B.B.P.O. - Dusza Wenecji i inne opowieści

Powtórka po bodaj 12 latach. Najlepszy z trzech wydanych w Polsce tomów Biura Badań Paranormalnych i Obrony. Świetne rysunki Ryana Sooka. Widać, że były tworzone z szacunkiem do dzieł Mignoli. Tak naprawdę tom ten jest ważną częścią serii Hellboy i nie polecam go odpuścić. Pokazuje co działo się z biurem po wydarzeniach z Czerwa Zdobywcy. Członkowie biura wspominają Hellboya (który odszedł z biura),jest przygoda, naziści, dobre dialogi i wzruszające momenty. Świetne.

Podchodziłam do Hellboya dwa lub trzy razy, bo jest to klasyk i postanowiłam sobie, że muszę się z nim zapoznać. Chciałam w końcu wiedzieć o co z nim chodzi, wyrobić sobie zdanie, i może nawet dać się zaskoczyć. Próbowałam dać się przekonać, ale niestety bezowocnie. Nie wiem czy moja niechęć do kontynuowania utworu wynikała ze słabo przedstawionej treści, mało angażującej fabuły, mojego niezrozumienia przekazu, czy rozciągnięcia w czasie poznawania komiksu. Być może złożyły się na to wszystkie wyżej wymienione czynniki, nie wiem. W każdym razie, jestem niemalże pewna, że do Hellboya nie wrócę, bo najzwyczajniej w świecie nie interesuje mnie co dzieje się dalej, a też dużej części nie zrozumiałam, bo była bardzo chaotyczna.

Hellboy przeważnie dowozi i tak jest też tym razem. Co prawda rysunki Mignoli są jedynie w jednym krótkim (ale wspaniałym) epizodzie, ale wszystkie historie są spisane przez niego - lecz ilustrowali je inni artyści na różne potrzeby. Tytułowy "Lichwiarz" zajmuje ponad połowę tomu i wciąga - co prawda tutaj akurat warstwa wizualna nie jest pierwszych lotów, ale ma coś w sobie. Pozostałe komiksowe shorty są naprawdę na plus. Jak zwykle dodatki nie zawodzą: seria szkiców wraz z opisami i na dokładkę bardzo ciekawy i wnikliwy tekst na samym końcu o jednym z autorów, na podstawie którego mitologii powstawały przygody o Hellboyu.

Solidna pozycja dla fanów Hellboya, którzy chcą czytać kolejne przygody z tego uniwersum. Tym razem jest to bogata antologia, na którą składają się krótkie komiksy wielu różnych artystów. Gruba oprawa, dobra jakość druku, bardzo zróżnicowana kreska i historie - prawdziwa uczta :)

Ciekawe historie z uniwersum Hellboya, traktujące o śledztwach profesora Bruttenholma. Mamy wampiry, małą dziewczynkę stojącą na czele armii, mutacje i zabawy z genetyką, demony, sowietów i nazistów... wszystko to skąpane w stylistyce bliskiej Mignoli, choć jednak za tuszem stoi Paul Azaceta. Bez rewelacji, choć kilka momentów było na pewno. Na pewno interesująca pozycja dla kogoś, kto - tak jak ja - chce poznać wszystkie dzieła z tego świata.

Nie jestem wielką fanką Lovecrafta. Szanuję, toleruję, ale nie kocham. Odbieram jego twórczość jako bardzo powtarzalną. I dokładnie tak samo odebrałam ten komiks. Duży nacisk na budowanie nastroju, przy czym ten nastrój jest cały czas taki sam. Co do treści to ciekawa i tragiczna biografia Lovecrafta jest przedstawiona tu w sposób płytki i powierzchowny. Innymi słowy historia w komiksie wygląda trochę tak jakbyśmy obserwowali czyjeś życie z boku bez próby zrozumienia danej osoby. Jak już ktoś zauważył - wiele wątków zostało pominiętych.

Jeden z najdłuższych albumów w serii i chyba jeden z najlepszych. Powala tutaj wszystko, kreska, wreszcie mocna i ponura,klimat, fabuła, osadzenie akcji w klimatach rosyjskiego folkloru, Perun, Kościej i nawet Baba Jaga wypada lepiej niż zwykle. Idealny materiał do kina. Teraz po lekturze Hellboya widzę, że del Torro popełnił wielki błąd robiąc własną historię, zamiast wybrać na przykład Zew Ciemności.

