Czas tęsknoty

Wojna pokazana oczami kobiety i dla kobiet,nie ma scen batalistycznych lecz emocje z nią związane,nasza bohaterka żyje z stara teściowa cierpiąca na demencję oraz dwiema córkami, życie samych kobiet na wsi nie jest łatwe,a przez przypadek poznaje Niemca i zakochują się w sobie,ale nie rozumiem tytułu bo przecież nikt tu z nikim nie współpracował,spotykali się potajemnie a on miał przyjaciela lekarza który pomógł córce gdy się przewróciła i pościerała kolana aż wdała się infekcja,ale życie to nie sielanka,szkoda tylko , że zakończenie jest takie jakie jest

Cudowna książka która pokazuje życie dwóch ludzi którzy wcześniej byli małżeństwem a odnajdują się po 60 latach,rozdzieliła ich wojna,Józef wyjeżdża z Czech do Ameryki a Lena nie chce zostawić rodziców i siostry,w drodze do USA statek ulega awarii,całą rodzina Józefa ginie a on w cudowny sposób ocaleje choć komunikat podaje , że i on znajduje się na liście umarłych,W książce mamy dwóch narratorów,Jozef ukazuje nam swoje życie w Ameryce a Lenka swoje życie w obozach koncentracyjnych po resztę szczegółów zapraszam do książki

"Cóż warte jest życie, kiedy w każdej chwili można je zdmuchnąć jak płomień? Podmuch wiatru, nagły przeciąg i już .... Nie ma cię! Przestajesz istnieć w jednej, nieoczekiwanej chwili. O niczym innym od dawna nie byłam w stanie myśleć. Zobojętniała na wszystko, odliczałam czas kolejnymi transportami, zrezygnowana, zniechęcona, nie wierzyłam już, że cokolwiek mnie jeszcze zaskoczy, że coś dobrego mnie jeszcze spotka". Początek książki to historia Laury. Po śmierci rodziców wychowuje ją babcia Irena. Jednak nie ma pomiędzy nimi miłości, babcia jest surowa i nie okazuje wnuczce uczucia. Laura dorasta, wychodzi za mąż za Niemca i i wyprowadza się do Berlina. Jorgen to bardzo dobry i opiekuńczy mężczyzna. Jednak babcia nie toleruje go i jest przeciwna temu związkowi. Nigdy go nie zaakceptowała. Pokłóciła się z wnuczką i zerwała z nią kontakt na długie lata. Kiedy starsza kobieta umiera, Laura wraca do Warszawy na jej pogrzeb. Dziedziczy po niej zielone pudełko pełne zeszytów, które okazują się być pamiętnikami babci z młodości. Dzięki nim kobieta dowiaduje się o wielkiej rodzinnej tajemnicy mającej swój początek w czasach II wojny światowej. Dopiero podczas czytania pamiętników budzą się w niej ogromne emocje i zrozumienie dla babci. Książka to debiut autorki i od tego czasu nie napisała już żadnej innej. Wątek współczesny i historia Laury niezbyt mi się podobała. Natomiast wątek przewodni czyli wspomnienia babci bardzo mnie poruszyły. Mamy tu obraz wojennej Warszawy, a także getta i obozu koncentracyjnego z jego tragiczną i bardzo realistyczną rzeczywistością. Głód, strach, ból, choroby, cierpienia i dymiące kominy krematoryjne poruszają do głębi. Jest też wiele momentów, gdzie autorka w bardzo realistyczny sposób opisuje doświadczenia wykonywane na więźniach, bicie, głodzenie i mordowanie dzieci. Ta bardzo smutna i wzruszająca historia, która poraża i chwyta za serca. Opis okrucieństw i bestialstwa jakich doznawali więźniowie obozów koncentracyjnych wywołuje wściekłość i łzy, ale daje też do myślenia. Przecież takie rzeczy działy się naprawdę i człowiek człowiekowi zgotował taki los.

Powiem tak… zmęczyłam jakoś tę książkę … a udało się to tylko dlatego, że w połowie nareszcie zaczynało się coś dziać. Miałam nawet wrażenie, ze akcja na samym końcu dzieje się aż za szybko, tak jakby autorkę gonił termin oddania skryptu do druku. Pozostaje wrażenie jakby historia się nagle urywała. Może jest to początek jakiejś serii??? Generalnie - nie wrócę do panienki „Fräulein Angielki”

Autorka zrobiła coś wielkiego. Z pamiętników dwojga głównych bohaterów utkała (dosłownie, bo misternie i z ogromną klasą, wyczuciem i płynnością) wspaniałą opowieść o codzienności końca lat 30' XX wieku. Mimo niewielkiej ilości dialogów, czytelnik nie nudzi się ani przez moment. Książka wydobywa z pozornie zwykłych, drobnych zdarzeń wspaniałą, realistyczną, spójną i wciągającą opowieść. Ledwo mieści mi się w głowie, że można tak zgrabnie - dokładnie, niespiesznie - połączyć kopalnię wiedzy o szczegółach tamtych czasów, jednocześnie tworząc tak zajmującą historię. Autorka jest niezwykle utalentowana i jej książki toczące się współcześnie są dobre, jednak nie dorównują płynnością i zaciekawieniem czytelnika tej opowieści. W mojej opinii to najlepsza książka Autorki.

