Człowiek, który zna ich wszystkich

Z zaskakującą dla siebie przyjemnością przeczytałem „Resortowe dziecko”. Nie pamiętam za dobrze audycji Pana Grzegorza i nie byłem zwolennikiem periodyku „Machina”. Ale wspomnienia Autora z czasów pobytu w Jugosławii, o organizowaniu koncertów w latach 80-tych, wywiad z Pamelą Anderson, pomysł na prezentację dokonań Yugotonu, rzecz o współpracy z Goranem Bregoviciem,– czytało mi się naprawdę dobrze. Autor nie pomija też konfliktów z Kazikiem czy Wojciechem Cejrowskim. Taka nietypowa biografia, okraszona osobistymi perypetiami i przeplatana dobrą muzyką. A że opisywane czasy były i są mi bliskie – obiektywny nie jestem. Po przeczytaniu od razu wrzuciłem odtwarzacza CD soundtrack z filmu „Arizona Dream”. In the deathcar, we’re alive…

Odcinek zaległy w ramach remanentów za rok 2023. Jedną z książek, które w zeszłym roku przykuły moją uwagę był wywiad-rzeka z Panem Tomaszem Lipińskim. To rzeczywiście dziwne, ale dopiero po wielu latach należycie doceniłem muzykę grupy Tilt. Właściwie wtedy, kiedy w latach 90-tych XX wieku jej lider zniknął praktycznie ze sceny. Chociaż był wyjątek: uwielbiałem płytę „Czad Kommando Tilt” oraz epizodyczne wcielenie jako Fotoness – „When I Die”. Przyjęta formuła wywiadu w sumie się sprawdziła. Panowie Piotr Bratkowski i Tomasz Lipiński prowadzą swobodną, przyjacielską rozmowę, zaś na kanwie życiorysu muzycznego odżywa tamten czas, tamci ludzie. Chyba po raz pierwszy padają szczere słowa o ojcu muzyka – Eryku Lipińskim, niełatwym okresie dzieciństwa, wychowaniu w czasach PRL. A nade wszystko zamiłowanie do muzyki. Do dziś zadziwia mnie, jak pomimo braku łatwego dostępu do kaset, płyt, studia nagraniowego, nie wspominając już o sprzęcie – powstawała tak fantastyczna muzyka. Opowieść została doprowadzona do roku 2015; znalazło się miejsce na wspomnienie o transformacji, nie tyle nawet politycznej, co muzycznej. A także kilka szczerych słów na temat depresji oraz nieubłaganego procesu starzenia. Średnia ocen (6,0) wydaje się zaniżona. Dla starszych czytelników przypomnienie jak to było, dla młodszych kapsuła czasu.

Nie trzeba być fanem Eltona Johna żeby być fanem tej książki. W sumie to autor jest tutaj nie istotny, bo to nie o niego chodzi w tej książce. Ta lektura zdecydowanie szerzy miłość i tolerancję, oswaja nas z różnymi wcześniej strasznie brzmiącymi terminami związanymi z chorobą i otwiera oczy na globalny problem. Uważam, że nawet jak ktoś nie jest zainteresowany całą książką to powinien chociaż poznać 1 rozdział. Historia Ryana White jest trudna, ale jest bardzo ważnym symbolem walki z AIDS na świecie. (http://www.empik.com/elton-john-milosc-jest-lekarstwem-o-zyciu-pomaganiu-i-stracie-john-elton,p1101688263,ksiazka-p) <-- tutaj możecie przeczytać pierwszy rozdział. WARTO!