Były lata dziewięćdziesiąte ubiegłego stulecia. Pewnego razu, wracając z technikum wstąpiłem do wypożyczalni kaset wideo. Nigdy wcześniej nie byłem w tej wypożyczalni. Kiedy będąc tam, eksplorowałem wzrokiem repozytorium dostępnych pozycji, w pewnym momencie moje oczy ujrzały postać. Postać na mnie spoglądała, miała bladą skórę i doskonale kontrastowała z ciemnym światłem pomieszczenia. Mężczyzna był ubrany w czarny, dobrze dopasowany, lateksowy kombinezon. Jego twarz, była zmieniona, nienaturalna, nacięta z chirurgiczną precyzją i geometrycznie podzielona. Grymas na bladej twarzy wydawał się oddawać cały ból postaci, natomiast oczy wyrażały zupełnie odwrotne emocje. Postać trzymała w dłoniach artefakt, coś jakby kostkę w formie trójwymiarowej układanki. Ta obserwacja budziła we mnie ambiwalentne odczucia, nie mogłem odwrócić wzroku, po raz pierwszy widziałem coś takiego. Opuściłem wypożyczalnie a po kilku godzinach, będąc już po pierwszym seansie filmu Hellraiser autorstwa Clive'a Barker'a, wiedziałem, że chcę więcej. Piekielny świat cenobitów z Pinhead'em na czele zdefiniował gatunek horroru w moim umyśle. Sequel równie udany jak część pierwsza. Z każdą następną odsłoną odkrywanie piekielnego uniwersum cenobitów było już dla mnie drogą przez mękę i to w złym tego słowa znaczeniu ;) Całą serię zakończyłem na części 8 i nie mam zamiaru kontynuować. Niestety, z przykrością stwierdzam, że podobnie jest z tym zbiorem opowiadań. Znajdują się tu świetne epizody, ale jest ich zdecydowanie za mało. Poza kilkoma wyjątkami scenariusze nie zaskakują a na prace co niektórych rysowników nie da się patrzeć. Polecam tylko wytrwałym fanom serii o aniołach z piekieł lub BDSM w wersji hardcore ;) Fabuła: 6/10 Scenariusz: 6/10 Kompozycja: 5/10 Ilustracje: 5/10 Wydanie: 7/10

Jest w tym komiksie potencjał na rozległą opowieść, którą z powodzeniem można by rozpisać na więcej niż jeden tom. I o ile jestem wyznawcą zasady, że mniej znaczy więcej, to w tym przypadku chciałoby się więcej. Chciałoby się bardziej przywiązać do bohaterów, poznać ich przeszłość. Morrison postanowił jednak sprowadzić całość do prostej historyjki, niemal przypowieści, ze - zdawałoby się - z góry powziętą tezą. Szkoda. Niemniej jest to kawałek przyzwoitej roboty, dobrze pomyślanej i dobrze zrealizowanej, którą przy odrobinie dobrej woli można potraktować jako treatment i storyboardy dla świetnie zapowiadającego się filmu. Na 15 minut czytania.

[...] Dotychczas stroniłam od komiksów amerykańskich - nie wiedząc co tracę. Historia przedstawiona przez tandem Brian Wood [autor scenariusza, rysunki] oraz Riccardo Burchielli [rysunki] jest niepokojąco wciągająca, na swój sposób magiczna w silnym nasyceniu jej wątkami politycznymi. Autorzy już od początku podejmują się odważnej krytyki rządu amerykańskiego, kreślą ponurą wizję ponownej bratobójczej wojny. W tym świecie obywatele wciąż się boją, wciąż panują nastroje podobne do tych tuż po ataku na World Trade Center z 2001 roku [napis na murze: "Każdego dnia jest 9/11!" na stronie 9]. Oddziały wysyłane do strefy DMZ przeprowadzają zamachy, w których cierpią niewinni cywile: starcy, dzieci, kobiety. "Świat wyszedł z formy". Jednak nawet w tym szalonym świecie jest wciąż miejsce na ludzkie uczucia - na miłość, współczucie, na chęć pozostawienia po sobie czegoś dobrego. Właśnie to dostrzeże i obnaży w trakcie swojej pracy Matthew. Całość tekstu na moim blogu pod adresem: http://zapiski-z-przypomnianych-krain.blogspot.com/2013/05/dmz-w-strefie-tom-1-my-oni-my-oni.html