🥀Ciekawa historia z tłem historycznym. Już pierwszy rozdział zachęca do zagłębienia się w opowieść snutą przez autorkę. Tu nic nie jest oczywiste, nie wiadomo kto wróg a kto przyjaciel. Zakończenie dosyć zaskakujące, chociaż już w trakcie lektury przeczuwałam kto jest winowajcą. Warto przeczytać. Sięgając po tę pozycję mamy zagwarantowany wieczór pełen wrażeń (a może i zarwaną noc), bo od takiego "Listu z powstania" po prostu nie sposób się oderwać.

Powróciłam do dawno zaczętej opowieści i nie żałuję. Przepiękna, łamiąca serce historia o zwyczajnych ludziach, którzy żyli w strasznych czasach. Mimo, że czytałam już kilka takich powieści, ta jest na swój sposób wyjątkowa, pozostająca w pamięci. Polecam.

Ach, te wojenne dramaty i miłość. Zakazane uczucie, które nie miało prawa mieć miejsce. Nic więc dziwnego, że Justyna Wydra Esesmanem i Żydówką z miejsca mnie kupiła. Kwiecień 1943 rok. W wyniku likwidacji krakowskiego getta tamtejsza ludność w wagonach bydlęcych została wywieziona do Auschwitz. Jedynie młoda Żydówka Debora wyskakuje z pociągu i ze złamaną nogą ukrywa się w krzakach. Tam zastaje ją Bruno Kramer, oficer SS. Co powinno już oznaczać śmierć dziewczyny, przybiera nieoczekiwany obrót. A drogi Debory i Bruna nie raz przetną się w dramatycznych okolicznościach. Nie jest żadną tajemnicą, że mam ogromną słabość do wojennych opowieści, zwłaszcza z wątkiem żydowskim. Przede wszystkim porusza mnie gehenna ludzi, walka o przetrwanie i próba zachowania człowieczeństwa w obliczu wszechobecnego bestialstwa. A historia opowiedziana w Esesmanie i Żydówce idealnie wpisuje się w ten nurt. Tu gra toczy się o najwyższą stawkę, tu niebezpieczeństwo jest nieustannie na wyciągnięcie ręki, a świadomość kontaktu i pomocy temu, kto winien być traktowany jak wróg jest wciąż obecne. Na tym Justyna Wydra buduje opowieść w której przeszłość i teraźniejszość przeplata się ze sobą. Z losów pary bohaterów sprzed 1943 poznajemy ich jacy byli przed powszechną katastrofą, jak również ich relacje łączące ich z bliskimi. Dwie osoby całkowicie inaczej wychowane, wyznające odmienny światopogląd. Z jednej strony Debora wiodące zwykłe życie pełne marzeń o przyszłości, z drugiej Bruno z każdym dniem zafascynowany siłą i ideologią narodowego socjalizmu. Wraz wybuchem wojny nie tylko ich sposób postrzegania świata, ale oni sobie wystawieni zostają na dokonanie tego jednego wyboru, od którego zależy dosłownie wszystko. Zarówno z bliska przyglądamy się konspiracji, jak również szeregom SS i na tym tle rodzącą się miłość. Ta zakazana, ta którą trudno zaakceptować, ale nie dająca się stłamsić tym, co stoją po przeciwnych stronach barykady. Tylko, czy wobec okrucieństwa wojny i nowego powojennego porządku, uczucie kochanków ma szansę przetrwać? To, co urzeka najmocniej w tej powieści to Debora i Bruno. Dwoje, samotnych ludzi, których spotkało coś, czego nigdy by się nie spodziewali. Niejednokrotnie w próbie zachowania człowieczeństwa, zmuszeni są postąpić wbrew regułom, wbrew otoczeniu. Nieustannie prześladuje ich widmo śmierci, mimo to nieustannie ich drogi krzyżują się. Przyciągają siebie niczym magnes. Tylko będąc we dwoje mogą zapomnieć chociaż na chwilę o wszechogarniającym piekle. Powieść stanowi typowy romans historyczny, który z ogromnym realizmem oddaje realia epoki. Justyna Wydra z ogromną czułością, delikatnością snuje opowieść o miłości. Jednocześnie nikogo nie ocenia, każdemu daje szansę na przedstawienie własnych racji. Niewątpliwie bardzo mocno angażuje emocjonalnie czytelnika. I może zwłaszcza w pierwszej części nie ma zbyt wiele fajerwerków, to jest poprawnie napisana historia oddająca życie i uczuciowe zmaganie się dwójki ludzi, którzy mogą liczyć tylko na siebie. Esesman i Żydówka w pełni rozbrzmiewa i nasuwa mnóstwo myśli o powieści wtedy, gdy pada ostatnie zdanie.

