Wrota mistrza wojny

„Od bitewnego zgiełku po najgłębsze tajemnice” „Tysiąc Imion” to militarne fantasy, które od pierwszych stron wciąga czytelnika w wir wojny, politycznych intryg i osobistych zmagań bohaterów. Django Wexler z niezwykłą dbałością o detale tworzy świat inspirowany XIX-wieczną Europą, w którym to wojskowe kampanie i strategiczne starcia odgrywają kluczową rolę. Dzięki dynamicznej akcji, precyzyjnie wykreowanym postaciom i sprawnie poprowadzonej narracji książka sprawia, że trudno się od niej oderwać. Fabuła prowadzona jest z perspektywy dwóch głównych bohaterów – Winter i Marcusa – których ścieżki, choć połączone w strukturach armii, przez długi czas pozostają sobie obce. Ich historie przeplatają się w idealnym rytmie, dzięki czemu akcja pozostaje dynamiczna, a fabuła nie traci spójności. Autor unika zbędnych powtórzeń, nadając całości filmowy charakter. Czytelnik odnosi wrażenie, jakby śledził fascynującą ekranizację, w której kamera nigdy nie zatrzymuje się na dłużej niż to konieczne. Z kolei styl Wexlera jest wyważony – precyzyjny, lecz nieprzytłaczający. Autor znakomicie balansuje pomiędzy dynamiczną narracją a opisami, które budują atmosferę, nie zanudzając czytelnika nadmiarem detali. Na szczególne uznanie zasługuje sposób, w jaki oddaje militarne realia. Struktury wojskowe, hierarchia i taktyka są przedstawione z dbałością o autentyczność, ale jednocześnie przystępnie. Starcia są realistyczne i pełne napięcia, lecz nie epatują nadmiernym okrucieństwem. Zamiast odstraszać brutalnością, autor umiejętnie buduje atmosferę pola bitwy – niemal czuć kurz wzbijany przez żołnierzy i słyszeć szczęk oręża. Co istotne, każda potyczka jest przedstawiona w sposób czytelny i angażujący, co sprawia, że nawet osoby niezaznajomione z tematyką wojskową mogą czerpać przyjemność z lektury. Ponadto bohaterowie „Tysiąca Imion” to postacie pełnokrwiste i realistyczne – przechodzące wyraźny rozwój. Marcus to twardo stąpający po ziemi żołnierz, wierny ideałom, ale niepozbawiony wad. Jego wewnętrzne rozterki oraz ewolucja w trakcie opowieści czynią go bohaterem, któremu łatwo kibicować. Winter z kolei wyróżnia się siłą charakteru i emocjonalną głębią – jej historia to opowieść o dorastaniu, mierzeniu się z przeszłością i dążeniu do celu. Wątki obojga protagonistów są prowadzone w sposób płynny i angażujący, co sprawia, że czytelnik szybko się z nimi utożsamia. Nieco tajemniczą postacią pozostaje Janus – jego rola w fabule jest kluczowa, lecz osobowość pozostaje nieco rozmyta. Możliwe, że celowe niedopowiedzenia są zapowiedzią większej intrygi, która rozwinie się w kolejnych tomach. Interakcje Winter i Janusa wnoszą ciekawy element do fabuły, a jednocześnie główni bohaterowie – mimo wspólnej roli w narracji – niemal do końca pozostają dla siebie jedynie „wojskowymi rangami”. Dialogi zaś można opisać jako funkcjonalne – dobrze spełniają swoją rolę, ale nie wyróżniają się szczególną błyskotliwością. Służą głównie do przekazywania informacji i rozwijania akcji, co dobrze komponuje się z realistycznym, wojennym klimatem książki. Pod względem fabularnym książka Wexlera czerpie inspiracje zarówno z klasycznych powieści fantasy, jak i historii wojskowości. Można dostrzec wpływy George’a R.R. Martina i historycznych kampanii Napoleona, co nadaje książce specyficzny, militarno-historyczny charakter. Choć niektóre schematy fabularne są dobrze znane, Wexler umiejętnie dodaje do nich własny styl, co sprawia, że historia pozostaje świeża i wciągająca. Szczególnie interesujący jest sposób, w jaki autor wprowadza magię – nie dominuje ona nad narracją, lecz subtelnie wplata się w wydarzenia, odgrywając istotną rolę w tle. To podejście sprawia, że świat przedstawiony nabiera dodatkowej głębi i tajemnicy. I co według mnie najważniejsze – książka skłania do refleksji (choć nie w sposób przytłaczający). Wexler porusza kwestie moralności w obliczu wojny, granic, jakie człowiek jest w stanie przekroczyć w imię „słusznej sprawy”, oraz tego, jak okoliczności kształtują nasze przekonania. Bohaterowie nie są oderwani od tych dylematów – ich decyzje i przemyślenia ukazują, że wojna nie jest czarno-biała, a każde zwycięstwo ma swoją cenę. Na zakończenie dodam, że „Tysiąc Imion” to książka dla tych, którzy cenią dynamiczną akcję, ale także lubią zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad konsekwencjami wyborów bohaterów. To nie tylko historia wojenna, ale również opowieść o wartościach, lojalności i cenie, jaką trzeba zapłacić za podejmowane decyzje. Zakończenie powieści daje satysfakcję, ale jednocześnie pozostawia czytelnika z chęcią sięgnięcia po kontynuację. Dla fanów dynamicznej akcji, wojennych intryg i wyrazistych bohaterów, „Tysiąc Imion" będzie lekturą wartą uwagi. #fikcja_historyczna#militarne_fantasy