Po dokładnie 7 stronach, 9 kadrach, wiadomo że mamy do czynienia z arcydziełem. Hiperdokładne rysunki, ekstrawagancka przemoc, brutalność, krzycząca demolka, nienachalne gore (sic!) i nieistotna erotyka. Retro cyberpunk z wyraźnymi inspiracjami Metropolis (drogi, samochody, ujęcie na grill t-birda to prawdziwy cymes),nie wstydzi się dnia, zalewa wszechobecnymi markami. Spójrzcie tylko na burgera Fatman, reklamowany ikonografiką bomby atomowej włożonej między bułkę 👌 Pojazd forteca policji, niekończąca się rozwałka, sterty śmieci i roboty walczące o wolność. Czy 2 lata przed Mortal Kombat pokazano tu wybicie pięścią głowy wraz z kręgosłupem? Być może. Czy są tu spinacze na twarzy i swastyki? Być może. Czy w sklepach kupuje się gigantyczne warzywa, owoce, czy nawet puszki napojów gazowanych o wielkości beczki? Być może. Czy mamy tu epicko odtworzone przez Redów ujęcie w metrze? Na pewno!

Niezła historia, szkoda, że fabuła momentami tak szybko przebiegała. Mam wrażenie, że scenarzysta chciał się zmieścić w określonej liczbie zeszytów/stron. Trochę niezrozumiałe było dla mnie również to, że po przeniesieniu Obergeist, w tak różnej rzeczywistości jakby podświadomie wiedział kto jest jego wrogiem, a dopiero później dowiedział się kogo ma zniszczyć i dlaczego. Interesujący pomysł antagonisty i jego motywacje, przez co ciężko go oceniać zerojedynkowo, jednak tutaj również zabrakło pociągnięcia tematu dłużej niż na 2 kadrach.

