Zimowa opowieść

Dobry początek, a później... No właśnie, zero magii. Zdecydowanie o wiele lepiej wypada film.

Dobry początek, a później... No właśnie, zero magii. Zdecydowanie o wiele lepiej wypada film.

Zaczęło się świetnie - fantastyczny styl, ciekawe słownictwo, nietypowa składnia plus wciągający aspekt baśniowości, z którym nie chce się rozstawać, ale im dalej w las, tym więcej drzew.
W połowie książki robi się chaotycznie, politycznie i nudno (proszę zerknąć na pozostałe komentarze - całkowicie zgadzam się z tymi czytelnikami, którzy nie wiedzieli, co sądzić, o czym czytają, ani kiedy ta wspaniała bajka zamieniła się w męczące wywody wujka, którego w sumie nawet nie wiadomo, dlaczego słuchamy - dlatego pierwsze dwie części oceniam na 9/10, dwie ostatnie na 3/10).
Powieść przegadana, o 300 stron za długa. Jeśli po latach do niej wrócę, to tylko do początku.

Zaczęło się świetnie - fantastyczny styl, ciekawe słownictwo, nietypowa składnia plus wciągający aspekt baśniowości, z którym nie chce się rozstawać, ale im dalej w las, tym więcej drzew.
W połowie książki robi się chaotycznie, politycznie i nudno (proszę zerknąć na pozostałe komentarze - całkowicie zgadzam się z tymi czytelnikami, którzy nie wiedzieli, co sądzić, o czym...

Nie zgadzam się z opinią, że najciekawszy w tej książce jest wątek romansowy rozpoczynający opowieść, a później nie warto jej czytać.
Nie zgadzam się, że postacie pojawiające się później są nijakie, mało charakterystyczne i nudne.
Nie zgadzam się z tym, że kolejne wątki są ze sobą niepowiązane, nie dążą do zawiązania akcji i są w całości zbędną pisaniną.
By docenić Opowieść Zimową potrzebne są dwa elementy: czerpanie radości z czytania, chęć by zagłębić się w kolejne imaginacje autora oraz... dyscyplina i cierpliwość, ponieważ książka jest długa, posiada wielu bohaterów, wiele historii i nie wszystko jest związane z głównym wątkiem.
Na pewno nie spodoba się czytelnikom lubującym się wyłącznie w romansach czy kryminałach, bo jest to literatura piękna. Nie jest to porywający i pełen zwrotów akcji pokaz, który wciąga czytelnika tak, że pochłonie książkę w dwa wieczory. W Opowieści Zimowej znaleźć można rozległe opisy, filozoficzne dysputy, mini-opowieści o mieście i jego mieszkańcach oraz masę niezwiązanych z główną fabułą wątków. Dlatego nie zachwyci się nią osoba, której brak czasu i której zależy na maksymalnym wykorzystaniu książki jako w 100% skutecznym produkcie mającym przynieść szybką dawkę pobudzającej dopaminy.
Choć książka jest długa i wiele wątków niezbyt mnie zajmowało to dzięki własnemu uporowi przeczytałam ją do końca, co pozwoliło mi mocno zżyć się z bohaterami, poznać ich naturę i historię. Właśnie z powodu długiego obcowania z nimi ich dalsze losy tak mnie przejmowały. Obszerny tom ma swoje zalety, ponieważ wyczekiwane momenty i zwroty akcji uderzają jeszcze mocniej w czytelnika, gdy jest pochłonięty światem przedstawionym. Powolne brnięcie przez opowieść (jak przez wysokie zaspy śnieżne) może być przyjemne i dawać dodatkowe wrażenia, choć jest czasochłonne i wymaga ciągłego zaangażowania. Jednak moment, gdy wszystko składa się w całość, bohaterowie się spotykają, a zdarzenia z początków powieści zaczynają mieć sens sprawiał, że aż miałam gęsią skórkę!
Polecam odkryć ten dobrze zbudowany świat, ponieważ można w nim znaleźć wiele perełek i pięknych scen, zbudowanych z porywającej atmosfery i nietuzinkowych bohaterów :)

Nie zgadzam się z opinią, że najciekawszy w tej książce jest wątek romansowy rozpoczynający opowieść, a później nie warto jej czytać.
Nie zgadzam się, że postacie pojawiające się później są nijakie, mało charakterystyczne i nudne.
Nie zgadzam się z tym, że kolejne wątki są ze sobą niepowiązane, nie dążą do zawiązania akcji i są w całości zbędną pisaniną.
By docenić Opowieść...

Dawno nie miałam takiego problemu z czytaniem i oceną. Nigdy tak długo nie czytałam żadnej innej książki. Odkładałam,wracałam, znowu odkładałam. No chyba jestem za głupia. Baśń, magia, historia NY i Manhattanu, miłość,walka dobra że złem. Ok. Ale do końca nie rozumiem. Chętnie bym z kimś pogadała. Kurka wodna tu jest jakiś klucz, jakaś furtka, której nie potrafię otworzyć.
Pełna 7 za niebywalość.
Acha. Film...masakra. Nieporozumienie.

Dawno nie miałam takiego problemu z czytaniem i oceną. Nigdy tak długo nie czytałam żadnej innej książki. Odkładałam,wracałam, znowu odkładałam. No chyba jestem za głupia. Baśń, magia, historia NY i Manhattanu, miłość,walka dobra że złem. Ok. Ale do końca nie rozumiem. Chętnie bym z kimś pogadała. Kurka wodna tu jest jakiś klucz, jakaś furtka, której nie potrafię otworzyć....