Łotrzyki, złodzieje i wagabundy, słowem Kamraci. Wśród nich Drothe - Nos pracujący dla jednego z szefów stołecznych gangów. Drothe jest dobry w tym co robi i lubi swoje życie, niestety los Kamrata bywa przewrotny, zwłaszcza jeśli niechcący wplącze się on w aferę o zasięgu i charakterze daleko przekraczającym jego doświadczenia. W zdradzieckim świecie miejskich rzezimieszków Drothe porusza się jak ryba w wodzie, ale spróbujcie pływać jak zwalą wam się na głowę imperialni Szarfiarze, Szarzy Książęta i masa innych "ciekawych" indywiduów:) Wciągająca, porywają i pełna akcji fabuła z krwistymi bohaterami, zwłaszcza główny bohater wybija się na plus - po części dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa, więc siłą rzeczy wszystko jest przefiltrowane przez percepcję Drothe'a. Bardzo przyjemnie się to czytało. Brak dłużyzn i żadnych niepotrzebnych, przesłodzonych scen mających na celu jedynie zapełnienie literami miejsca na kartce. Świat logiczny, podany w szczegółach na tyle, na ile jest to wymagane, bez wielostronicowych, niepotrzebnych opisów. Przemierzając ulice, dachy i kanały wraz z bohaterami poczujecie atmosferę nie tylko samego miasta, ale przede wszystkim barwnego, przestępczego półświatka Kamratów. Polecam - to dobra, powieść łotrzykowska, trochę spod znaku płaszcza i szpady, ale nie brakuje w niej magii i cwanych czarodziejów.

