Elementarz Wojciecha Eichelbergera dla kobiety i mężczyzny

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Nie wiem czy uda mi się opisać krótko moje wrażenia po przeczytaniu tej książki bo jest bez wątpienia moim zdaniem wyjątkowa. Czasami trzeba przeczytać zdanie kilka razy żeby zrozumieć o co właściwie chodzi, czasami może nawet nie wiadomo. Jednak ogólne przesłanie każdego rozdziału to niezwykła mądrość, harmonia i głęboka filozofia życia. Polecam każdemu kto lubi pomyśleć nad treścią i zastanowić się nad otaczającą rzeczywistością. Można nauczyć się także czegoś o sobie samym.

Pozycja bardzo krótka aczkolwiek ciekawie napisana. Zawiera się w formie dialogu dwojga autorów, w którym poruszane są istotne tematy ludzkiego egzystowania w sferze międzyludzkiej. Warto przeczytać i dostrzec to co może dotychczas nieodpowiednio funkcjonowało w naszym życiu.

Przyjemna lektura, która otwiera oczy na niektóre aspekty wychowania, a czasem przypomina o rzeczach oczywistych. Nietypowa treść, która jest zapisem rozmowy pomiędzy autorką a specjalistami jest łatwiejsza w odbiorze, także nie należy obawiać się nudnej treści książek psychologicznych.

"Napisałem tę książkę z miłości i wdzięczności dla kobiet. W nadziei, że lepiej zrozumieją swoje położenie i jego uwarunkowania. Napisałem ją też dla mężczyzn i dla siebie, abyśmy rozpoznali naszą dziejową ignorancję i pychę, i zechcieli się od nich uwalniać. " Czy ksiązka, która miała swoją premierę prawie trzydzieści lat temu może być ciągle aktualna? Autor, który jest psytoterapeutą zawarł tu cykl wykładów i rozmów ze słuchaczami. Rysuje nam również swoją perpektywę, punkt widzenia w temacie cywilizacyjnej i psychologicznej sytuacji kobiet. Ukazuje jakważne znaczenie mają kultura, religia czy obyczajowość. To przerażające jak wiele my kobiety dxwigamy na swoich barkach. Dziedziczonych od setek lat obciążeń i traum. W książce sięga także do archetypów i stereotypów dotyczących kobiecości i męskości. Matka i córka, grzeczna ułożona dziewczynka cicha i uczynna. Podległa ojcu a później mężowi. Co ważne nie odpuszcza tematu kobiecej seksualności i sensualności. Polecam. Książka o kobietach dla kobiet i nie tylko. Choć nie brak tu merytorycznego podejścia do tematu męczyły mnie trochę generalizacja i uogólnienia. Miało być szybko i w skrócie i tego rozwinięcia mi trochę zabrakło.

Ważna książka. Moje dzieci mają już co prawda 6 i 11 lat, ale uznałam, że lepiej późno przeczytać niż wcale. Książka opiera się na założeniu, że szczęśliwe dziecko to szczęśliwy dorosły. Dotknięty został temat tzw. wewnętrznego dziecka, ale też syndromu ofiary, oraz życia w nadmiarze (rzeczy). Jedyne co mi się nie pdobało to część o homoseksualiźmie. Pozostałe treści polecam.

Osobiście nie czytałam jeszcze ,,Alchemika", ale być może kiedyś po niego sięgnę. Na razie w moje ręce trafiła zupełnie inna książka, choć bardziej to jest rozmowa dwóch panów na temat całej powieści Paula Coelho. Niektóre odpowiedzi faktycznie dają do zastanowienia. Ogólnie książeczka jest dosyć krótka i szybko się czyta. 

Chciałem ocenić książkę... zaglądam na portal, a tu informacje na temat Andrzeja Samsona... no cóż - bardzo smutne kim okazał się autor, ale nie umniejsza to książce. Nawet bez komentarza warto przeczytać same przykładowe rozmowy dzieci z rodzicami. Po co? Żeby zobaczyć jak można rozmawiać. A ten sposób - niezależnie od tego, kim są autorzy - jest wart wprowadzania w życie.