To jedna z najbardziej obszernych monografii muzycznych, jakie było dane mi przeczytać. Jednocześnie niezwykle poczytna i rzetelna. Na każdej stronie widać jak wiele pracy Autor włożył w stworzenie możliwie najpełniejszego kompendium wiedzy o Republice oraz pobocznych projektach związanych z tym zespołem. I nie jest to wyłącznie kwestia przygotowania kompletnej dyskografii (łącznie z singlami, wydawnictwami kompilacyjnymi, płytami solowymi, przy których powstaniu brali udział członkowie grupy),czy szczegółowego kalendarium wydarzeń, wybiegającego daleko poza datę wyznaczoną śmiercią lidera zespołu. To przede wszystkim pasjonująca wyprawa przez lata 80-te i 90-te, rzecz o poszukiwaniu własnego stylu, konfliktach między muzykami, zmieniających się gustach i pomysłach muzycznych – i nie jest to spojrzenie wyłącznie przez pryzmat Republiki. Z Republiką nie zawsze było mi po drodze; początkowo drażnił mnie ich ascetyczny, chłodny styl, nie przemawiały do mnie wczesne teksty Grzegorza Ciechowskiego. Z kolei reaktywacja w latach 90-tych XX wieku wydawała mi się niezbyt udanym eksperymentem, poza interesującym albumem „Masakra”. Natomiast doskonale pamiętam przechodzące po plecach ciarki, gdy usłyszałem singlową „Moją krew”, a potem w całości winylowe „Nieustanne tango” – niewątpliwie to jedna z tych płyt, na której nie ma niepotrzebnych dźwięków, a muzyczne perełki są skrzętnie ukryte: „Hibernatus”, „Psy Pawłowa”, „Zróbmy to (teraz)”. Równie świetnie brzmiały dokonania solowe Obywatela G.C., nie wspominając o Jego eksperymentach z muzyką filmową czy folklorem. Nie będąc zatem bezkrytycznym admiratorem Republiki przeczytałem monografię autorstwa Pana Leszka Gnoińskiego z ogromnym ukontentowaniem i zaciekawieniem. Bardzo szeroko potraktowany temat, wykraczający znacznie poza ramy dziejów zespołu, z wyczuciem dotykający sfery prywatnej członków grupy. Paradoksalnie najbardziej zajmujące okazały się dla mnie partie obrazujące lata 90-te; może dlatego, że przypadały na czasy mojej młodości i pamiętam je znacznie lepiej, w bardziej intensywnych barwach ? Dla fanów Republiki – pozycja obowiązkowa, dla pozostałych czytelników rzecz godna polecenia. Zasłużona 10-ka

Czytając początek tej rockandrollowej autobiografii byłem przekonany, że będzie to kolejna nostalgiczne wzdychanie do pięknych minionych czasów, kiedy to się ćpało, bzykało i imprezowało, a słowa skruchy, czy autokrytyki to jedynie maskujący puder i i zmyłka dla społeczeństwa. I tu mnie Pan McKagan zaskoczył, gdyż ostatecznie bierze krytykę na klatę, potrafi bez pardonu, szczerze mówić o swoich życiowych błędach i wyborach. Mało tego wyraźnie rozlicza się z destrukcyjnego etapu swojego życia. Porzuca je, podnosi się z dna, by na koniec być wręcz wzorcowym modelem artysty, muzyka, celebryty, a nawet przykładnym ojcem. Okej, trochę wyolbrzymiam. To nie tak, że nagle autor tej staje się wzorcem do naśladowania, idolem bez skazy. Nie można też powiedzieć, żeby autoanaliza Duffa była wyczerpująca i dogłębna. Mam wrażenie, że o wielu rzeczach nam nie powiedział, nie zawsze wyczerpał temat, a w wielu sprawach jest wciąż sam nieświadomy swoich wyborów i ich konsekwencji. Ale jak, na pamiętnik byłego punka bez wykształcenia, hardkorowego rockowca i zabijaki...to i tak jest to w miarę inteligentna i mądra książka. Szkoda, ze trochę mało traktuje o muzyce.

Warto przeczytać, choćby po to, żeby wyrobić sobie swoje zdanie. Ciężkie dzieciństwo, ciężka praca, aktorstwo, pisanie, znajomość ze sławnymi ludźmi, alkohol i szare czasy, w których przyszło mu żyć, z tego obrazu wyłania się Jan Himilsbach. Inteligent, wielki aktor czy wulgarny prostak ?

Jedni znają go z popularnego show telewizyjnego, inni ze sceny, na której występował m.in. jako wokalista zespołu TSA... Marek Piekarczyk, bo to o nim mowa, jest postacią specyficzną, wyjątkową i dobitnie szczerą. W "Zwierzeniach kontestatora" opowiada o swojej życiowej drodze: gdzie mieszkał, jak żył, gdzie występował i jak żyje mu się teraz... Wspomina wyprowadzkę z domu rodzinnego, sposób traktowania go przez milicję; nie zapomina też o swoich przyjaciołach. Piekarczyk wypowiada się także na temat swojej roli trenera w "The Voice od Poland" zdradzając przy okazji czym kieruje się w wybieraniu głosów, jakie ma sposoby pracy z ludźmi i za co ceni resztę trenerskiego składu. Przyznam, że te opowieści nieco mnie zaskoczyły, ale też momentami wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Śmiało mogę stwierdzić, że ten mężczyzna jest prawdziwym artystą. Jego sposób bycia, myślenia jest bardzo specyficzny, unikatowy. To bardzo ciekawa postać, a przy tym, moim zdaniem, skromna. Czytając książkę czułam się, jakby sam Marek Piekarczyk siedział obok mnie i po prostu opowiadał. Książkę bardzo przyjemnie się czytało. Jeśli ktoś mówi, że może słuchać tego gościa godzinami, to ja się mu wcale nie dziwię.

