniej. Dość szybko się w tym pogubiłem i poza paroma ciekawostkami nie wyciągnąłem z tego materiału wprowadzającego zbyt wiele. Fragmenty książki, które opisują konkrety, jak np. taktyka czy uzbrojenie Greków i Persów czyta się dość dobrze. Bitwy, jeśli już są opisane, to jest to zrobione w sposób zrozumiały a zamieszczane mapy pomagają w ogarnięciu całości. Najcięższe były wszystkie dygresje, w których autor krytykuje czy podważa zdanie innych, lub zbyt obszernie rozwodzi się na temat materiałów źródłowych; na szczęście jeśli już przez to przebrniemy, to w najważniejszych fragmentach, a czasem nawet w tych niepozornych, autor przekazuje wiedzę, której ciężko się doszukać w innych źródłach. Brak tu opisu poszczególnych pododdziałów tworzących falangę, autor wyraźnie zakłada że to już wiemy. Książka jednak, kiedy już się przez nią przebić, zostawia po sobie ślad w pamięci i czytanie w przyszłości o kilkusettysięcznych armiach w jakiejkolwiek bitwie starożytnej automatycznie zapala w głowie ostrzegawczą lampkę.

Dysponujemy po polsku dwiema biografiami Lukullusa (Keaveney i Mrozek) i ta książka - wiele z tych dwóch czerpiąca - rozwija jeden, najbardziej znany moment jego życia: wojnę, jaką prowadził w Anatolii z Pontem oraz Armenią. Praca wygląda na rozszerzoną wersję magisterki pisanej u prof. Olbrychta (jeśli Autor pisał ją w Rzeszowie, to musiał być ten promotor). Jako taka oparta jest przede wszystkim na dwóch głównych źródłach do wojen toczonych przez Lukullusa na Wschodzie: Plutarcha i Appiana. Inni autorzy są wzmiankowani odpowiednio rzadziej. Jeśli idzie o dobór bibliografii, to jest on miejscami mocno przypadkowy, miejscami jednak pokazuje pewną orientację Autora w temacie. Zabrakło tu większej liczby prac o królestwach orientalnych: Poncie, Partii i Armenii. Pewną wadą wszystkich pozycji z tej serii traktujących o starożytności jest to, że Autorzy muszą zawsze coś napisać o armii rzymskiej. I jak zwykle jest to ujęcie bardzo ogólne, zwykle bazujące na dwóch, trzech (często tych samych) pozycjach. Mało to konkretu i dogłębnej znajomości tematu. Tu jest właśnie tak. Wielka szkoda, że w tej monografii nie ma rozdziału o wojskach pontyjskich i armeńskich! To spory minus. Tło historyczne wyprawy Lukullusa zostało naszkicowane nieźle (choć cytowanie B. Nowaczyka to przesada!),a same walki w Anatolii wręcz dobrze. Muszę przyznać, że Autorowi udało się dobrze zaprezentować wydarzenia i miejscami jakoś je skomentować w oparciu o literaturę naukową. Tak się pisze porządne prace magisterskie na historii. Można by więc powiedzieć, że książka jest całkiem dobra, że podejmuje dość oryginalny temat i miejscami jest dość szczegółowa. Na dobrą sprawę można by tak powiedzieć. Czegoś jednak brak. Wspomniałem już o nieuwzględnieniu spraw wojskowości państw wschodnich. Oprócz tego brak lepszego przedstawienia państwa partyjskiego, które swoją przyjazną neutralnością umożliwiło Tigranesowi przystąpienie do wojny z Rzymianami. Liczyłem na to, że Autor powie coś rozsądnego o relacjach między Arsakidami a Rzymem, ale tak nie było: temat został w zasadzie pominięty. Praca jest bardzo bliska biografii, ale to nic dziwnego, skoro trzeba się oprzeć przede wszystkim na żywocie pióra Plutarcha. Podsumowując trzeba przyznać, że Ł. Bazentkiewicz wziął na warsztat ciekawy, choć niełatwy temat i opracował go rzetelnie, acz bez fajerwerków. Autor poświęcił zbyt mało miejsca wschodnim nieprzyjaciołom Rzymu - ten temat potrzebuję więc wciąż opracowania. Średni poziom prezentuje bibliografia, poszczególne rozdziały są zaś mocno nierówne. Trzeba jednak przyznać, że tytułowe kampanie zostały opowiedziane całkiem dobrze i dzięki lekturze tej książki można się sporo dowiedzieć o ekspansji Rzymu na Wschód i o postaci Lukullusa, który nie był bynajmniej tylko i wyłącznie smakoszem. Ale nie ukrywam, że liczyłem na więcej w warstwie analizy polityczno-militarnej. Tomasz Babnis

