Cena prawdy

Lato 1939 roku. Coraz więcej mówi się o wojnie, nawet na wsi. Marianna, młoda kobieta marzy o tym jedynym, o wielkiej miłości. Marianna chce studiować prawo. Poznaje wykładowcę prawa i zakochuje się w nim. On jest dużo starszy od niej, a ona młoda i niedoświadczona. Czy coś z tego wyniknie? Kukułka wykukuje jej tylko rok życia.

Coraz bardziej pochłania mnie twórczość autorki. W kolejnej części trylogii z cyklu Upalne lato przenosi nas w końcówkę lat 60. To okres przełomowy, podobnie jak w poprzedniej części bohaterowie stają przed zakrętem dziejowym, a tam nie wiadomo co i kogo można spotkać. Kalina jako dorosła kobieta, tak w zasadzie jest dzieckiem, sama nie wie czego najbardziej, potrzebuje. Bezpieczeństwa, które zapewnia jej małżeństwo, czy szalonej miłości, którą może przeżyć z Mackiem. Można powiedzieć za Owidiuszem, że miłość wszystko zwycięży, ale trzeba mieć na uwadze, że wszystko to nie tylko to, co jest jej przeciwne, ale może także zniszczyć coś, co jest dobre. Właśnie te rozterki targają główną bohaterką. Bardzo ważnym fragmentem książki jest list wysłany do Kaliny przez dawną opiekunkę, a także opiekunkę jej dziecka, który spaja książkę z poprzednim tomem. Zakończenie trochę zaskakujące, ale autorce z pewnością nie chodziło, aby stworzyć łzawy romans, ale skłonić czytelnika do dopowiedzenia sobie co dalej. Podobnie jak w poprzednim tomie żegnamy sielankę dworku w podwarszawskiej wsi i czasy konwenansów, tu żegnamy ludzi przełomu. Akcja książki toczy się już po wydarzeniach marcowych, a burzliwy rok 1968, po którym pokolenie urodzone po wojnie ostatecznie żegna czasy dawnej moralności m.in. aranżowanych małżeństw. Świetna książka, bardziej dynamiczna od poprzedniej części, ale i czasy opisywane miały swoją dynamikę, czego nie uspakaja nawet upalne lato spędzone w którymś z zakopiańskich pensjonatów. Polecam

MIŁOŚC W CIENIU REWOLUCJI @majajaszewska @wydawnictwoemocje.plus.minus "Kiedy ktoś się skar­ży, że jest nieszczęśliwy, nigdy nie oka­zuj mu lekceważe­nia. Wysłu­chać kogoś to nie­raz jak życie ura­to­wać." MIŁOŚĆ W CIENIU REWOLUCJI to powieść, która porusza serce od pierwszych stron. To historia o wielkich wydarzeniach, ale przede wszystkim o zwykłych ludziach, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie pełnym zmian i niepewności. Autorka pokazuje rewolucję nie tylko jako wydarzenie historyczne, ale jako tło dla codziennego życia pełnego tęsknot, wyborów i trudnych decyzji. Najbardziej poruszyła mnie relacja Elżbiety i Jana. Ich miłość nie jest gwałtowna ani idealna. Dojrzewa powoli, w ciszy rozmów, w spojrzeniach, w wspólnym przeżywaniu strachu i nadziei. To uczucie budowane na zaufaniu i poświęceniu. Bardzo mocno wybrzmiewa też wątek wyjazdu do Astrachania. Dalekie, obce miejsce staje się symbolem wygnania, ale też nowego początku. Czuć w tej historii zapachy, kolory i emocje samotność, tęsknotę za ojczyzną, ale też odwagę, by zacząć od nowa. Szczególnie postać Elżbiety robi ogromne wrażenie. Jej decyzja, by zostawić wszystko i podążyć za miłością, pokazuje siłę, determinację i wewnętrzną niezależność. To również opowieść o rodzinie i konflikcie pokoleń. O tym, jak trudno jest zrozumieć cudze wybory. I o tym, że czasem trzeba zaryzykować wszystko, by być wiernym sobie. Czuć, że autorka inspirowała się prawdziwymi wspomnieniami ,dzięki temu historia wydaje się autentyczna i szczera. To powieść, która zostaje w sercu na długo i przypomina, że nawet w cieniu wielkiej historii najważniejsze są miłość, odwaga i wierność własnym uczuciom. Polecam każdemu, kto lubi powieści historyczne z duszą i prawdziwymi emocjami. Czytajcie a ja zabieram się za drugi tom tej cudownej sagi.