Kieth Richards. Kto o nim nie słyszał? Legendarny już gitarzysta, który działa w branży muzycznej niemal nieprzerwanie od lat 60. i o dziwo ciągle jakoś się trzyma. Człowiek o wytrzymałości godnej karalucha, prawdziwy „Niezniszczalny”, którego chyba już nic nie może ruszyć. Od The Rolling Stones, przez karierę solową, po gościnny udział w dwóch częściach „Piratów z Karaibów”, a wszystko to przeplatane skandalami oraz narkotykowymi wyskokami. To właśnie o tym opowiada książka Victora Bockrisa, który poświęcił historii tego muzyka całkiem opasłe tomisko. Biografia „Keith Richards. Niezniszczalny” została tak na prawdę wydana w 1992 roku. Od tego czasu jednak wiele się wydarzyło, więc pozycja doczekała się gruntownego uaktualnienia i rozbudowania o wydarzenia z minionych dwóch dekad. Victor Bockris poświęcił sporą część swojego życia zbierając fakty na temat życia i poznając Richardsa. Jest także poetą oraz autorem wywiadów. Bohaterom XX-wiecznej kultury poświęcił już 34 lata, a spod jego pióra wyszły biografie między innymi Patti Smith czy Lou Reeda. Historia ma swój początek w angielskim Dartford, gdzie muzyk spędził swoje dzieciństwo, przechodzi przez szalony, niemal grożący śmiercią okres i kończy się na czasach współczesnych. Całość obejmuje 69 lat pełnych pasji do muzyki i gitary. Ta książka to jednak nie tylko chronologiczne ukazanie suchych faktów. To także bardzo dogłębne studium niesamowicie dynamicznej postaci. Człowieka bezkompromisowego, oschłego oraz zamkniętego w sobie, który nieustannie walczy sam ze sobą i własnymi słabościami. Keith to jednocześnie osoba bardzo wrażliwa, błyskotliwa, inteligenta, a czasem i wybuchowa. Wierny sobie i ideałom, od których nigdy nie odejdzie, ogłaszający całemu światu swoją miłość do rock and rolla. Wydawać by się mogło, ze to mieszanka wybuchowa, ale także prawdziwa, w każdym znaczeniu tego słowa. "Richards zawsze powtarzał, że widział w muzyce rodzaj obrazu, traktując ciszę jako swoje płótno." Łatwo domyślić się, że ogromna część tej książki poświęcona jest The Rolling Stones. W końcu to dzieło życia naszego bohatera, które wyniosło go na szczyt, ale także niesamowicie zniszczyło. Wydarzenia ukazane są jednak tylko z jednej perspektywy – Keitha Richardsa. Jego zachowania są wyjaśniane, analizowane, ale także krytykowane. Wiadomo jednak, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia i słysząc tę samą historię z ust choćby Micka Jaggera, moglibyśmy się nieźle zdziwić. Niezaprzeczalne jest, że Richards stanowi ważne spoiwo tej grupy, bez którego pewnie nigdy nie usłyszelibyśmy o tym zespole, a rewolucja w muzyce, jaka miała miejsce w latach 60., mogłaby przejść bez echa. "No i to ich nastawienie – jak na tamten okres byli niebywale buntowniczy i bardzo dziwni. Chodziło o ich wygląd, ubiór, włosy – cały ich stosunek do rzeczywistości stawał się dla ciebie oczywisty, gdy tylko zobaczyłeś, jak grają. Było to po prostu jedno wielkie „spierdalaj” wymierzone w społeczeństwo, we wszystkich i wszystko." „Niezniszczalny” to jednak nie tylko muzyka, to także burzliwe prywatne życie muzyka, pełne kobiet, afer, toksycznych znajomości… Zdecydowanie nie było ono usłane różami. Autor sporo uwagi poświęcił trzem kobietom, które na Richardsie odcisnęły swoje piętno – pierwszej miłości Lindzie Keith, Anicie Pallenberg, z którą przeżył dwanaście lat i miał trójkę dzieci oraz jego obecnej żonie, modelce Patti Hansen. Przedstawicielki płci pięknej często miały ogromny wpływ na mężczyznę, a momentami kierowały jego życiem Na samym końcu czeka na czytelnika dość osobliwy dodatek – horoskop Strzelca. Właśnie taki znak zodiaku ma muzyk i czytając go, gdy mamy już za sobą całą historię jego życia, można wpaść w niezłą konsternację. Wszystko wydaje się zgadzać, ale jednak potraktujmy to z przymrużeniem oka. "Jestem Strzelcem – pół-człowiekiem, pół-koniem, któremu wolno srać na ulicy." Victor Bockris przekazał na ręce czytelników 500 stron niesamowitej, ciężkostrawnej historii, której „nie łykniecie” w jeden wieczór. By spamiętać większość dat, wydarzeń i historii trzeba się nieźle napracować. Jeszcze jednym atutem są cytaty, wypowiedzi osób, które przeżyły z Richardsem trochę czasu i wiedzą o nim więcej niż przeciętny fan. Książka zdecydowanie dla miłośników The Rolling Stones, a także dla tych, którzy dopiero tę muzykę planują poznać.