Jeśli podobał Wam się klimat Drogi Królów Sandersona, to Smocza droga będzie dla Was świetną rozrywką. Ja uważam, że to dobra, złożona, zaskakująca opowieść o władzy, dojrzewaniu, kształtowaniu postaw i życiowych wyborach. Fabuła osadzona jest w czasach, które możemy określić jako średniowiecze – to fantastyka, a nie powieść historyczna, dlatego nie pokuszę się o stwierdzenie, że to jest w ogóle jakaś konkretna epoka. Mamy więc rycerzy, królów, magów, ciężki sprzęt, prymitywne narzędzia, i wszędzie, gdzie chcemy się dostać, podróżujemy konno (a wędrówki jest tam dużo). Powieść zaczyna się od czwórki bohaterów – na początku nie mających ze sobą nic wspólnego, ale ich losy szybko splata wojna Wolnych Miast z Rozdartym Tronem. Sądzę, że właśnie bohaterowie są siłą tej powieści – oni nadają charakter zdarzeniom. Zatem nie będę się o nich rozwodzić, żebyście mogli sami odkryć ich historię. Powiem kilka zdań o mojej ulubionej bohaterce – Cithrin. Poznajemy ją jako sierotę wplątaną w proceder przemytu skarbu przez strefę działań wojennych, żeby ustrzec je przed grabieżą i pozostawienie krainy bez środków. Cithrin robi to, ponieważ jest własnością banku, opiekują się nią władze głównego skarbca jednego z królestw. W toku całej powieści Cithrin dorasta, napotyka na swej drodze różnych ludzi, z których czerpie życiową naukę i siłę. Oczywiście nie ma ideału – spotyka nie tylko tych dobrych i tylko tych miłych… ale każde z tych spotkań jest ważne i niesie ze sobą konsekwencje. Bardzo mi się podobało, w jaką stronę ewoluowała dziewczyna i jak autor ją opisał w „dorosłym życiu”. W tle losów Cithrin trwają przygotowania do wojny – chociaż nikt sytuacji nie traktuje jako groźną, mimo że gęsto w powietrzu. Ciekawie Abraham pokazuje nam wymyślony przez siebie świat – widać, że nie poznajemy wszystkich zakamarków, ale to, jak przechadzamy się po tej krainie daje nam spore wyobrażenie z czym mamy do czynienia. Bardzo podobało mi się jak potraktowana jest w powieści smocza droga – jest swoistym jedwabnym szlakiem, który z różnych powodów jest ważny dla fabuły. Technicznie książka jest podzielona na rozdziały, które zatytułowane są imionami bohaterów, których losy w danym momencie śledzimy – raz, że akcja dzieje się w różnych miejscach; dwa, że każdy z bohaterów ma swoją funkcję i znaczenie dla historii. Podobało mi się to, bo dzięki tej różnorodności postaci można łatwo się utożsamić z ich postawami. Książkę czyta się szybko – ilość bohaterów pozwala na swobodne śledzenie akcji bez obaw, że zgubimy się gdzieś po drodze. Wydarzenia nie galopują w zawrotnym tempie, aczkolwiek dzieje się sporo. Świat przedstawiony też nie zabija ilością nazw, krain, etc., do tego dość łatwo poruszać się po mapie umieszczonej na początku książki. Powieść jest godna polecenia, chociaż mistrzostwem świata nie jest – niektóre sceny są przegadane, przekombinowane i trudno mi było przebić się przez nie bez zmęczenia. Jedna z kluczowych postaci z kolei potraktowana jest w zbytnim uproszczeniu – ponieważ od początku widzimy do czego zmierza autor opisując jej losy. Mimo to chciałabym znać koniec całej serii, bo jednak końcówka tego tomu bardzo mi się podobała i myślę, że warto dać jej szansę.

Świat, w którym ludzie przypominają owady. Dziwne, no nie? Opis nie do końca zachęca do czytania. A jednak...warto, naprawdę warto. To już ósmy tom bardzo dobrego militarnego fantasy, pełnego intryg politycznych i epickich bitew. Magia miesza się z technologią, ras ludzi jest tyle co owadów ale my zawsze wracamy do tych samych bohaterów. Ta część skupiona jest na Kolegium, kolebce nauki i kultury w rejonie, które teraz muszą się bronić przed atakiem przywódczyni osowców. Główny bohater Stenword, żukowiec, łamie głowę jak ochronić miasto przed wrogim atakiem. Z pomocą przychodzi mu przypadek. Bardzo mi się podoba wątek tolerancji. Na przykładzie młodego osowca pokazane jest , że to nie rasa czyni z drugiego człowieka mojego wroga ale jego postępowanie.