Bardzo dobra ukazująca zmagania cesarzy Konstancjusza II i Juliana Apostaty w czasie wojen z Persją Sasanidów (i nie tylko). Dobry styl pisarski i analiza zachowań poszczególnych postaci pozytywnie wpływa na całość publikacji. Moim zdaniem mapki są do lekkiej poprawy, bo czasem trudno się połapać o co chodzi (lepiej fazy bitew po prostu przedstawiać na kilku rysunkach, niż je numerować - unika się wtedy bałaganu).

Polskie wydanie woła o pomstę do nieba, ale nie jest to wina Autora, stąd nie będę oceniał tej pozycji zbyt surowo. Wydawnictwo Amber albo powinno zwolnić korektora, albo płacić mu trochę więcej - dawno nie spotkałem się z tyloma literówkami czy przekręcaniem kolejności wyrazów w zdaniu. Mapki też powinny być lepiej zrobione, w kolorze, a nie tylko w odcieniach szarości, powinny też zawierać bardziej szczegółowe informacje. Znowu, to bardziej wina wydawnictwa niż Autora. Ode mnie 6/10.

Pozycji Patricii Southern jest dosyć trudna do zdefiniowania. Kiedy zapoznawałem się z opiniami na jej temat niektórzy czytelnicy byli rozczarowani, tym co znaleźli w książce. Można nawet odnieść wrażenie, że parę osób poczuło się wprowadzonych w błąd tytułem i zwyczajnie liczyli na coś innego. No i przyznam, że o ile mamy do czynienia z niezwykłą cegłą, bardzo merytoryczną, to po lekturze trudno mi powiedzieć jaki cel chciała osiągnąć autorką tą publikacją. Bo największą bolączką "Historii armii rzymskiej" jest niewątpliwie jej konstrukcja. Southern chyba sama nie wiedziała do kogo kierować swoją pracę, czy do początkujących badaczy czy jednak do wprawionych czytelników. Stąd w pozycji panuje trochę taki miszmasz różnych wątków. I tak na przykład w okresie republikańskim autorka chronologicznie, zarazem w telegraficznym skrócie omawia konflikty i bitwy toczone przez państwo rzymskie. Zamysł trochę karkołomny, bo też myślę, że jak ktoś sięga po taką pozycję to nie szuka półstronicowych opisów rzymskich wojen. W kolejnych częściach autorka już nie kontynuuje takiej narracji, natomiast każda z nich ma rozdział wprowadzający dotyczący rysu historycznego epoki, gdzie znów w dużym skrócie dowiemy się o politycznych zawirowaniach w państwie. Dużo lepiej natomiast autorka wypada w częściach dotyczących organizacji, administracji, fortyfikacji, życia codziennego rzymskich żołnierzy i te rozdziały czytało się z przyjemnością. Nie jest to natomiast książka o taktyce czy ewolucji uzbrojenia. Można się też przyczepić do ilustracji. O ile to zawsze jest kwestia subiektywna czy przerysy jakiejś ilustracji mają odpowiednią jakość to przykładowo zastanowiło mnie umieszczenie akurat trzech wybranych planów bitew (Gergowia, Dyrrachium, Tapsus). Generalnie ilustracji jest całkiem sporo, interesująca jest również wkładka zamieszczona na końcu książki, są również mapy przedstawiające chociażby rozmieszczenie rzymskich fortyfikacji. Książka Patricii Southern to naprawdę interesujące dzieło, imponujące objętością oraz zawartością merytoryczną i zakresem tematycznym, ale moim zdaniem jest to książka nierówna i trochę chaotyczna.