nigdy nie byłem fanem Maleńczuka, ponieważ jego muzyka (zarówno cięższe brzmienia jak i popowe piosenki) to nie mój klimat. uważam go jednak za wartościową i interesującą postać pop kultury. z ciekawości sięgnąłem po tę książkę, by sprawdzić jak ćpanie i chlanie wpłynęło na jego życie artystyczne. wywiad - rzekę czyta się dobrze do momentu, aż niektóre wątki nie zaczną się powtarzać. powtórki te nie są jednak męczące i da się przez nie przebrnąć. najbardziej zainteresował mnie rozdział o pobycie Maleńczuka w Berlinie, gdzie mieszkał na squotach w dzielnicy Kreuzberg oraz rozdział, w którym opisuje swoje spotkanie z Ryśkiem Riedlem w Jarocinie. Również opowieści o raperze Bolcu i jego tajemniczej śmierci, rozjaśniły mi trochę tę mglistą postać rapera. nie jest to biografia, to raczej gloryfikacja narkomanii i alkoholizmu, plus jakieś tam epizody z życia frontmana Homo-Twist. bardzo, ale to bardzo nie podobała mi się apoteoza heroiny, która wg. Maleńczuka świetnie działa na koncentrację i pozwala maksymalnie skupić się nad wykonywaną pracą. TO JEST NA PRAWDĘ SŁABE. po tak dużych, świadomych dawkach toksyn, zastanawiam się ile w tej książce prawdy, a ile fikcji, sensacji i prowokacji. w niektóre jego ćpalnicze przygody nigdy nie uwierzę.

Niepokorna, dynamiczna, wspaniała. Niezłomna. Historia Farben Lehre nie była drogą ani łatwą, ani przyjemną. To idealna opowieść o życiu, o trudach. To wspaniała lekcja życia i nauka jak sobie radzić z tym co nas spotyka. To dowód na to że można iść pod prąd i daleko zajść. Że można pozostać sobą w świecie, gdy nawet osobowość jest na sprzedaż. Po tej książce, z jeszcze większym uwielbieniem będę słuchała tekstów FL, z jeszcze większą energią będę szalała na ich koncertach :). Po tej książce będę zazdrościć liderowi, tego jak bardzo wierzy w swoje młodzieńcze ideały mimo upływu lat. To niesamowite, że można być młodym i tak bardzo mieć już ukształtowany charakter i że można nie zmienić siebie mimo nacisków a jednocześnie rosnąć w siłę. Polecam, bo to nie tylko książka o muzyce, muzykach, biznesie, to książka o ludziach i ich systemach wartości, o braku pokory też :).

No na wstępie - wychowałem się na muzyce lat 80-90, Trójka to była stacja główna. Byłem też na pamiętnym koncercie Genesis w Chorzowie. Dlatego mogę powiedzieć, że pojawiające się tam nazwiska czy tytuły coś mi mówiły. W innych przypadkach będzie to trochę opis zdarzeń z innej planety. Z nostalgią mogę wspominać czasy gdy muzycy, jako młodziaki, spotykali się w prowizorycznych pomieszczeniach, sami dochodzili do posiadanej wiedzy, sprzętu i zbierali oklaski lub cięgi. Dziś to są produkty producentów muzycznych, wrzuceni na półkę przydzieloną im przez trendy więc kto z obecnych mógłby napisać taką historię? Dla mnie to także refleksja - czy da się odnieść sukces zawodowy i rodzinny. Czy te światy da się pogodzić? Ja bardzo przyjemnie spędziłem czas z tą książką, no może od ok 50 str.