„Republika złodziei” to trzeci, finałowy tom trylogii o Locke’u Lamorze — i choć trudno nie czuć żalu, że historia dobiega końca, to ocena książki wynika przede wszystkim z jej treści. Poprzeczka po dwóch poprzednich częściach była ustawiona bardzo wysoko i widać, że tym razem tempo akcji jest nieco wolniejsze. Miejscami pojawiają się dłużyzny, a narracja częściej niż wcześniej cofa się do przeszłości, wyraźnie nawiązując i rozwijając wątki z pierwszego tomu. To sprawia, że konstrukcyjnie książka jest połączeniem dalszego ciągu opowieści z „Niecnych dżentelmenów” i osobnej historii trzeciego tomu. W porównaniu z „Na szkarłatnych morzach” — które stawiało bardziej na jednolitą, pełną dynamiki fabułę — tutaj większy nacisk położono na retrospekcje i pogłębianie relacji między bohaterami. Dla jednych będzie to zaletą, dla innych elementem, który spowalnia odbiór. Mimo tego trudno odmówić powieści wielu mocnych stron: świetnie prowadzonych dialogów, charakterystycznego humoru, dopracowanych emocji i konsekwentnego domknięcia historii. Finał jest satysfakcjonujący, zaskakujący i dobrze osadzony w całej opowieści — zdecydowanie warto dotrzeć do ostatnich stron i przeżyć to zakończenie. Podsumowując: to może nie najbardziej dynamiczna część trylogii, ale wciąż bardzo dobra, ważna i godna domknięcia całej historii. Dla fanów serii — lektura obowiązkowa i piękne pożegnanie z bohaterami.

Jak na razie najlepszy tom serii. Wciąga, intryguje, oplata swoim urokiem. Po poroży w głąb morza wraz z żukowcem Stenworldem Makerem powracamy do jego dwóch podopiecznych, żukczycy Che i mieszańca Tynisy. Pierwsza z nich straciła umiejętności magiczne na rzecz magii. Podąża śladem Tynisy, która nie wie o tym, że jest opętana przez ducha swego ojca. W podróży Che towarzyszy jej dawny wróg - osowiec Thalryk, który stracił cel w życiu i tylko jego towarzyszka nadaje mu jakikolwiek sens. Tym razem poznajemy domenę ważców. Jest to rasa uskrzydlonych ludzi, którzy są niepojęci - nie rozumieją techniki. Są tu pięknie odmalowane krajobrazy, rasy wzorowane na owadach, mnóstwo polityki i intryg oraz spektakularne walki.Powoli zaczyna być widoczny sens przygód z piątego tomu, kiedy Che straciła swoją pojętność. Zaczyna powoli poznawać swoją magię a czasu nie ma zbyt wiele. Jej siostra w magii, władczyni imperium os, nie zniesie rywalki. A jakby tego było mało Tynisa jest krwiożercza, jako mistrz broni ma duże możliwości zabijania i zupełnie poddaje się władzy martwego ojca. Ma zginąć z honorem, tak jak przystało modliszce i tylko Che może ją ocalić.