Krótka i bardzo zwięzła analiza życia legionistów z okresu późnej Republiki i wczesnego Cesarstwa. To okres wielkich przemian, w trakcie których armia Rzymu porzuciła resztki wojsk typowo milicyjnych, stając się armią zawodową. Pewne zmiany dokonały się także w dziedzinie uzbrojenia i taktyki, co oznacza, że książeczka tej objętości może co najwyżej służyć jako wprowadzenie do tematu. Trzeba jednak przyznać, że robi to nieźle. Omówione zostały uzbrojenie, taktyka, stopnie wojskowe, a także życie obozowe żołnierza. Nie zabrakło przy tym aspektu psychologiczno-religijnego, a więc kwesti lojalności, poczucia wspólnoty, sposobu traktowania wrogów i towarzyszy broni. Zasadniczo, każdy ważniejszy temat został poruszony, a w tekście nie zauważyłem większych błędów, więc zasadniczo jestem zadowolony.

Bardzo dobra pozycja. Ale jak już ktoś wspomniał w komentarzu, ma wysoki próg wejścia. Dla osób nie czytających wcześniej literatury dotyczącej Starożytnego Egiptu, może być trudna do odbioru. Mam nadzieję, że autor wykorzysta jeszcze swoją wiedzę i w przyszłości otrzymamy jeszcze jakieś Jego publikacje. A tymczasem czas zapolować na Księgę wychodzenia za dnia :D

Nieźle się ją czyta. Należy docenić pracę tego autora. Jest on bowiem pionierem na gruncie polskim w swoich tematach. Na uwagę zasługuje kompetentne i obszerne zestawienie źródeł i literatury naukowej. Autor posługuje się nimi dość dobrze. Większość jego tez została dobrze udokumentowana. Ma oparcie w źródłach. Szczerze gratuluje autorowi śmiałości w formułowaniu własnych tez i wniosków. Z czystym sumieniem zachęcam do lektury niniejszej pozycji. :)

Wysoka ocena ma podkreślić walor popularyzatorski książki i wartość naukową. Czytało mię się to dzieło powoli. Bo, wbrew okładce sugerującej cos na kształt opowieści rycerskiej, trzeba mieć dużo wyobraźni aby fakty przytoczone przez autorkę ubrać w kostium powieści Waltera Scotta. Ale rozumiem wartość komercyjną w/w okładki. Dzieło to ma jeszcze jeden walor, nieoczywisty jakby. Zamieszczone w nim fakty i zagadki, a jakże(!) są takowe, tworzą znakomitą siatkę imponderabiliów epoki. A to czyni kolejną gwiazdkę. O ile maja one jakieś znaczenie, gwiazdki, nie imponderabilia. W sumie przeczytałem z godnością. O czym informuję.