Rewelacja! Autor, po przystępnym wprowadzeniu czytelnika w pojęcia psychiatrii biologicznej, psychoterapii i samodoskonalenia się kolejne rozdziały poświęca zaburzeniom w życiu emocjonalnym (m.in. fobie, obsesje, depresja, złość) i zaburzeniom w obrębie nawyków jedzenia, picia i zabawy (seks, odchudzanie, alkohol). Dla każdego przedstawia zalecane terapie wskazując na ich skuteczność. Autor odwołując się do konkretnych badań obala wiele mitów związanych z wpływem wychowania na osobowość w zamian ponosząc istotność wpływu genów m.in. na takie cechy jak: autorytaryzm, konserwatyzm, inteligencja, złość, skłonność do depresji, alkoholizm, neurotyzm czy dobre samopoczucie. Warta przytoczenia jest konstatacja Autora zawarta w rozdziale podsumowującym: "Część cech, które podlegają zmianom, znajduje się pod twoją kontrolą, część nie. Możesz się przygotować do zmian ucząc się, ile się da, o nich i o tym, jak można przeprowadzić te zmiany. To właśnie jest celem tej książki. Jak każda prawdziwa edukacja, nauka ta nie jest łatwa, a jeszcze trudniejsza jest rezygnacja z niektórych nadziei. Nie ma żadnych cudownych, przynoszących błyskawiczny efekt środków, niewiele jest też dróg prowadzących do zmian na skróty." I dalej: "Optymizm, czyli przekonanie, że można się zmienić, jest niezbędnym warunkiem każdej zmiany. Jednakże niczym nieuzasadniony optymizm, czyli przekonanie, że można zmienić to, czego w istocie w żaden sposób zmienić się nie da, jest tragicznym w skutkach nieporozumieniem. Nieuchronną konsekwencją takiej postawy jest frustracja, złość na siebie, poddanie się, a na koniec wyrzuty sumienia. Moim celem jest zaszczepieni ci naukowo uzasadnionego, optymistycznego przekonania, że pewne dziedziny swego życia możesz zmienić i wskazanie ci, jakie to są dziedziny, abyś mógł poświęcić swój ograniczony czas, pieniądze i energię na osiągnięcie tego, co jest rzeczywiście w twojej mocy".

Bardzo kompleksowa, przez to dosyć długawa, ale napisana w sposób bardzo przystępny i wciągający czytelnika. Poszczególne rozdziały dotyczą kolejnych aspektów kobiecości - zarówno pod kątem biologicznym, jak i psychologicznym. Jest w każdym rozdziale trochę o samej biologii kobiety, są porównania do świata zwierząt (dużo o naczelnych, ale też inne). Jednak oprócz tego sznytu popularnonaukowego jest też element dyskusji dzięki przywoływaniu wypowiedzi różnych badaczek (czy badaczy) i naukowców, polemizowanie z nimi i konfrontowanie. Najbardziej mi się podobał jednak aspekt osobisty i za to dodatkowa gwiazdka - bardzo otwarcie prawie w każdym rozdziale autorka wplata coś z własnego doświadczenia bycia kobietą, czasem wręcz intymnych przeżyć, ale czasem "zwykłych" codziennych np. złośliwości między kobietami. Mimo masy, naprawdę masy informacji na temat kobiecego ciała i kobiecości - dzięki humorowi, osobistemu naznaczeniu przez autorkę tekstu (zarówno pod kątem własnych przeżyć jak i bezpośredniego zwracania się do czytelniczki jak do przyjaciółki) oraz dystansu do "prawd oczywistych" - czyta się rewelacyjnie.

Polecam wszystkim kobietom! Bardzo interesująca i pouczająca książka, wbrew pozorom nie ma w niej utyskiwania i narzekania na kobiety, a jest wręcz odwrotnie. Autorzy pokazują rolę kobiet w zmieniającym się świecie, rolę matki, żony, siostry czy kochanki. Skupiają się mocno na pierwiastku żeńskim....jakże ważnym w każdym momencie życia każdego dorosłego człowieka.

Książka napisana w bardzo przyjazny sposób pozwalająca poznać czym jest MIŁOŚĆ od trochę innej strony. Styl autora jest nietuzinkowy jeżeli mówimy o tego typu literaturze, za co bardzo go cenię. Nie ma przysłowiowych "flaków z olejem" - tylko to, co powinno być. Niby jest to typowy, oklepany temat, bo przecież czymże jest miłość? Każdemu wydaje się, że przecież miłość=miłość, jednak autor opisuje to w zupełnie inny sposób.

Książka niezwykle użyteczna, szczególnie dla rodziców planujących dzieci, ale także tych mających małe dzieci i wnuki. Otwiera oczy i pokazuje, jak urodzić i wychować cudowne, bezproblemowe dziecko. Znam osoby, które dzięki tej książce nie mają tych problemów, które niesie cywilizacja i porady "ekspertów". Bardzo polecam!

Kolejna bardzo mocna pozycja od Alice Miller. Autorka potrafi w zwięzły ale niezwykle dosadny i wnikliwy sposób pisać o rzeczach trudnych oraz nie do przyjęcia, głównie przez jej własne środowisko. „Bunt ciała” odsłania przed czytelnikiem skutki kulturowego nakazu idealizowania rodziców, a co za tym idzie tłumienia przez dziecko strachu, gniewu czy rozpaczy, które to emocje nie rozpraszają się magicznie wraz z upływem czasu, tylko z tego powodu, że dziecko nie znajduje przestrzeni dla ich wyrażenia. Okraszona o przykłady z życia i twórczości takich osób jak Fiodor Dostojewski, Franz Kafka, Fryderyk Nietzsche, Virginia Woolf czy Marcel Proust, książka ujawnia co się dzieje, gdy świadomość przez lata zaprzecza własnemu doświadczeniu, a ciało będące czymś w rodzaju archiwum emocjonalnej prawdy, zaczyna „mówić” poprzez symptomy. Rewelacyjna i warta przeczytania.