Myślę, że przed sięgnięciem po książkę warto skupić się na samym tytule, który nawiązuje do treści. Nie znajdziemy tutaj dokładnego życiorysu Janis, a właśnie jej drogę od początku kariery do końca, pisaną przez świadka tych wydarzeń. Według mnie świetna, rzetelna lektura. Dzięki opisowi nie tylko samej Janis, ale też tego jak wyglądały kwestie organizacyjne, jacy byli członkowie zespołów i ludzie z jej najbliższego otoczenia, mamy pełny obraz tego co się działo w jej życiu. Możemy w pełni czuć, przeżywać. Autor oddaje emocje i pisze w taki sposób, że stajemy się częścią tej przygody. Mimo, że każdy zna zakończenie, ból bliskich Janis zapisany na kartkach tej książki, można było poczuć przez moment we własnym sercu.

Uwielbiam Emira Kusturicę odkąd piętnaście lat temu obejrzałem po raz pierwszy jego film „Czarny kot, biały kot”. To było moje pierwsze spotkanie z jego twórczością i byłem zachwycony. Potem obejrzałem jeszcze inne filmy reżysera jak „Czas Cyganów” czy „Underground” i uznałem Kusturicę za geniusza. Zarówno pod względem tego jak kręci filmy ale też pod względem tego jakie kręci filmy – zaskakujące, brawurowe, nierzadko absurdalne i groteskowe, chwilami złośliwe i prześmiewcze, ale zawsze niesamowicie inteligentne i dowcipne. Polubiłem styl reżysera bezgranicznie. Jakiś czas temu kupiłem sobie jego autobiografię „Gdzie ja jestem w tej historii”. Trochę się obawiałem, czy jak przystało na geniusza i utytułowanego artystę nie będzie to laurka napisana samemu sobie, napuszona, megalomańska, łechcąca własne ego. Nic bardziej mylnego – ta autobiografia to po prostu wspaniała lektura o wspaniałym człowieku. Kusturica opisuje w niej swoje życie w byłej Jugosławii, wiele miejsca poświęcając swojej niebanalnej rodzinie, szalonemu dzieciństwu, młodości w dość trudnych czasach czy studia filmowe w Pradze. A pisze o tym w równie niebanalny sposób w jaki kręci swoje filmy – bez jakiegokolwiek zadęcia, lekko, dowcipnie, szczerze i bezpośrednio. Nie brakuje tu również absurdalnych sytuacji i postaci, co jest po części wyjaśnieniem tego skąd Kusturica brał pomysły do swoich filmów. Co do swoich filmów, kariery reżyserskiej czy sukcesów to tutaj autor za bardzo się nie rozpisuje. Owszem, często wspomina o tym ale ogólnie jest do tego zdystansowany jak gdyby nie to w jego życiu było najważniejsze. Coś w tym jest, bowiem perypetie życiowe autora czyta się dużo lepiej i przyjemniej niż gdy opisuje on swoje filmy czy pracę nad nimi. Sporo też miejsca autor poświęca polityce, tej z gatunku trudnych i niełatwych – najpierw bowiem życie pod niełatwym radzieckim wpływem a potem rozpad Jugosławii i wojna w latach dziewięćdziesiątych. Fenomenalna autobiografia fenomenalnego artysty a przede wszystkim jednak niebanalnego i arcyciekawego człowieka. Napisana z polotem, fantazją, dowcipem, rozbrajającą szczerością, ujmuje swoją bezpośredniością i nie pozwala nie sympatyzować z autorem. Dzięki niej nabrałem na nowo ochoty by ponownie obejrzeć jego filmy. Po tej lekturze na pewno nabiorą dla mnie nowego, innego znaczenia i spojrzę na nie z zupełnie innej perspektywy. Absolutnie polecam!