Bardzo przyjemnie się to czytało, książka jest lekka i mam wrażenia że się przez nią płynie. Nie jest to typowe zawiłe fantasy w którym musisz się skupić by zrozumieć co się dzieje i na jakiej podstawie działa świat. Nie jest to też książka w której zaciskasz zęby z emocji. Jest fajną odskocznią od cięższych pozycji. Kilka razy nawet mnie rozbawiła. Pióro fajne przystępne, dobrze opisane wydarzenia ich przyczyny oraz skutki. Bardzo podobało mi się to że zmiana perspektywy z bohatera na innego bohatera odbywała się nie co rozdział a jeśli zaszła taka potrzeba to nawet co kilka zdań, dzięki temu unikneło się powtarzania opisu tych samych wydarzeń od nowa ale z innej perspektywy. Po prostu podczas trwania jednego opisu, perspektywa zmieniała się kilka razy dzięki temu od razu znaliśmy odczucia bohaterów czy ich myśli, na szczęście jest to na tyle dobrze zrobione, że szybko idzie się połapać w tym kto mówi. Książka w mojej opinii straciła niestety dwie gwiazdki ze względu na zbytnią idealność przedstawionego świata. Czytając ją odnosiłam trochę wrażenia że jest to utopia, zachowania mieszkańców, decyzje króla czy społeczeństwa są zbyt idealne żeby były prawdziwe. Żadnych spisków, prób zabójstwa rodziny królewskiej czy odebrania korony. Nawet rodzina konkurencyja do aktualnie rządzącej, nigdy przeciwko niej nie spiskowała, a przez myśl im nawet nie przeszło by przypadkiem dodać kropelkę trucizny do herbatki króla. Drugi minus który mi przeszkadzał to objawiający się w niektórych miejscach brak logiki lub logicznej ciągłości wydarzeń lub nawet ich skutków. Jak wcześniej pisałam wszystko jest zbyt idealne i cukierkowe. Ja wiem że to państwo w zamyśle miało być idealnym schronieniem i miejscem do życia chroniącym przed złem całego świata, ale zamysł to tylko zamysł a ludzie to ludzie, nie dogodzisz wszystkim ani wszystkich nie upilnujesz. Podsumowując książka warta przeczytania ale nie polecam jej osobą które lubią bardziej realistyczne podejście do świata.

Tym razem wkraczamy w tematy żeglarskie ale oczywiście w stylu niecnych dżentelmenów. Mimo że główni bohaterowie to łotrzyki i złodziejaszki nie da się ich nie lubić. Locke Lamora i Jean Tannen jak zwykle wpakują się w nie lada kłopoty. Akcja dzieje się cały czas, nie ma chwili wytchnienia, zaskakujące zwroty akcji są fenomenalne a samo zakończenie świetne, a wszystko napisane z dużą dawką dobrego humoru.

Dla mnie super. Chociaż to trochę gra Autora z Czytelnikiem i nie każdemu będzie pasowało To, co lubiłem w głównych częściach cyklu, czyli taką wrażliwość w obserwacji świata tutaj jest poniesione do potęgi. I oczywiście jest pewnego rodzaju wariactwem, ale skoro opowieść traktuje o Auri, to nie powinno nas specjalnie dziwić. Klimat, tajemnice, język, kompletnie odmienny punkt widzenia są dla mnie tutaj zaletami przeważającymi nad prawie zupełnym brakiem fabuły. To krótka opowieść, będąca pewnego rodzaju eksperymentem. Jako samodzielna książka pewnie się nie broni, ale fanom cyklu powinno się spodobać. Ja polecam.ą

Podnoszę ocenę o punkt tylko za to, że chyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z takim głównym bohaterem. A to się teraz prawie mi nie zdarza. Historia jest przedziwna i trudno przewidzieć cokolwiek. Z jednej strony jesteśmy przyzwyczajeni do kibicowania, ale Jorg.. Czasem naprawdę nie wiem czy to dobrze, że wygrywa...albo przegrywa;) Mam kolejne tomy, więc od razu zaczęłam drugi, ale aż boję się, do czego dotrzemy z naszym pro(?)tagonistą.

Niestety nie do końca fabuła mnie porwała. Niby wszystko jest skomplikowane intrygi, ciekawe tło, wiele dramatycznych wydarzeń, niezłe tempo akcji, barwne postacie. Jednak nie przemawiają do mnie motywy działania bohaterów , które najczęściej są tak złożone ze jak dla mnie nieprzekonywujące. Na przykład sprawa zamordowania Ciosowego przez Wilka, ma to niby umożliwić zbudowanie Zakonu od nowa ale bardzo jet to pokrętne tłumaczenie. Rozumiem że są całkiem odmienne gusty.