Choć jestem z drugiego końca Polski, to z miłości do zjawisk nadnaturalnych i krótkich książek zabrałem się za tę książkę. Nie jest to ambitna literatura (taką być nie miała),ale to, co ma robić - robi bardzo dobrze. Czytelnikowi przybliżonych zostaje kilkadziesiąt legend miejskich z Trójmiasta. Forma z reguły nie jest długa ani skomplikowana, a zgrabny styl autora tym bardziej nie utrudnia szybkiego odbioru. Jeśli ktoś szuka grozy, tutaj jej raczej nie znajdzie, niemniej motywy paranormalne nie są tutaj rzadkością.

Baśniowy klasyk dziejący się w Boże Narodzenie. Magiczna historia o Klarze, Dziadku do orzechów, Królu Myszy, Królewskiej Parze i marcepanowych budowlach. Nastrojowa, krótka historia idealna na wieczór przy choince, chociaż moim zdaniem bardziej przekona do siebie młodszych a nie starszych czytelników.

W ,,Kwiaciarce" Ksawerego de Montépin odnajdziemy cechy typowe dla dawnej literatury; cechy, które pokazują sposób ówczesnego postrzegania świata nie tylko w zachowaniu bohaterów, ale i w samej formie powieści. Elementy te budzą pewien sentymentalizm, lecz na dłuższą metę nie pozwalają nam na dobre zawierzyć poznawanej historii. A czy w czytaniu nie chodzi o to, aby przede wszystkim poczuć, że to, co opowiedziane, mogło się zdarzyć naprawdę? Ale uważam, że tak czy inaczej naprawdę warto poznawać literaturę epokową - choć nie da się nie dostrzegać niektórych jej mankamentów, daje ona nam pokrzepienie szczęśliwymi zakończeniami. Ostatnio dodałam opinię o pierwszej części ,,Kwiaciarki". W drugim, finałowym tomie, dużo się nie zmieniło, jeśli chodzi o odbiór całości. Tak, akcja się rozwinęła, a wszystkie wątki połączyły ładnie i w miarę zgrabnie. Za to za bardzo rządziły wszystkim: cudowne zbiegi okoliczności, ręka Opatrzności, etc.  W pierwszej części to, co autor określa mianem fatalizmu, prowadziło do ciągłego dręczenia bohaterów. W drugim tomie ten fatalizm pozwolił dotrzeć do szczęśliwego zakończenia: same postacie niemal nie musiały na nie zapracować. I owszem, końcówka jest piękna – tylko przypomina baśń, nie życie. Tytułowa ,,Kwiaciarka" tym razem mogła się nieco wykazać: poznaliśmy w działaniu jej nieugiętość i dobroć, wychwalane przez narratora. Ale nie można zapominać, że tutaj piękno zewnętrzne zawsze idzie w parze ze szlachetnością, a po jednym spotkaniu natykamy się na coup de foudre – miłość od pierwszego wejrzenia. Jednak książkę naprawdę przyjemnie się czytało. Język i cudowne opisy pozwalają na przeniesienie się w realia xix wieku, mamy też mnóstwo smaczków obyczajowych. Widzimy funkcjonowanie ówczesnego sądownictwa, życia na wsi i handlu kwiatami. Dostajemy wyraźny obraz podziałów klasowych. Możemy też dostrzec pierwsze ślady w powolnej zmianie ówczesnego myślenia. I dlatego mimo wszystko polecam oba tomy ,,Kwiaciarki" Ksawerego de Montépin 💕