Pamiętam jak przed wielu laty na spotkaniu z czytelnikami redaktor Piotr Kaczkowski zapytał, czy ktoś pamięta który artysta pochodzi z miasteczka Crawley? Na chwilę zapadła cisza, a ja z dumą mogłem głośno powiedzieć: Robert Smith :-) Interesując się od lat 80-tych XX wieku muzyką The Cure nie mogłem tego nie wiedzieć. Zespół niezwykły, poruszający najgłębsze pokłady smutku i melancholii, grający muzykę dla introwertyków, który do dziś zaliczam do grona ulubionych. I nie zmieni tego bardzo długie oczekiwanie na kolejną płytę; od albumu „4:13 Dream” upłynęło, bagatela, 13 lat. Co ciekawe, pomimo sporej popularności w Polsce, nie doczekał się wielu książek w naszym kraju. Poza mocno archiwalnymi „Poletkiem Pana Boba” Jerzego Rzewuskiego oraz „Nigdy dość” Jeffa Aptera nie znajdziemy właściwie niczego innego. Książka wydana przez oficynę Anakonda jest spośród nich najmłodsza i wyróżnia się wyjątkowo dobrym papierem, wyraźną czcionką, twardą okładką. Pamiętam, że zabrałem ją na wycieczkę po Kotlinie Jeleniogórskiej i bardzo przyjemnie mi się czytało. Nie jest to jednak pozycja idealna, zbyt wiele w niej ogólników i błędów literowych. Tytuł wprowadza nieco w błąd, bo czytelnik licząc na biografię muzyka, a właściwie otrzymuje skróconą monografię zespołu. Trochę za mało miejsca poświęcono osobie Pana Roberta, a szkoda… Potwierdza się również reguła, że osoba zafascynowana artystą, pisarzem, zespołem – nie powinna pisać o nich książki, ponieważ nie będzie obiektywny. Jako osoba zafascynowana The Cure miałbym podobny problem i dylemat. Doceniam jednak trud autora w chronologicznym omówieniu dyskografii grupy oraz utworów – dla osób wchodzących w ten obszar muzyczny może jednak sprawić radość. Subiektywna siódemka.

Publikacja Paula Trynki jest bez wątpienia rzetelną biografią, podsumowującą życie i karierę jednego z najbardziej ikonicznych artystów w historii muzyki pop i dogłębną, niesamowicie szczegółową analizą twórczości muzycznej Bowiego z drobiazgowo nakreślonymi kontekstami historycznymi i kulturowymi, w których się rozwijał się muzyk i performer. Nie wiem jednak, czy to nagromadzenie faktów, silnie publicystyczny styl biografa, czy może kwestia stylu tłumaczki, sprawiły, że tę opowieść, w której tak dalece eksploruje się prywatne życie Bowiego, pełne zarówno triumfów, jak i trudności, obfitująca w wiele kontrowersyjnych wątków związanych z relacjami z rodziną, przyjaciółmi i kochankami, okresami uzależnienia od narkotyków, z seksualnością i tożsamością płciową, nie przemówiła do mnie ze spodziewaną siłą i nie dostarczyła emocji - takich, jak czytane wcześniej autobiografie Toma Jonesa, czy Bruce'a Dickinsona. Jakkolwiek, dla fanów twórczości Bowiego i nie tylko, rzecz warta docenienia i przeczytania, dająca szansę zgłębienia nie tylko biografii samego artysty, ale także jego dorobku muzycznego - choćby za sprawą kompilacji recenzji wszystkich albumów, tworzonych przez Bowiego, dołączonej na końcu książki. Polecam!

6/10 - bardzo specyficzna książka - wywiad. Specyficzna, bo nie wiem co o niej myśleć. Z jednej strony bardzo ciekawe podejście i poglądy Maleńczuka z drugiej strony zastanawiam się "o co chodzi". Można ją podzielić na super i beznadziejna. Dziwne, ale inaczej się nie da w moim odczuciu.. w głębi piękna dusza oraz diabeł :) jako całość jest wciągająca, czasami wulgarna. Różnorodność poruszanych tematów m.in. miłość, przyjaźń, rodzina, zdrada, pieniądze, alkohol, narkotyki, feminizm,muzyka, homoseksualiści, kościół, inteligencja itp. Super bo.. mega otwartość, luz do życia, formy wypowiedzi, ciekawe życie. Beznadziejna bo.. nie rozumiem totalnie podejścia w pewnych tematach.. a mianowicie podejścia do kobiet - takiego podejścia mając córki. Poglądu co do zdrady i władzy osoby więcej zarabiającej - tu bym bardziej była skłonna pomyśleć, że każdy tworzy swój świat/związek na miarę swoich możliwości i potrzeb. Totalny miks poglądowy, ale ogólnie jestem skłonna polecić, jeżeli ktoś lubi odkrywać, analizować, porównywać itp :)

Jest to bardzo tragiczna, przepełniona bólem i żalem książka. Podziwiam za cały wkład pracy, jak i odwagę, jaki włożyła Pani dziennikarka by ją napisać razem z tytułowym "Urodzonym", ponieważ, jak ona wyjaśniła w jednym rozdziale, nie było w ogóle łatwo z kilku przyczyn. Nie skupili się nad napisaniem samych faktów, ale także nad wyjaśnieniem różnych opisanych mechanizmów jak i mentalności aby móc lepiej zrozumieć tamtejszą rzeczywistość. Serdecznie polecam.