Imperium Nieznające Porażki Na początek ważna uwaga: książka oprócz dwóch właściwych, kanonicznych powieści z cyklu „Imperium Grozy” zawiera kilka niepublikowanych dotąd opowiadań osadzonych w tym świecie. Z góry zaznaczam, że ich nie czytałem i ów omnibus oceniam tylko na podstawie kanonicznych dzieł. Po pierwsze dlatego, że nie jestem fanem krótkiej formy. Po drugie zaś dlatego że nie przepadam za wszelkiej maści (nieoficjalnymi) prequelami, tekstami pobocznymi, alternatywnymi zakończeniami itd. Tak więc sobie darowałem, dla mnie to opcjonalna ciekawostka, choć tak naprawdę strata miejsca. Nie musicie się zgadzać z moim podejściem i tyle. „Imperium nieznające porażki” zawiera dwa przedostatnie tomy cyklu czyli „Dojrzewa wschodni wiatr” oraz „Nadciaga zły los”. Mamy tu odpowiednio do czynienia z tomami numer 6 i 7, więc ciężko pisać coś więcej o fabule za wiele nie zdradzając. Powiem tak: „Dojrzewa wschodni wiatr” jest świetne, ma dobry klimat, podobał mi się motyw fabularny, szkoda że tak szybko....urwany. Z „Nadciąga zły los” jest ten problem iż momentami jest wręcz kopią...poprzedniego tomu! Dlaczego? Ponieważ jego akcja rozgrywa się przed, w trakcie i po wydarzeniach w „Dojrzewa wschodni wiatr”. Ten tom robi się ciekawy w zasadzie od połowy, bo wcześniej człowiek w dużej mierze czytał to co czytał wcześniej :) Momentami było to niesamowicie nużące. No i kolejna rzecz, która sprawia że ów tom nie może być przeze mnie wysoko oceniony: ma tak otwarte zakończenie, tak wiele niedomkniętych wątków, że głowa boli. W zasadzie....niewiele wyjaśnia. Ja wiem, po 22 latach Cook historię dokończył (o tym napiszę za kilka dni) w „Drodze Zimnego Serca”, ale co kazał fanom czekać to jego....Tak czy owak fani i tak po to sięgną. „Nadciąga zły los” jest tomem słabszym od poprzednich, co nie znaczy że złym.

Druga część Trylogii Valisarów jest lepsza od pierwszej. Ogromnym atutem, co podkreślałam przy pierwszej części, są pomysły autorki i warto prowadzona akcja. Ogromnym minusem konstrukcja powieści oparta wyłącznie na rozwlekłych dialogach. Ale, ale! Pojawiają się tu fragmenty, w których bohaterowie tylko myślą i nie łapią się nagle na tym, że wypowiedzieli swoje myśli na głos (poza jednym przypadkiem gdzieś na początku tomu xD). Bohaterowie zaczynają mieć jakieś ukryte motywy czasami i nie mówią o nich. Pojawiają się też zaskakujące zwroty akcji - ale to należy już do fabuły, a to jedyna rzecz, która jest mocna. Za to świat przedstawiony... Ja mam wrażenie, że wszyscy ci bohaterowie (a paru ich jest) są w jednym lesie i to cud, że na siebie nie wpadają. Niby Królestwo jest takie wielkie, a tu jakby wszystkie podróże trwały w mgnieniu oka i łatwo na siebie wpaść :P Niemniej jednak 2 część budzi ciekawość (zwłaszcza zakończenie) i ciężko nie sięgnąć po część trzecią (chociaż moja wersja biblioteczna świadczy o tym, że mało kto odginał jej strony xD).

Ta powieść ani mnie ziębi, ani mnie parzy. Inna rzecz, że moje oczekiwania rozminęły się z rzeczywistością: oczekiwałem kolejnej militarnej space opery, a dostałem pseudofantasy. Fakt, jedno udało się autorowi: jestem ciekaw jak to się skończy. Ale nie wiem czy aż tak mnie to nurtuje, żeby brnąć w cyklona, bo na razie Weber nasmarał dziesięć tomów, prawie dziewięć tysięcy stron... WIĘCEJ: https://seczytam.blogspot.com/2024/04/david-weber-rafa-armagedonu.html

Całkiem niezła kontynuacja pierwszej części. Przenosi czytelnika w przyszłość, ukazuje bohatera dojrzalszego, otoczonego nieco innym towarzystwem niż do tej pory. Pojawiają się też nowi bohaterowie, którzy sporo zmieniają i wnoszą powiew świeżości do całej historii.