Rzymska armia przez wielu ludzi postrzegana jest z perspektywy historii jako bezlitosna machina wojenna, która pochłania kolejne ziemie, grabiła miasta i mordowała ich mieszkańców, będąc przy tym karnie posłuszna swojemu dowódcy. Obecne badania historyczne pokazują, że jest to tylko część prawdy. Rzymscy żołnierze byli również honorowi, odważni, gotowi do poświęceń w imię wyższego celu i dość często podejmowali własne inicjatywy na polu bitwy, nie czekając na rozkaz z góry. Na temat Rzymu i jego armii powstała taka ilość publikacji, że trudno odkryć przed czytelnikiem jakieś nowe aspekty historii. Ross Cowan, brytyjski historyk specjalizujący się w rzymskiej historii wojskowej, stara się jednak ugryźć temat sił zbrojnych Imperium Romanum z zupełnie innej strony. Istotne kampanie czy bitwy pokazuje on przez pryzmat wojowników (legionistów, centurionów, dowódców),których charyzma i zdolności miały wymierny wpływ na przebieg konkretnych potyczek. Stara się on pokazać rzymskiego żołnierza takim, jakim był naprawdę, bez specjalnych upiększeń czy nadmiernego historycznego patosu. Cała publikacja podzielona jest na pięć rozdziałów, w których każdy poświęcony jest innemu konfliktowi. Na początek autor przybliża czytelnikowi wojnę z Pyrrusem – królem Empiru, który przedstawiony jest jako wielki wojownik i władca dbający o swoich ludzi. Nie brakuje tutaj jednak wytknięcia mu jego wad, przez które wielokrotnie życie traciło wielu jego żołnierzy. Był on niekiedy nazbyt emocjonalny podczas podejmowania decyzji na polu bity, a zdarzało mu się również lekceważyć przeciwnika, co mogło przyczynić się do jego porażki. Tak właśnie było podczas jego konfliktu z Rzymem, kiedy to początkowe zwycięstwa i nadmierna pewność ciebie przerodziły się w druzgocącą klęskę. Potrafił się on jednak po części przyznać do swojego błędu i docenić wroga, który okazał się godnym przeciwnikiem. Rozdział drugi skupia się głównie na wierzeniach ludzi i przekonaniach, że bogowie często interweniują na polach bitem. Symbolika była bardzo istotna zarówno dla przeciętnego żołnierza, jak i wielkiego dowódcy. Mało znaczące zdarzenie mogło przesadzić o losach całej bitwy i nikt nie mógł go zlekceważyć. Sporo miejsca poświęcone jest również „devotio” symbolicznego poświęcenia życia na polu walki. W głównej mierze dotyczyło to dowódców, którzy w momencie największego kryzysu i załamania własnych linii, szarżowali na przeciwnika, ofiarując w ten sposób swoje życie bogom w zamian za zwycięstwo. Kolejny trzeci rozdział to sporo poświęconego miejsca przez autora zachowaniom żołnierzy na polu bitwy. Legioniści od zawsze byli utożsamiani z niesamowitym rygorem i fanatycznym wypełnianiem wszystkich rozkazów swojego dowódcy. Prawda jest jednak troszkę inna, byli oni zwykłymi ludźmi i dotykały ich typowo ludzkie cechy. Strach, gniew czy pewna doza szaleństwa wynikła z nadmiaru adrenaliny, były codziennością. Podczas bitew dochodziło czasem do pojedynków jeden na jeden, które były dla rzymian czymś nad wyraz honorowym i dającym szansę na podbicie swojej pozycji społecznej. Niestety, ale chęć „zabłyśnięcia” powodowały niekiedy zerwanie twardego szyku, co mogło mieć wpływ na przebieg całej potyczki. W pewnym momencie historii stanowiło to taki problem, że dowódcy musieli karać śmiercią swoich żołnierzy za złamanie zakazu pojedynków, nawet jeśli łączyły ich na przykład relację ojciec – syn. Rozdział czwarty to opisy wybranych wodzów i ich relacji z podległymi żołnierzami. Wybitni dowódcy doskonale wiedzieli, że dbanie o swoich żołnierzy przełoży się na ich lojalność. Poszczególni cesarzowie min. Juliusz Cezar, doskonale potrafili motywować swoich wojowników, wydobywając z nich niezwykłe pokłady siły. Sporą rolę w zarządzaniu wojskiem odgrywali również odpowiednio dobrani centurioni, którzy dbali o wypełnianie odgórnych rozkazów i pokazywali zwykłym legionistom prawdziwą siłę i odwagę. Ostatni rozdział to swoistego rodzaju analiza zachowania żołnierza przed i po bitwie. W główniej mierze legionista pokazany jest tutaj jako zwykły człowiek, którym często kierowały emocje, które potrafiły udzielić się całej grupie. Jego sposób zachowania zależał również od konkretnego okresu czy miejsca, w którym się znalazł. Książka Rossa Cowana to pozycja bardzo intrygująca, pełna ciekawostek i interesującej wiedzy historycznej. Jako specjalista w swoim fachu pokazuje on oblicze militarne Rzymu w taki sposób, że tworzy naprawdę dobrze napisane dzieło z gatunku literatury popularnonaukowej, pełne anegdot, cytatów czy własnych przemyśleń. Specyfika tytułu i skupienie się w nim na jednym konkretnym aspekcie sprawia jednak, że nie jest to pozycja dla każdego. Zawiodą się osoby oczekujące, że znajdą tutaj rozbudowane opisy historycznych podbojów militarnych. Twórca kolejne epizody wybiera w sposób dość wybiórczy, skupiając się bardziej tylko na wybranych fragmentach danych kampanii, przez co pozostała treść jest mocno uogólniona, podana w dość uproszczonej formie i nie zawsze przy zachowaniu należytej chronologii. Jeśli nie zna ktoś, chociaż podstaw historii Rzymu, w pewnych momentach książki, może poczuć się dość mocno zagubiony. Cała recenzja na: https://www.popkulturowykociolek.pl/2020/02/ku-chwale-rzymu-recenzja-ksiazki.html