Ponieważ komiksy czytuję od roku i nie sposób nadrobić zaległości, selekcjonuję je mocno pod kątem tematyki, sięgając również po wydania sprzed kilku lat. Taką perełką jest właśnie Boże, zachowaj królową - zakupiony z polecenia, który miał premierę w Polsce pod koniec 2018 roku. Jest to nietypowa, ilustrowana nowela, której akcja dzieje się w dwóch światach – współczesnym Londynie oraz Magicznym Królestwie, krainie znanej czytelnikom z Ksiąg Magii i Sandmana. Linda, zbuntowana nastolatka, poznaje grupkę rówieśników, jak się okazuje narkomanów, odurzających się mieszaniną heroiny i ludzkiej krwi. Przewodzący bandzie chłopak, otoczony aurą tajemniczości, imponuje Lindzie. To właśnie on pokazuje bohaterce przejście do równoległego, magicznego świata. Tym samym znajduje się ona w samym sercu walki toczonej przez królową Tytanię i królową Mab. Na pierwszy rzut oka losem bohaterki rządzi przypadek, jednak lektura weryfikuje tę tezę. Linda jest ściśle powiązana z magicznym światem i – jak się okazuje – będzie miała swój udział w jego ocaleniu. Opowiedziana historia bazuje na powszechnie znanych motywach fantastycznych. Autor scenariusza, Mike Carey, okrzyknięty następcą Naila Gaimana, niczym mnie tak naprawdę nie zaskoczył. Brakuje mi tchnienia życia w poszczególne postaci; mam wrażenie, że są to jedynie aktorzy odgrywający narzucone im role, a nie ludzie z krwi i kości. Sam scenariusz też niewiele ma wspólnego z epicką opowieścią; skoki w czasie i przestrzeni, opis wewnętrznych rozważań bohaterki przywodzący na myśl zapiski z pamiętnika jakoś przesadnie nie nakręcają akcji ani też nie budują napięcia. Niesamowita jest natomiast szata graficzna. Podpisy rysownika pozwalają wnioskować, że powstawała ona przez okres aż trzech lat. To tak naprawdę ilustracje są filarem tej opowieści. Bolton, ukazując współczesną rzeczywistość, postawił na stabilną kreskę, spokojne kolory, przedstawiając bohaterów z niemal fotograficzną dokładnością. Kwestią gustu pozostaje, czy to się czytelnikowi podoba, czy też nie. Próbkę tego rodzaju rysunków znalazłam już w opowiadaniu Arlekin i Walentynki; jest w tym jakaś odmienność i z całą pewnością znak rozpoznawczy autora ilustracji. Z kolei sceny ze świata magii bazują na surrealizmie, abstrakcji i daleko posuniętej fantazyjności. Dualistyczny świat postrzegany oczyma Boltona z całą pewnością nie jest sztuczny, a dopracowane kadry wskazują na ogrom włożonej pracy i pasji rysownika. Tym sposobem niezbyt oryginalna fabuła zyskała życie i naprawdę cieszy oko. Pod płaszczykiem fantastycznej opowieści otrzymujemy nadto rozważania o skomplikowanych relacjach na linii rodzic – nastolatek. Bohaterka, w toku wydarzeń, nie tylko uczy się podejmowania decyzji i smakuje poczucia winy, ale przede wszystkim poznaje skrywaną dotąd historię rodu, przekonując się, jak bardzo wartościowym człowiekiem jest ignorowana dotąd matka. To opowieść o buncie, poszukiwaniu własnego miejsca w świecie i w relacjach; pragnieniu życia na własny rachunek; popełnianiu błędów, z których wreszcie wyciąga się wnioski. To historia przyjaźni, a może nawet nieodwzajemnionej miłości, w której jedna ze stron bawi się przywiązaniem drugiej osoby. To wreszcie opowieść o sile rodzicielskich uczuć, o władzy, zdradzie i nieodwracalności pewnych decyzji. Z tych wszystkich względów trudno jednoznacznie ocenić komiks. Dla jednych będzie to nietrafiony prezent – z racji sztampowości scenariusza, podczas gdy dla innych – niesamowita pod względem wizualnym wycieczka po meandrach ludzkiej emocjonalności. Ze swej strony gorąco polecam, warto przeczytać. TECHNIKALIA: Tytuł: Boże, zachowaj królową Scenariusz: Mike Carey Rysunek: John Bolton Tłumaczenie: Paulina Braiter Wydawca: Egmont Tytuł oryginału: God Save the Queen Liczba stron: 96 Format: B5 Oprawa: twarda Papier: kredowy Druk: kolor ISBN 978-83-237-2493-3

Tom pierwszy uważam za lepszy, ciekawszy, bardziej pomysłowy i oryginalny. Ta część stanowi kawał dobrej lektury, ale nie czułem takiego zaangażowania jak poprzednio. Na na plus mogę wyróżnić rysunki, które idealnie pasują do przyjętej przez Moore’a konwencji. Na niektórych kadrach osoby bardziej uważne mogą natknąć się na ukryte detale i smaczki. Komiks jest dobry, ale odczułem jednak lekkie rozczarowanie bo po tak trudnych w ocenie i całkowicie niejednoznacznych bohaterach można było spodziewać się czegoś więcej.

Z PUDŁA WYGRZEBANE, CZ XXIX Lobo zjawia się w Gotham City w sprawach służbowych. Ale jego styl bycia irytuje Hitamana, który po ponownym zerwaniu z ukochaną wplątuje Lobo w wojnę gangów. Ulice spłyną krwią... Jak na Ennisa, twórcę Kaznodziei i innych wielkich komiksów, Lobo/Hitman to rzecz średnia, by nie rzec przeciętna, ale jako rozrywka - brutalna i pełna krwi - prezentuje pewien poziom. Niezłe są też rysunki pana Mahnke (tego od Lobo/Maska),choć dość proste i nie powalające na kolana. Ogólnie komiks nie zwalający z nóg, ale i nie rozczarowujący zbytnio. Ot taka rozrywka na kilkanaście minut za 10 zł.