Najpierw (na szczęście) obejrzałam film, który spodobał mi się w pewnych aspektach, przede wszystkim ze względu na uroczą Jessicę Brown Findlay, która wspaniale gra gruźlicze dziewczę fin de siecle'u i rewelacyjnego Russela Crowe'a w roli demona z obsesją aniołów. Druga część filmu była mało sensowna, więc uznałam, że to filmowcy schrzanili robotę i powieść będzie lepsza. Jakże się myliłam :D

Filmowcy zrobili co mogli, żeby to "dzieło" poprawić, jednak tekst źródłowy jest tak słaby, że nie było z czego brać. Książka, podobnie jak film, zaczyna się nieźle, ale potem zaczynają się długie, nudne opisy przyrody (które zwykle lubię w książkach) i beznadziejna, splątana i znowu potwornie nudna fabuła, która wielością nagromadzonych postaci i zdarzeń nie prowadzących do niczego ma przykryć brak sensownego plotu.

Autor na końcu wrzuca bodaj Lucyfera jako władcę Nowego Yorku, ale jeśli diabolus ex machina to ma być ta wielka tajemnica, która ozłoci całą powieść, to wielkie bum na koniec jakoś nie wyszło. To jest jeszcze gorsze od "Ciemnych materii" Pullmana, a trzeba bardzo się postarać, żeby przebić tę akademicką wydmuszkę.

Jeśli reszta powieści Helprina jest podobnej jakości, to jego fama wielkiego pisarza wynika wyłącznie z pozycji w "The New Yorkerze" czy innych koneksji . Nie będę sprawdzać, czy zawsze jest tak słaby i nie polecam.

Najpierw (na szczęście) obejrzałam film, który spodobał mi się w pewnych aspektach, przede wszystkim ze względu na uroczą Jessicę Brown Findlay, która wspaniale gra gruźlicze dziewczę fin de siecle'u i rewelacyjnego Russela Crowe'a w roli demona z obsesją aniołów. Druga część filmu była mało sensowna, więc uznałam, że to filmowcy schrzanili robotę i powieść będzie lepsza....

Poetycka opowieść o miłości i tęsknocie. Można czytając popłynąć wraz z nią, zagubić się i odnaleźć, zatęsknić i pokochać...

Poetycka opowieść o miłości i tęsknocie. Można czytając popłynąć wraz z nią, zagubić się i odnaleźć, zatęsknić i pokochać...

Jedna z magicznych powieści, do których chce się wracać. Przepiękne opisy zimowej natury i Nowego Jorku. Arcydzieło!

Jedna z magicznych powieści, do których chce się wracać. Przepiękne opisy zimowej natury i Nowego Jorku. Arcydzieło!

Jest tutaj wszystko. Magia, piękno, brud, złość, okrucieństwo, dobroć, miłość, niewinność, wyrachowanie. I wszystko to tętni, żyje, śpiewa i wyje. Miesza się i mieni.
To powieść pięknoducha zamkniętego w klatce, który pomimo to spostrzega piękno, bajeczność, magię w tym co go otacza. Autor jest jak Mała Księżniczka, bo jak i ona potrafi dzięki wyobraźni stworzyć z tego mrocznego, metalowego świata, inny z pogranicza snów i rzeczywistości.
Każde słowo, każdą literkę pieści się i delektuje się nią. Natomiast jeżeli ktoś nie przepada za książkami ze znikomą ilością dialogów...no to może się przekona do takiej formy? Bo warto!
Nie jest to powieść, którą czyta się szybko. Nawet nie powinno się jej tak czytać! Umknie bowiem w ten sposób jej piękno.

Jest tutaj wszystko. Magia, piękno, brud, złość, okrucieństwo, dobroć, miłość, niewinność, wyrachowanie. I wszystko to tętni, żyje, śpiewa i wyje. Miesza się i mieni.
To powieść pięknoducha zamkniętego w klatce, który pomimo to spostrzega piękno, bajeczność, magię w tym co go otacza. Autor jest jak Mała Księżniczka, bo jak i ona potrafi dzięki wyobraźni stworzyć z tego...

Realizm miesza się z fantastyką, wątki przeplatają się między sobą, a głównym bohaterem nie są ludzie, lecz miasto – baśniowe i jednocześnie mocno do krwi realne. Tym miastem jest Nowy Jork.

To wysublimowany utwór, na który składa się wiele płaszczyzn. Wielopoziomowa narracja, opisy miasta, ludzi i zdarzeń sprawiają, że opowieść hipnotyzuje.

Realizm miesza się z fantastyką, wątki przeplatają się między sobą, a głównym bohaterem nie są ludzie, lecz miasto – baśniowe i jednocześnie mocno do krwi realne. Tym miastem jest Nowy Jork.

To wysublimowany utwór, na który składa się wiele płaszczyzn. Wielopoziomowa narracja, opisy miasta, ludzi i zdarzeń sprawiają, że opowieść hipnotyzuje.

Piękna, klimatyczna, niezwykle wymagająca i momentami nudna historia. Niektóre wątki spokojnie można by było pominąć, jak zrobili to twórcy filmu. Jednak ostatecznie książka była super, chociaż jest to kolejna powieść, która przeszła niechlujną korektę: literówek jak grzybków po deszczu... Nie wiem czy skuszę się na inne dzieło Helprina, może jak będę miała chwilę słabości. Trzeba mieć na niego czas i otwarty umysł.

Piękna, klimatyczna, niezwykle wymagająca i momentami nudna historia. Niektóre wątki spokojnie można by było pominąć, jak zrobili to twórcy filmu. Jednak ostatecznie książka była super, chociaż jest to kolejna powieść, która przeszła niechlujną korektę: literówek jak grzybków po deszczu... Nie wiem czy skuszę się na inne dzieło Helprina, może jak będę miała chwilę słabości....