"Córki swoich matek" to już trzeci tom sagi Sekret Dziedzictwa i tak jak poprzednie wciągnął mnie bardzo. Skończyłam szybciutko i już zacieram ręce na kolejny tom. Na pewno będzie mi ciężko rozstać się z bohaterkami. Tak samo jak w poprzednich tomach i tutaj mamy pokazane codzienne życie Asi, jej rodziny i przyjaciół jak i przenoszenie akcji w zamierzchłe czasy aby poznać losy jej prababek. Cudownie czytało się o czasach Ludwika XV, jego małżonce Marii Leszczyńskiej i cudownym Wersalu. Autorka bardzo realnie oddaje obraz i klimat tamtych czasów opisując zachowania jak i etykietę panującą na dworze. Tylko jeden moment wywołał u mnie mocny sprzeciw i zgrzyt. Jest to wątek z Asią i Kemalem. Asia - kobieta po dwóch rozwodach z powodu zdrad mężów trafia w końcu na miłość idealną i bezwarunkową. No chyba jednak nie... Wiem, że przez wszystkie tomy przewija się mocno zaznaczony motyw "Pierścienia miłości i przebaczenia" ale ta akcja mnie w sumie zniesmaczyła. Ile może znieść jedna kobieta? Jej wybranek wie o tym jak została skrzywdzona przez poprzednich mężczyzn i funduje jej to samo? Tak wiem - przebaczenie i miłość. Jednak dla mnie to za dużo. Natomiast pozytywnie zaskoczył mnie nieoczekiwany powrót pradawnej mocy przodkiń Joasi.

Ciekawa, szczególnie dla kogoś, kto zna świerklaniecki park i historię Małego Wersalu. Książek o Donnersmarckach jest dużo więcej, cieszę się, że ktoś zajął się słynną La Paivą. Widać rzetelnie przygotowanie, bibliografia jest imponująca. Niestety mam dysonans między tym, jak jest przedstawiana w historycznych źródłach, wręcz bajkowo - jaką cudowną parę tworzyli z Guido, , a tu Blanki nie da się nawet trochę lubić, wrażenie po lekturze "co za okropna baba".

7.5, ciekawy pomysł, emocjonująca fabuła, książka podnosi różne tematy - dotyczące natury i psychiki człowieka oraz różnych ludzkich przywar, spirytualnosci/duchowości, tego jak postrzegana jest często wieś i wiejskie życie. Trochę wolno rozkręca się w pierwszej połowie, ale nadrabia zdecydowanie w drugiej;) niepełne zakończenie pozostawia jednak niedosyt

Kolejny tom ukazuje dalsze losy głównej bohaterki Asi, która nie jedno już w życiu przeszła. Poznajemy także życie kolejnych pra pra babek Asi i Krystyny. Możemy tutaj zobaczyć przemianę Asi i jej sposobu postrzegania świata. Myślę, że mają na to wpływ przeczytane losy jej przodkiń. Bardzo podoba mi się pomysł przedstawienia losów kobiet jako główne bohaterki, mężczyźni to raczej dodatek. Tak samo jestem pozytywnie zaskoczona sprytnie wplecionymi i zmienionymi na potrzeby książki losami znanych nam z historii sławnych ludzi - głównie mężczyzn. Bardzo pomysłowy zabieg dodający smaczku książce.

Mieszane uczucia mam po przeczytaniu. Z pierwszej strony - pomysł na fabułę wprost z Janki. No i ta łasiczka, co czarę dopełnia. Jednak ze strony drugiej - Autorka dużą pracę w poznanie i osadzenie historii w historii włożyła, a to już mnie kręci bardzo. No i mam ochotę buracarza zrobić, też bardzo. Tylko modrzewia nie mam, aby się choć do jesieni w czasie przenieść. Dziękuję. Dobry czas 💛

„Potomkowie złych ludzi” to pierwsza część sagi „Sandomierskie wzgórza”. Akcja przenosi nas do Sandomierza i Gór Pieprzowych. Jednym z bohaterów jest Eustachy, tajemniczy mężczyzna uczestnik wielkiej wojny, budzący postrach wśród mieszkańców Sandomierza. Siostry Marcjanna i Alina nie miały normalnego, spokojnego domu, bo rządził w nim alkohol, przemoc, bieda ból i cierpienie. To powieść pełna emocji, walki, wzlotów i upadków, mówiąca o tym, że nie powinno się oceniać człowieka po wyglądzie i pozorach. Zwraca uwagę na wpływ traum, przemocy psychicznej i fizycznej życie człowieka.

