Ćpunka

JĘZYK. Czyta się to fatalnie. Historia sama w sobie ciekawa, ale sposób jej opowiadania jest przerażający. Zastanawiam się też jakie jest tło tej książki, bo główna bohaterka wiele razy wspomina o Barbarze Rosiek. Czy to oznacza, że pod swoim nazwiskiem wydała książkę autorki, która chciała zachować anonimowość? Czy po prostu sama sobie postawiła pomnik? Dziwne

JĘZYK. Czyta się to fatalnie. Historia sama w sobie ciekawa, ale sposób jej opowiadania jest przerażający. Zastanawiam się też jakie jest tło tej książki, bo główna bohaterka wiele razy wspomina o Barbarze Rosiek. Czy to oznacza, że pod swoim nazwiskiem wydała książkę autorki, która chciała zachować anonimowość? Czy po prostu sama sobie postawiła pomnik? Dziwne

Nie przypadła mi do gustu ta książka. Do kilku powieści Barbary Rosiek powracam po latach i mogę stwierdzić że czas zdecydowanie zmienił moje nastawienie do tych książek, kiedyś one mnie szokowały, dzisiaj podchodzę do nich bardziej jak do zwierzeń autora na temat swojego losu. Anka jest dziwną dziewczyną, hipokrytką i zdecydowanie nie wie czego chce, można tutaj wiele zwalić na kokainę ale mam wrażenie że jeszcze więcej problemów tej dziewczynie sprawiały mankamenty jej charakteru. Miał tutaj również miejsce dziwny zabieg, jeden z rodzajów tych, których nigdy w żadnej innej powieści nie potrafiłam zrozumieć i tutaj było tak samo, otóż Anka, będąca poniekąd alter ego Barbary Rosiek spotkała się w książce z Barbarą Rosiek, nie rozumiem tego zabiegu, nie rozumiem dlaczego niektórzy autorzy wrzucają samych siebie do swoich powieści. Książka była bardzo krótka ale momentami również niesamowicie irytowała.

Nie przypadła mi do gustu ta książka. Do kilku powieści Barbary Rosiek powracam po latach i mogę stwierdzić że czas zdecydowanie zmienił moje nastawienie do tych książek, kiedyś one mnie szokowały, dzisiaj podchodzę do nich bardziej jak do zwierzeń autora na temat swojego losu. Anka jest dziwną dziewczyną, hipokrytką i zdecydowanie nie wie czego chce, można tutaj wiele...

.

.

Niektóre książki o tematyce uzależnienia od narkotyków są dla mnie ciężkie. Miałam tak między innymi ze wstrząsającą pozycją "My, dzieci z dworca ZOO", która sprawiła, że pewien etap z życia musiał się zakończyć, bo bezpowrotnie utraciło się swoją niewinność i zaczęło się wątpić w bezpieczne miejsce na ziemi.

"Ćpunka" była dla mnie bardzo męcząca. Ma zaledwie 112 stron, ale odnosiłam wrażenie, że nie ma końca, tak bardzo mi się ciągnęło czytanie.
To wszystko było spowodowane chaosem w narracji. Rozumiem, że taki był zabieg, by pokazać funkcjonowanie mózgu nastolatki pod wpływem narkotyków i alkoholu, ale to jednak była przesada.

Dodatkowo irytowało mnie wzywanie imienia Krzysia nadaremno. Krzyś to, Krzyś tamto. Normalnie krew mnie zalewała. Co za dużo, to niezdrowo - synonimy mogłyby znacznie polepszyć tę książkę.

Poza tym nie przepadam, gdy w książce pojawia się sam autor książki. Źle odbieram takie sprawy, tym bardziej, jak autor jest przedstawiany jako autorytet. W moich oczach jest to lekko narcystyczne.

Jednak mimo wszystko jest to książka o uzależnieniu narkotykowym, czyli poważna tematyka. Niewątpliwie należy do ważnych książek, pokazujących, przez co przechodzi narkomanka. Źle napisana, ale jednak historia warta poznania.
Tym bardziej, że autorka wplotła w fabułę wydarzenia, które naprawdę miały miejsce. Obierałam to tym bardziej osobiście, że ze względu na miejsce zamieszkania, doskonale pamiętałam, co się w tym okresie działo i było ciekawie obserwować, jak inne osoby, tym bardziej doświadczone przez los, to mogły odbierać.

Niektóre książki o tematyce uzależnienia od narkotyków są dla mnie ciężkie. Miałam tak między innymi ze wstrząsającą pozycją "My, dzieci z dworca ZOO", która sprawiła, że pewien etap z życia musiał się zakończyć, bo bezpowrotnie utraciło się swoją niewinność i zaczęło się wątpić w bezpieczne miejsce na ziemi.

"Ćpunka" była dla mnie bardzo męcząca. Ma zaledwie 112 stron,...

Powiem tak. Jest to moja druga książka Barbary Rosiek i uważam, że jest naprawdę dobra (może nawet lepsza od narkomanki?). Napisana jest bardzo ciekawie. Szybko się czyta, bo książka jest chudziutka. Trzeba jednak przygotować się na ostry język. Autorka nie owija w bawełnę tylko od razu przechodzi do sedna. Do tego mówi o wciąż ważnych problemach społecznych. No książka jest naprawdę bardzo dobra. Na pewno sięgnę po następne tomy ;)
Polecam!