Praca Krzysztofa Kubiaka i Łukasza Mamerta Nadolskiego jest opisem głównie wojny na wyczerpanie pomiędzy Izraelem a Egiptem (wspieranym przez ZSRR),toczącej się w latach 1967-1970, ale również konfliktów Izraela z Libanem, Syrią i Jordanią, mających miejsce się w tym czasie. W książce dużo uwagi poświęcono działaniom oddziałów specjalnych i walkom powietrznym pomiędzy Izraelem a Egiptem, pokazując znaczną przewagę Żydów w powietrzu, co spowodowane było "tylko dwukrotną przewagą liczebną" Egipcjan. Autorzy nie zapomnieli o przedstawieniu genezy konfliktów, zaangażowaniu Związku Radzieckiego czy też opisie taktyk wszystkich stron oraz ich uzbrojenia. Ponadto wyjaśniony i opisany został termin "Czarnego września" 1970 r. w Jordanii, działania z nim związane i jego skutki, które miały znaczenie nie tylko dla tego państwa, ale również dla innych państw arabskich (np. Libanu) oraz samego Izraela. Jedynym minusem pracy jest za mała ilość mapek, które ze względu na wymienione liczne nazwy miejscowości lub miejsc zaangażowanych państw, mogłyby być bardzo pomocne dla czytelnika. "Ogień na pustyni. Konflikt izraelsko-arabski w latach 1967-1973" Krzysztofa Kubiaka i Łukasza Mamerta Nadolskiego jest bardzo dobrym opisem walk pomiędzy Izraelem a jego sąsiadami toczonych w tym czasie. Ponadto książka jest napisana przystępnym językiem, sprawiającym, że nie można oderwać się od lektury. Zdecydowanie polecam wszystkim chcącym się czegoś dowiedzieć o konfliktach bliskowschodnich!

Bardzo dobra publikacja prezentująca czytelnikowi mało znane fakty z dziejów wojen i wojskowości doby XV wieku. Słusznie zwrócił autor uwagę, na samym początku swojej pracy, że konflikty zbrojne XV-wiecznej Polski zostały zdominowane przez pryzmat zmagań polsko-krzyżackich. Do tej pory brakowało opracowań poruszających zagadnienia innych teatrów działań Jagiellońskiej Polski (leciwe i rozproszone pozycje nie mogły spełnić już swego zadania). Powyższa publikacja wypełnia tą lukę. Książka ma charakter podręcznikowy, bez ambicji wyczerpującego studium (wielość poruszanych teatrów działań wymagałaby kilku monografii o zdecydowanie grubszym portfolio). Idealna tak dla historyka jak i laika.