Tę książkę powinnam ocenić, zanim w ogóle wzięłam się za czytanie. Przeczytaj, jest świetna, Buscaglia to geniusz!!! Geniusz? No tak, musi być wyjątkowy i świrnięty, bo kto przy zdrowych zmysłach wykłada przedmiot o dumnej nazwie MIŁOŚĆ. Do jakiego nudziarza studenci walą drzwiami i oknami, ustawiają się w kolejki, czyhają na korytarzach? Jeszcze tylko zerknęłam – ciągle przed lekturą – na forum LC, (no co, jestem przezorna i wnikliwa, nie dam się tak łatwo wciągnąć w te naiwne gierki ). Co czytam? Świetny, do bani, mistrz, nuda, odkrycie, może być, najlepsza książka w moim życiu, wtórzyzna i banały. Oooo, zła/beznadziejna/nudna w opozycji do genialna/rewelacyjna/świetna. To mnie zainteresowało, skrajne opinie. Co wybiorę, na co się zdecyduję, no bo letnio to to chyba nie będzie. Ok, książkę dostałam na talerzu, prosto pod nos, już się nie wzbraniałam. I co? Jaka jest moja opinia? Kto zwyciężył, zwolennicy czy oponenci? WSZYSCY, absolutnie wszyscy. Bo nie ma w niej nic odkrywczego, rzeczywiście, jest pełna powtórzeń i być może banałów, do tego jest zbiorem spisanych obcym piórem wykładów i konferencji z udziałem Buscaglii. Zgadzam się, można ją odebrać jako miałką i taką se. ALE. Ale ja mam o niej zgoła inne zdanie. O tym co „Pan Miłość” mi przekazał. W jaki sposób to zrobił, jak walił mnie młotkiem w łeb i krzyczał „kobieto, obudź się”. Jestem w ekstazie, jakież to proste. Musze pokochać siebie, kompletnie egoistycznie i bałwochwalczo, być dla siebie dobrą i wyrozumiałą, głaskać się i przytulać. A wszystko po to żeby żyć komfortowo i całą piersią, żeby mieć co dawać, żeby chcieć dawać. Nie w zamian, nie warunkowo ale tak zwyczajnie, po prostu, komuś dla mnie. I żeby kochać, bo tak pięknie jest kochać, wszystkich i wszystko dookoła. I żeby kolekcjonować szaleństwo, mieć go cały zapas, całą piwnicę i pełen strych, żeby starczyło na zawsze. Wiec jeśli oczekujesz czegoś nowego, jeśli oczekujesz, że ktoś poprowadzi Cię za rękę przez zawiłości psychologiczne tematu, jeśli oczekujesz pseudonaukowej rozprawki, zawiedziesz się. Nie sięgaj po tę lekturę, wykorzystaj ten czas na spacer albo wędkowanie. Ale jeśli jesteś gotowy/a na stek banałów, na anegdoty, na hymny na temat człowieka, na kilka prztyczków w nos i jesteś otwarty/a na ludzi, to nie czekaj, czytaj, czytaj…. U mnie „Radość życia” leży na stoliku, obok lampki nocnej, to dwoje przyjaciół bez których obyć się już teraz nie potrafię. I nie chcę.

Szczery i bezkompromisowy J. Bradshaw pisze na przykładzie własnych doświadczeń, za co szczególnie go cenię. Niezmiernie „życiowa” książka...żadne tam pedagogiczne "lanie wody”. Masowo rozdawałabym ją nastolatkom (ku "pokrzepieniu serc":)),ale przede wszystkim rodzicom - tym młodym i tym bardziej zaprawionym "w bojach"... W swojej praktyce zawodowej często spotykam się z zachowaniami rzec można "książkowymi" przedstawionymi przez autora, a czyż nie ma lepszej rekomendacjipozycji z dziedziny psychologii niż fakt, iż treści i spostrzeżenia w niej zawarte znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości?

Książka ta zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. Czyta się ją przyjemnie i bez wysiłku, a jednocześnie niesie ze sobą wiele cennych wskazówek. Pokazuje w prosty i zrozumiały sposób, jak lepiej rozumieć dzieci i skuteczniej się z nimi komunikować. To lektura, która nie tylko daje do myślenia, ale też realnie pomaga w codziennym życiu.

Całkiem spoko. Podoba mi się wyjaśnienie dylematu przez pojęcia cienia, animusa, animy i projekcji. Przemawia do mnie wyjaśnienie przedstawione przez autorkę. Spokojnie, poprzez analogię można odnieść tę wiedzę do innych płaszczyzn życia. Rozumiem, że autorka działała na dużym stopniu ogólności, jednak nawet biorąc na to poprawkę, myślę że warto byłoby pogłębić i rozbudować obraz o szersze wyjaśnienia niż tylko odniesienia do patriarchatu. Tak aby współczesne kobiety, nie tylko te identyfikujące się z 'silną kobietą' znalazły wskazówki dla siebie. Sama nie odnalazłam się w obrazie kobiety przedstawionej przez autorkę. Mimo to książka ciekawa, warta przeczytania.