Książka trzyma poziom poprzednich części cyklu, aczkolwiek mam wrażenie, że w niewielkim stopniu pchnęła fabułę. Stanowi raczej poszerzenie świata, dołożenie nowych pionków do szachownicy i poprzestawianie już rozmieszczonych. W niektórych przypadkach bardzo znaczne. Jak we wszystkich poprzednich książkach autora, tak i tu sfera "uczuciowa" stanowi w wielu przypadkach główny motor napędowy fabuły, w wielu przypadkach nie mając za dużo sensu. Po prostu taki styl. Jak zawsze cieszą zwroty akcji i odwaga autora do sięgania do nieszablonowe rozwiązania. Spokojna sytuacja w każdej chwili może zmienić się w dramatyczną i odwrotnie. Zastanawia mnie, jakie będzie rozwiązanie fabuły i wyjaśnienie świata, do czego zmierza autor. Pewne wątki wprowadzone w tej części mnie zaniepokoiły, że mogą okazać się sztampowe, ale może właśnie o to chodzi - o uśpienie czujności czytelnika. Cóż, kontynuuję serię, więc mam nadzieję nie długo się dowiedzieć.

Kolejna pozycja z hałdy wstydu, która wreszcie doczekała się swojej chwili. Przyznaję się, że nie sprawdziłam dokładnie od którego tomu zacząć i najpierw przeczytałam sequel (Dzieci Rybaka),a później dopiero prequel i główną serię. W niczym to jednak nie przeszkadzało (nie licząc tego, że wiedziałam jak skończy się główna seria.. xD). No ale przejdźmy do rzeczy, akcja dzieje się w królestwie Lur, w którym mieszkali spokojni Olkowie. Żyło im się dobrze, do czasu aż nastały susze i zaczęło brakować jedzenia. Do ich krainy dotarli Doranie - blond magowie o potężnej mocy, którzy byli zmuszeni uciekać z własnego kraju. Zaoferowali Olkom pomoc w zamian za możliwość zamieszkania między nimi. Kraina Lur została otoczona olbrzymim magicznym Murem, który wraz z magią pogody, miał dbać o dobrobyt wszystkich. Strażnikami stali się Doranie, a jak wiadomo - magowie często są aroganccy i chętnie sięgają po władzę. Olkowie zostali trochę zepchnięci do roli mieszkańców gorszej kategorii. Czy jednak życie za murem zawsze będzie bezpieczne? Jakie zło czeka za nim i stara się dostać do środka? Jest to typ fantasy-obyczajowego, w którym akcja płynie powoli, coraz bardziej Cię intrygując, chcesz poznać historię bohaterów i odkrywać ten wspaniały świat. Nie ma tu szalonych zwrotów akcji, nie spodziewaj się zdrad i mordów na każdym kroku (nie mówię też, że się nie zdarzają). Jest to fantasy starego typu, rozumiem dokładnie, że nie wszystkim się będzie podobało. Większość osób stwierdzi - "nuuudy" i rzuci książką w kąt. Mnie jednak ten świat oczarował i wciągnęłam wszystkie 5 tomów. Cieszę się, że kiedyś coś mnie natchnęło, żeby kupić tę serię, z pewnością zostaje na mojej półeczce.