"Carski smok" Catrin Collier to dla mnie prawdziwa literacka podróż w czasie i przestrzeni – epicka opowieść, która wciąga od pierwszej strony. Historia Walijczyków, którzy w XIX wieku rzucają wyzwanie losowi, wyruszając na wschodni step, to coś więcej niż tło historyczne – to żywa tkanka emocji, pasji i ambicji. Autorka z niezwykłą precyzją splata losy bohaterów, ukazując ich wewnętrzne zmagania i pragnienia. Ta książka to kalejdoskop uczuć i decyzji, które zmieniają wszystko. Wciągająca, intensywna i pełna niespodziewanych zwrotów – pozostaje w pamięci na długo.

Piękna opowieść!!! Płakałam. Niby wiedziałam czego się spodziewać, ale jednak zaskoczyło mnie pokazanie uczuć i emocji jakie wtedy były. Wojna to coś okropnego i strasznego. Młodzi, utalentowani i zakochani ludzie tracą życie i bliskich. Warto przeczytać i poczuć te emocje.

Piękna historia miłosna osadzona w Europie, w której budzi się do życia i dojrzewa okrutny plan zagłady Żydów. Motyw dojrzewania głównego bohatera, sięgania po marzenia oraz nierówna walka z systemem totalitarnym z wojną w tle. Tę książkę czyta się z zapartym tchem, przeżywa się ją wraz z bohaterami. Czasem prawie fizycznie odczuwa się strach, głód, zimno i poczucie bezsilności. Historia jest trudna, mocna, podszyta tęsknotą i miłością. Niejedną noc zawaliłam, żeby dowiedzieć się co dalej. To jest jedna z tych pozycji, kiedy po skończeniu lektury człowiek tęskni za jej bohaterami jak za straconymi przyjaciółmi.

Początek książki jest niemal tragicznie słaby. Dużo chaosu, dużo bohaterów, bez pogłębiania ich postaci. Długo nie mogłam wgryźć się w fabułę. Autorka prezentowała dużo zdarzeń bez zagłębiania się w szczegóły. Zaczęłam się zastanawiać gdzie tu ten obiecany rys historyczny. Dopiero od połowy książka nabiera właściwego tempa i historia zaczęła być bardziej autentyczna i wciągająca. Na sam koniec autorce udało się urzeczywistnić całą opowieść i nadać bohaterom nuty realizmu. Mimo, że wiele rzeczy zostało zbytnio uproszczonych to jestem w stanie uwierzyć, że opisane wydarzenia mają przełożenie na realia ówczesnych czasów. Zakończenie okazało się zaskakujące i dynamiczne. Z pewnością sięgnę po kontynuację.

Ostatni pociąg do Paryża opowieść o silnej kobiecie w męskim świecie dziennikarzów. O wojnie, miłości, trudnych relacjach rodzinnych, trudnych wyborach. Ukazana praca reportera przed wojna i w okresie wojennym. I zwyczajna proza życia. Może nie ma tam porywającej miłości ani zbyt wiele relacji wojennej, ale książka warta uwagi.

Jest to o tyle dobra książka, że pokazuje inny typ postawy Żydów podczas wojny- bezwzględna walka o życie i to jak najwygodniejsze życie, egocentryzm. Podobała mi się też szczery obraz postaw Holendrów w stosunku do Żydów (zdrady, antysemityzm, nastroje prohitlerowskie). Główna bohaterka nie wzbudziła we mnie nawet odrobiny sympatii.

Rewelacja. Wspaniały dobór historii, świetne odwzorowanie zbrodni wojennych (pomimo, że autor nie jest Polakiem), rewelacyjna narracja. Od tej książki faktycznie nie sposób się oderwać. Co więcej, wywołała we mnie realne emocje, pojawiły się łzy. To nie jest książka, którą się przeczyta i odłoży na półkę. To książka, która zostaje w duszy na długo, a wręcz może nieźle potrząsnąć współczesnym człowiekiem XXI wieku. Bo czy to, za czym gonimy współcześnie jest naprawdę najważniejsze w życiu?