Powiem tak. Jest to moja druga książka Barbary Rosiek i uważam, że jest naprawdę dobra (może nawet lepsza od narkomanki?). Napisana jest bardzo ciekawie. Szybko się czyta, bo książka jest chudziutka. Trzeba jednak przygotować się na ostry język. Autorka nie owija w bawełnę tylko od razu przechodzi do sedna. Do tego mówi o wciąż ważnych problemach społecznych. No książka...

Sądzę, że książki Barbary Rosiek będą w stałej perspektywie wzbudzały dyskusję, jednych drażnią, inni się nimi zachwycają. Nie można Barbarze Rosiek odmówić wielkiego talentu literackiego i erudycji. Myślę, że jej książki mogą się mieć tylko lepiej. Dotknęła współczesnej wersji narkomanii i pokazała ją taką, jaka jest. Taki miała cel. Powiodło się. Trylogia o Ance Pióro to potencjał na lekturę szkolną. Katarzyna Lisowska (polonistka, pedagog, rocznik 90).

Sądzę, że książki Barbary Rosiek będą w stałej perspektywie wzbudzały dyskusję, jednych drażnią, inni się nimi zachwycają. Nie można Barbarze Rosiek odmówić wielkiego talentu literackiego i erudycji. Myślę, że jej książki mogą się mieć tylko lepiej. Dotknęła współczesnej wersji narkomanii i pokazała ją taką, jaka jest. Taki miała cel. Powiodło się. Trylogia o Ance Pióro to...

Przeczytana jednym tchem. Szalenie wciąga!

Przeczytana jednym tchem. Szalenie wciąga!

Z twórczością Barbary Rosiek związana jestem odkąd do moich rąk trafił Pamiętnik Narkomanki. Później studiowałam już książka po książce kolejne z jej twórczości, będąc niemniej oczarowana jak za pierwszym razem.
Podobał mi się od zawsze styl, którym posługiwała się w pisaniu, jej szczerość, emocjonalność. Niejednokrotnie zdarzało mi się czytać książki o tej samej tematyce, lecz innych autorów. Jednak to właśnie twórczość pani Rosiek odpowiadała mi najbardziej.
Czas przyszedł na "Ćpunkę", która była już historią nieosobistą i bardzo dało się to we znaki.

Człowiek z wiekiem zmienia swoje preferencje i może tu właśnie pojawił się mój problem, ale tak czy inaczej "Ćpunka" do mnie nie trafiła.

Napisana została w sposób łudząco podobny do "Pamiętnika Narkomanki"- fakt, jednak to już nie jest i nigdy nie będzie TO. Dostajemy tutaj historię opowiedzianą, w której trochę za mało jest realności i emocji. Było to do przewidzenia, jednak pozostawia po sobie ogromny niedosyt. Wszystkie te opisy są trochę za bardzo sztywne, niekiedy przerysowane, ale nadal nie wzbudzają takich uczuć, jakie wzbudzać powinny.
Pomimo, że autorka pojawia się w książce nieraz, mam wrażenie, że jest to strasznie wymuszone tym bardziej, że jest umiejscowiona w randze wielkiego autorytetu. Tak mogło być, owszem, tylko nieswojo czyta się książkę, w której autor w kółko wspomina o swoim dziele i dokonaniach, choć to nie on jest bohaterem.

Jeżeli ktoś sięga po twórczość Pani Rosiek po raz pierwszy- może być z tej pozycji zadowolony. Jeżeli ktoś już jednak z nią obcował- będzie raczej zawiedziony. Ja byłam.
Mimo wszystko zamierzam przeczytać drugą część, ale jestem już świadoma, że poprzeczka, którą pisarka postawiła sobie sama jej osobistymi przeżyciami, jest nie do przeskoczenia nawet przez nią.

Oceny niestety dać wyższej nie mogę, choć naprawdę bym chciała. Nie uwierzyłam w tę historię. Jestem naprawdę szczerze zawiedziona.
Jednak tym, co nigdy nie czytali niczego, co napisała Barbara Rosiek- polecam zacząć właśnie od tych najnowszych książek. Nie będzie rozczarowania, bo dla osób, które czytają coś takiego po raz pierwszy ta książka może być naprawdę dobra.

Z twórczością Barbary Rosiek związana jestem odkąd do moich rąk trafił Pamiętnik Narkomanki. Później studiowałam już książka po książce kolejne z jej twórczości, będąc niemniej oczarowana jak za pierwszym razem.
Podobał mi się od zawsze styl, którym posługiwała się w pisaniu, jej szczerość, emocjonalność. Niejednokrotnie zdarzało mi się czytać książki o tej samej tematyce,...

Książka napisana w bardzo chaotyczny sposób ale dość dobrze się ją czyta.

Książka napisana w bardzo chaotyczny sposób ale dość dobrze się ją czyta.

Opis bólu "zaleczanego" rozmaitymi substancjami. Mogło być inaczej.

Opis bólu "zaleczanego" rozmaitymi substancjami. Mogło być inaczej.