Nie przypuszczałem, że mnie ta historia wciągnie tak dalece. Możliwe, że to styl a la saga ma w sobie coś, że czytasz i chcesz więcej. Już pomijam, że inny by już trzy razy skończył tę historię, a autorka znów znalazła wystarczającą dominantę, by chcieć szukać jej rozwiązania w kolejnym tomie.

Nieco ckliwa opowieść, biorąc pod uwagę okoliczności umiejscowienia jej bohaterów w tamtym czasie i na tamtym pokładzie liniowca. Choć są w niej momenty, które pozwalają bardziej i szerzej poznać historię samej tragedii, to niektóre z jej opisów są nieco ciężkie do przetrawienia. Niemniej szacunek dla autorki za samo wyzwanie. Książka na pewno zachęca do pokłonienia się nad innym publikacjami o Titanic'u, a może nawet i nad spojrzeniem na nowo, na film J. Cameron'a. A już na pewno przypomina o niezwykłej muzyce z tego filmu, autorstwa J. Horner'a.

Autorka napisała w Posłowiu (...) większość bohaterów powieści stworzyłam sama, to jednak na jej stronach pojawiają się również postaci autentyczne. Starałam się, by ich obecność w książce była wiarygodna i zgodna z kontekstem wydarzeń historycznych". Słowa Christine Trent pozwoliły mi ,między innymi, poznać historię Madame Tussaud i jej gabinetu figur woskowych. Moim zdaniem powstała całkiem interesująca książka, dzięki której przeniosłam się do Francji za panowania Ludwika XVI.i Marii Antoniny i XVIII-wiecznego Londynu. Lalki tworzone przez Claudette zgodnie z panującą modą, wykorzystywane do ich ubiorów materiały, a także opisy wyposażenia domów i pałacowych wnętrz doskonale oddały klimat epoki. "Lalki Królowej" uświadomiły mi też jak okrutni byli dla swych władców przywódcy rewolucji francuskiej i do czego zdolny jest zdesperowany lud. Polecam :)

Bardzo przeciętna powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w Wolnym Mieście Gdańsku, tuż przed wybuchem wojny. Na przykładzie bohaterów, pokazuje jakie nastroje panowały w mieście, w którym szerzył się terror a Polacy i Żydzi byli na każdym kroku napadani i szykanowani. Historia Iwy polskiego celnika i Neli córki bogatych Niemców w sumie ciekawa, ale nie podobała mi się styl pisania autorki oraz sposób w jaki została opowiedziana. Nie ma w tej opowieści żadnych emocji, mało się dzieje a akcja jest mało ciekawa. Mimo tematyki którą lubię, niestety bardzo się nudziłam, bo autorka nie potrafiła dotrzeć do mnie ze swoją opowieśćią. Mam nadzieje, że dalsze części będa ciekawsze.

Sekretny dom z cyklu Matki Rzeszy Sabiny Waszut to pełna emocji historia, która porusza od pierwszych stron. Autorka w swojej powieści poruszyła temat ośrodków Lebensborn, których celem było płodzenie i wychowywanie zdrowych oraz czystych rasowo dzieci na potrzeby Wielkiej Rzeszy. Przedstawia również dramat porwanych małych dzieci, o aryjskich cechach, które trafiały do ośrodków Lebensbornu na terenach zajętych przez III Rzeszę, tam poddawano je germanizacji, gdy uznano, że zasłużyły na miano obywatela III Rzeszy, oddawano je do adopcji niemieckim rodzinom. Autorka w sposób subtelny i delikatny ukazuje, jak wyglądało życie kobiet, które trafiały do ośrodka, ich codzienne zmagania, ale przede wszystkim wstrząsające losy dzieci, które były biernymi ofiarami niemieckiej polityki rasowej. To poruszająca i ciekawa powieść, którą polecam wszystkim, którzy interesują się historią, psychologią i ludzkimi dramatami.