Wzruszająca historia rodziny, która uzyskała ratunek i pomoc dzięki zatrudnieniu w fabryce Schindlera. Dobrze wiedzieć, że pomimo tylu zła i miewyobrażalnego piekła jakie ludziom zgotowali hitlerowcy, byli wśród nich osoby chcące pomóc w ulżeniu cierpienia i rozłąki. Szkoda, że takich ludzi było tak mało. Po przeczytaniu tej książki warto odwiedzić fabrykę Schindlera w Krakowie.

Z początku byłam bardzo rozczarowana że książka napisana jest w sposób inny niż wcześniejsze części. Pisana jest w formie pamiętnika co nie do końca mi odpowiadało. Z czasem przestało mi to przeszkadzać a ilość zawartych ciekawostek i faktów historycznych wciąga i oszałamia. Tematyka bardzo poruszająca, otwiera oczy i pozwala spojrzeć na wojnę z innej strony niż opisują to książki opisujące wojne zza ogrodzenia obozów koncentracyjnych. Nie spodziewałam się też poruszania tematu Afryki i tego co się działo tam w tym okresie. Bardzo ciekawa książka. Polecam!

Historia, która wzrusza. Nastoletnia Flora podczas wojny ratuje niemowlę. Mały Simon staje się jej synem. Ta książka, to historia życia Flory, które obfitowało w dramatyczne chwile i piękne momenty. To historia miłości, smutku, matczynej miłości, siły charakteru i życiowego optymizmu. Jednocześnie wzrusza i dodaje sił. Ja czytałam ją z dużą przyjemnością!

Druga część opowieści o Annie Duszkowskiej, która poprzez magiczny obraz z modrzewiem przechodzi ze świata współczesnego do okresu przedwojnia. Po ślubie z Aleksandrem Obryckim przenosi się do Annopola, gdzie wychowuje 5-letnią córkę Walentynkę i z niepokojem patrzy na rok 1939.

"Na drugim brzegu Bosforu" to kolejna świetna powieść Theresy Revay, francuskiej pisarki, od której książek trudno się oderwać i zazwyczaj czyta się je po kilka razy. Akcja tej powieści rozgrywa się w orientalnej Turcji, głównie w Stambule i Anatolii. Jest rok 1918. Turcja, która opowiedziała się w Wielkiej Wojnie po stronie przegranych Niemiec, jest teraz okupowana przez wojska brytyjskie i francuskie. Następuje chaos i dezorientacja. Jedni popierają sultana, który tak jak umie próbuje układać się z okupantami i dyplomatycznie wynegocjować jak najlepsze warunki porozumień międzynarodowych. Inni, obserwując marne wyniki tych negocjacji, chcą zbrojnie walczyć o swoją wolność i godność. Leyla, kobieta piękna i wykształcona, spełnia tradycyjne role żony i matki. Z jednej strony żyje jej się dostatnio i bezpiecznie, z drugiej strony czegoś ciągle jej brakuje, Porządek wynikający z wielowiekowej tradycji nie zaspakaja jej wewnętrznych potrzeb i ambicji. Nieco przypadkowo, pod wpływem brata, zaczyna sympatyzować z tureckimi nacjonalistami. Ten ruch zmienia wszystko w jej życiu. Odkrywa w sobie wolność, siłę i determinację, których się nie spodziewała. A jednocześnie Leyla będzie potrafić łączyć ze sobą wiele sprzeczności, uczuć i wartości, które wydają się wykluczać. Odnajduje cel i miłość lecz po drodze musi też wiele utracić. Theresa Revay to autorka, która tworzy barwne, skomplikowane, nieuproszczone a przez to i bliskie życiu światy. Jej postaci mają w sobie głębię i prawdę. Pewnie, że jak to w powieściach bywa, nieco za dużo tu cudownych zbiegów okoliczności, ale nie umniejsza to w niczym wartości książki. Dzięki bogatemu tłu możemy obserwować zmieniający się i niezwykle skomplikowany świat Orientu, którego wielowiekowa tradycja rozpada się na naszych oczach. Jesteśmy też świadkami okrucieństwa wojny i haseł, które ocalą jednych a zniszczą drugich. Barwna, wciągająca i świetnie napisana lektura. W bibliotece mojej strony znajdziecie jeszcze recenzje trzech innych powieści tej autorki: "Białej wilczycy", "Wszystkich marzeń świata" oraz "Ostatniego lata w Mayfair". Serdecznie polecam ❤️