Książkę czytałam chyba z rock,hehehe, Dlaczego? Otóż, wracałam do niej co jakoś czas, zeby posłuchać kilku utworów i odłożyć. Nie da się czytać o historii danej piosenki i jej nie usłyszeć raz lub wiecej, nie przeanalizowac. Niektóre, nieznane mi utwory bardzo mi sie spodobały a dzieki nim odkryłam inne piosenki autorów o których wcześniej nie slyszalam, lub poznałam nazwiska autorów i tytułów piosenek uslyszanych tylko przelotnie w radiu. Rock to moja ulubiona muzyka a ta książka kreauje jej obraz na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Polecam.

Marlon Brando był aktorem, który zmienił oblicze kina, wprowadzając do niego surowość, nieprzewidywalność i nową definicję męskości. Jednak książka François Forestiera, „Marlon Brando. Piękna bestia”, nie jest klasycznym hołdem dla talentu geniusza. To raczej mroczny, momentami wręcz brutalny portret człowieka, który niszczył wszystko i wszystkich na swojej drodze. Forestier, znany z bezkompromisowego podejścia do biografii wielkich gwiazd, serwuje nam opowieść o upadku, egocentryzmie i szaleństwie, co ostatecznie składa się na lekturę kontrowersyjną, ocenioną przeze mnie na 6/10. Głównym problemem tej biografii jest jej niemal całkowite skupienie na ciemnej stronie Brando. Forestier kreśli wizerunek „pięknej bestii” jako socjopaty, który dręczył swoje partnerki, ignorował dzieci i z premedytacją terroryzował reżyserów. Choć fakty z życia aktora – tragiczne losy jego syna Christiana czy córki Cheyenne – są powszechnie znane, autor podaje je w sposób sensacyjny, momentami ocierający się o tabloidowy styl. Czytelnik, który szuka analizy warsztatu aktorskiego Brando lub chce zrozumieć fenomen jego techniki w „Tramwaju zwanym pożądaniem”, może poczuć się zawiedziony. Tutaj Brando to przede wszystkim obżartuch, manipulator i człowiek przeżarty nienawiścią do samego siebie. Styl i tempo narracji Trzeba oddać Forestierowi, że pisze w sposób niezwykle dynamiczny. Książka jest krótka, poszatkowana na małe rozdziały i czyta się ją błyskawicznie – niemal jak dreszczowiec. Autor ma cięte pióro i nie bierze jeńców, co sprawia, że lektura jest angażująca, nawet jeśli budzi opór. Narracja jest pełna soczystych anegdot z planów filmowych, takich jak legendarne już problemy przy produkcji „Czasu Apokalipsy” czy „Ostatniego tanga w Paryżu”. Forestier sprawnie pokazuje, jak z boga ekranu Brando stał się własną parodią, ukrywającą się przed światem na prywatnej wyspie. Nie cenie zbyt wysoko tej publikacji ze względu na brak obiektywizmu i pewną jednowymiarowość. Forestier tak bardzo chce odrzeć Brando z mitu, że momentami zapomina, iż ten człowiek był jednak wybitnym artystą. Autor patrzy na swojego bohatera z nieskrywaną niechęcią, co sprawia, że biografia traci na wiarygodności – staje się raczej aktem oskarżenia niż rzetelną próbą zrozumienia skomplikowanej psychiki. Brakuje tu odcieni szarości i empatii, która pozwoliłaby zrozumieć, z czego wynikały demony aktora. „Marlon Brando. Piękna bestia” to książka dla tych, którzy lubią zaglądać za kulisy Hollywood w poszukiwaniu skandali i brudów. To fascynująca, ale bardzo subiektywna podróż przez życie człowieka, który był zbyt wielki dla samego siebie. Można przeczytać jako ciekawostkę i przeciwwagę dla cukierkowych biografii, ale warto zachować dystans do radykalnych sądów autora. To sprawnie napisana, ale ostatecznie dość powierzchowna lekcja o tym, że wielki talent często idzie w parze z wielką destrukcją.