Powiadają by żelazo kuć póki gorące, kuję więc. Czas na Opowieści Szecherezady. Tytuł nie pozostawia miejsca na jakiekolwiek domysły. Jeszcze przed odbiorem przesyłki, oczami wyobraźni ujrzałem klucze otwierające Księgę tysiąca i jednej nocy. - Perskie księżniczki, wezyrów, olśniewające pałace, tchnące świeżością ogrody, oazy, dżinny, ifryty, zakazane manuskrypty i zapomniane miasta zatopione w morzach rozżarzonych piasków. Jednym słowem wszystko to, czym od setek lat Bliski Wschód kusi i uwodzi europejczyków. Nie zamierzałem wspominać więcej o Zaczarowanym świecie, ani porównywać go z Opowieściami Szecherezady. Okazało się to jednak czymś tak naturalnym, że aż nieodzownym. Będzie więc o Opowieściach Szecherezady, przez pryzmat Zaczarowanego Świata. Zaczarowany świat jest znacznie bardziej zróżnicowany, co daje mu olbrzymią przewagę. Kilka dni po zakończeniu lektury uzmysłowiłem sobie że nie pamiętam żadnej z opowiedzianych przez Szecherezadę historii i nie potrafię nic konkretnego na ich temat powiedzieć. Nie znam literackiego pierwowzoru, nie porównam więc oryginału z graficzną adaptacją, ale fabularnie wypada ona bardzo blado. Teoretycznie przynajmniej wszystko jest na swoim miejscu - magiczne artefakty, dżinny, czarna magia, zbrodnia, zdrada, zemsta i triumfująca sprawiedliwość. Niemniej jednak nic z tego nie wynika, opowieści nie zapadają w pamięć, nie pozostaje po nich najlichsze nawet wspomnienie. Obawiam się, że na taki właśnie los skazane są baśnie, legendy i podania ludowe w czystej, niezmodyfikowanej genem współczesnej rozrywki postaci. Słowo pisane pozostaje dla nich lepszym nośnikiem niż obraz. Sergio Toppi mimo perfekcyjnie wykonanych ilustracji nie zdołał atrakcyjnie oddać Księgi tysiąca i jednej nocy. Zakończenie również pozostawia niedosyt. Ostatnie opowiadanie kończy się mniej więcej tymi samymi słowami co poprzednie historie. - "Dla Szecherezady wstający dzień miał być ostatnim... Ale król, chcąc usłyszeć więcej opowieści, nie chciał by kobieta umarła. Stało się zgodnie z jego wolą." O dalszych losach sułtana Szachrijara i Szecherezady można sobie poczytać gdzie indziej. Być może w planach był kolejny tom, który nie powstał, być może takich planów wcale nie było. Ostatecznie jednak zakończenie jest mało satysfakcjonujące. Graficznie poprzeczka zawieszona jest bardzo wysoko - precyzyjny, mistrzowski styl o którym pisałem w poprzednim poście. Szczególną uwagę warto zwrócić na "Czekałem tysiąc lat" i "Skarb Jazida" które jako jedyne są kolorowe. Dzięki dobranej kolorystyce nabierają onirycznego, surrealistycznego, miejscami nawet psychodelicznego wymiaru. Bardzo udany zabieg. Sądzę że Zaczarowany świat w takiej formie zyskałby jeszcze więcej mocy. Nie mam zbytnich wątpliwości wydając ostateczny werdykt. W dziesięciostopniowej skali, zapożyczonej z LC daję 6 - dobry. Pomimo walorów wizualnych do Opowieści Szecherezady już nie powrócę. Sześć jest więc maksymalną oceną, możliwą do uzyskania przy takim stanie rzeczy.

Komiks o tym wdzięcznym tytule zwrócił moją uwagę z powodu włączenia go przed laty do egmontowskiej serii "Plansze Europy". Poznajemy historię ukraińskiego chłopca, który trafia on do sierocińca, a następnie do szkoły NKWD. Zostaje agentem, który wysłany zostaje do USA. Tam śledzimy jego losy i uwikłanie w szpiegowsko-kryminalną aferę. Wszystko brzmi fajnie, komiks zapowiada się ciekawie, ale niestety od połowy jest tylko gorzej. Historia nie okazuje się tak interesująca, a w późniejszej fazie pojawia się tak nielubiany przeze mnie mistycyzm (w tym przypadku indiański). Znika brudny czar Nowego Jorku rodem z filmów "Maratończyk" czy "Serpico", a zaczyna się jakiś duchowy bełkot, z którego niewiele wynika. Szkoda, zmarnowany potencjał. Na plus ilustracje.