Doskonałe wprowadzenie do serii Malazańskiej, które zdecydowanie powinno się czytać po lekturze Malazańskiej Księgi Poległych. Książka opisuje początek wydarzeń w Kurald Galain, do których Steven Erikson nawiązuje w MKP. Książka wiele wyjaśnia, rzuca światło na rasę Tiste oraz pradawnych bogów. Nie jest jednak napisana z lekkością głównej serii, jeśli można w ogóle napisać, że MKP ma w sobie coś lekkiego. W Kuźni Ciemności wydarzenia biegną przed siebie ale tempo nie jest zawrotne. W opowieść wplecionych jest sporo przemyśleń, nierzadko pełnych goryczy. Jeżeli ktoś liczy na wartką akcję, niestety nie dostanie tego. W zamian otrzyma zagadkową historię, chwilami brutalną i wzruszającą. Melodramatów, romansów brak. Za to pojawia się nutka dekadencji. Czy polecę sięgnąć po Kuźnię przed główną serią Malazańską? Nie. Zdecydowanie odradzam, gdyż znajomość postaci pojawiających się w Kuźni oraz nakreślony w MKP obraz rasy Tiste (podzielony już na Andi, Edur i Liosan),bardzo ułatwia przyswojenie sobie zawartej w książce treści. Dzięki znajomości losów Tiste z Malazańskiej Księgi Poległych, dużo łatwiej jest zrozumieć ich naturę nakreśloną w Kuźni.

Jedna z tych książek, po których jest takie śmieszne uczucie w żołądku. Czujesz smutek, że ta przygoda tak szybko się skończyła ( pomimo 1300 stron). Książka, która mimo podobieństwa do Tolkienowskiego świata robi ogromne wrażenie na czytelniku. Nie można się przy niej nudzić. W wielu momentach chwyta za serce. Niejedna łza spadła. Pozycja obowiązkowa dla miłośnika fantasy. Serdecznie polecam

Cyt.: „Mam wrażenie, że jeśli wartość, jaką przypisujemy ludzkiemu życiu, spadnie wystarczająco nisko, będziemy mieli szanse zaprowadzić powszechny pokój i dobrobyt. Jeśli owa wartość spadnie, wszyscy będą mogli pozwolić sobie na to, by być szczęśliwymi. Dopiero wtedy, gdy zaczynamy wypełniać koszyk luksusowymi dobrami, takimi jak wolność, godność i prawo do decydowania o własnym losie, cena wykracza poza możliwości biedaków.” K.J.Parker, „Składany nóż” K.J.Parker to pseudonim literacki brytyjskiego pisarza Toma Holta, autora powieści fantastycznych i historycznych, m.in. „Pieśni dla Nerona”, w której przedstawia alternatywną wizję fragmentu historii Cesarstwa Rzymskiego i panowania cesarza Nerona. Pojęcie fantasy czy fantastyki jest tak szerokie, że praktycznie można do tej kategorii literatury zaliczyć niemal wszystko. Znalazł się w niej również „Składany nóż”. To w rzeczywistości świetna powieść polityczna z bardzo szerokimi wątkami ekonomicznymi. Jeśli ktoś sądził kiedykolwiek, że ekonomia może być nudna – to polecam mu lekturę „Składanego noża”. Tworzenie systemów bankowych, aprecjacja bądź dewaluacja waluty, wprowadzanie papierowego pieniądza. Wydaje się to dość nieciekawe, lecz zostało przez autora przedstawione w sposób zaiste intrygujący a w dodatku stanowi to jedynie tło dla pasjonujących rozgrywek politycznych. I najważniejsze pytanie – czy można wygrać wojnę bez pieniędzy? Główny bohater – Bassianus Arkadiusz Honoriusz Sewer, pierwszy obywatel Republiki Wesańskiej, stoi na czele rządu a tak naprawdę jego marzeniem jest stworzenie imperium. Czy ten szalony dla wielu zamysł się powiedzie? W trakcie lektury aż nadto widoczna staje się fascynacja autora starożytnym Rzymem. Wiele pomysłów czy zdarzeń zostało zaczerpniętych z historii Republiki Rzymskiej czy początku Cesarstwa Rzymskiego i w powieści pobrzmiewają wyraźnie jej echa. Zdecydowanie pozycja ta wyróżnia się na tle wielu innych w tej kategorii. Nie ma tu magii, nie ma smoków – jest polityka, ekonomia, obsesja władzy. A wszystko to sprawnie i zajmująco napisane. Ciekawy i interesujący głos w nurcie fantasy. Polecam.