Osoby posiadające jakiś pozytywny talent zawsze powinny starać się podejmować działania w celu pełnego go wykorzystania. Osobistym skutkiem przy ewentualnym powodzeniu będzie satysfakcja pod koniec życia, że udało się zrealizować możliwie wiele, a społeczeństwo zyska człowieka, który będzie coś robił z pasją, pełnym zaangażowaniem i profesjonalizmem, co zawsze dobrze wpływa na czyjś rozwój. Natomiast, jeśli ktoś utalentowany nie podejmie prób, to prędzej, czy później zrozumie, że przegrał życie. Treść W książce znajduje się wywiad przeprowadzony przez Wojciecha Korzeniewskiego z założycielem zespołu KOMBI Sławomirem Łosowskim. Rozmowa przede wszystkim dotyczy najważniejszych momentów związanych z istnieniem KOMBI, ale też przytoczone są wydarzenia z okresu jego zawieszenia. Na początku są informacje o dzieciństwie Sławomira Łosowskiego i jego talencie związanym z rysowaniem, a następnie jego pierwsze kroki na scenie, w tym również z własnym zespołem Akcenty. Zdarzają się opisy najważniejszych przeżyć prywatnych, ale są dość rzadko i nie zakłócają głównego tematu. Jakie były początki kariery Sławomira Łosowskiego? Co interesującego spotkało członków KOMBI podczas zagranicznych tras koncertowych? Jaka była przyczyna zawieszenia zespołu i co było dalej? Jakim był szefem lider KOMBI? O tym w książce „KOMBI. Słodkiego miłego życia. Prawdziwa historia” autorstwa Sławomira Łosowskiego i Wojciecha Korzeniewskiego. Komunistyczne realia utrzymania się Autorzy podczas wywiadu ukazali prawdziwy obraz utrzymywania się muzyków w okresie komunizmu i ich rodzin w przeciwieństwie do tego zakłamanego z mediów lub głoszonego przez zazdroszczących im zwykłych ludzi. Trudno było zdobyć lepsze instrumenty, a w Niemczech Zachodnich były bardzo drogie. Niewielkie stawki za koncert, a także utrudniona reklama i skomplikowane pod względem organizacyjnym wyjazdy zagraniczne sprawiały, iż pieniądze szybko się rozchodziły, jeśli chciało się grać na wysokim poziomie. Tylko determinacja i pełne zaangażowanie lidera zespołu pozwoliły im przetrwać na rynku muzycznym. Niemniej, jeśli ktoś mądrze operował budżetem domowym, to mógł się czegoś dorobić lub zaoszczędzić. Sławomir Łosowski ze względu na zły stan zdrowia żony oraz domową działalność muzyczną był zmuszony postawić dom, w którym nie byłoby tak ciasno, jak miało to miejsce dotychczas. Tak, czy inaczej ten prawdziwy obraz świadka historii pokazuje, że życie artystów nie zawsze było takie piękne, jak obecnie niektórzy o tym mówią. Początek zespołu W książce został przedstawiony prawdziwy początek zespołu, co już coraz mniej osób pamięta. Czytelnicy z młodszych pokoleń dowiedzą się, że nazwa KOMBI zastąpiła Akcenty. Od samego początku liderem, osobą odpowiedzialną za wybór trasy i wszelkie papierowe formalności był Sławomir Łosowski. To on szukał nowych muzyków, gdy ktoś odszedł, starał się nadać zespołowi unikatowe brzmienie, organizował niezbędny sprzęt i zawsze wierzył, że im się uda. Przytoczenie przez autorów tych i innych informacji jest niezbędne, jeśli ktoś jest fanem KOMBI lub interesuje się tą tematyką, bowiem więcej jest w mediach łatwo dostępnych mitów, a prawda uzyskana z samego źródła ma najwięcej wartości i obfituje w nieznane i ciekawe fakty. Podsumowanie Książkę czytało mi się z dużym zainteresowaniem dzięki mnogości różnych nieznanych mi dotąd faktów oraz licznym ciekawostkom dotyczącym wyjazdów zagranicznych tego zespołu. W pozycji znajduje się wiele wspaniałych czarno-białych i kolorowych zdjęć, co jeszcze bardziej zachęca do lektury. Treść jest napisana przystępnym językiem dla każdego, a wszystkie przytoczone wydarzenia są istotne dla historii KOMBI. Okładka wpada od razu w oczy dzięki swej kolorystyce i przyciągającemu tytułowi odnoszącemu się do jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich zespołów.. Gorąco polecam ten wywiad wszystkim fanom KOMBI, czytelnikom zafascynowanym przeszłością dotyczącą życia gwiazd w dawniejszych latach oraz tym, którzy dopiero chcą ich poznać, a zawsze warto to robić od podstaw. Za egzemplarz do recenzji dziękuję Stowarzyszeniu Sztukater.