Nauki Don Carlosa: Przewodnik po świecie Carlosa Castanedy

Przejmujące legendy i opowieści o cudach i joginach. Nie dla osób które są wyjątkowo sceptyczne i szukają naukowych faktów. Mam wrażenie, że religie czasami trzeba sprzedawać właśnie w taki sposób, bo ludzie nie widzą cudów które dzieją się każdego dnia dookoła nas. Najbardziej spodobał mi się element łączenia nauk Jezusa ze Buddyzmem i przekazami wschodnimi. Jogananda to wyjątkowa postać. Emanuje z niej wspaniała siła a moralność i etyka płynąca z tego dzieła jest ponadczasowa. Przynam że książka delikatnie mnie zmęczyła i drugi tom odłożyłem przed końcem na prawie pół roku. Prawdopodobnie ze względu na to że niektóre cudy są tylko opisane w formie "raportu", bez większych walorów przypowieści i duchowej nauki. Szkoda że ilość raportowanych na świecie cudów spadła synchornicznie ze spopularyzowaniem urządzeń z kamerami ;) A może mamy po prostu obecnie taki dobrobyt, że wszyscy święci stwierdzili że cudów już nie potrzebujemy ;)

Kolejna wspaniała książka z całej serii. Jeżeli ktoś wierzy, że książka jest opisem przeżyć autora, na pewno będzie mógł powiększyć swoją wiedzę na temat osiągnięcia wewnętrznego spokoju. Polecam całą serię, ponieważ czytanie pojedynczych książek może nie mieć takiego efektu.

Potrafie programować, nauczyłem się tego jak byłem dzieckiem kiedy rodzice kupili mi komputer. Od tamtej pory programowałem tylko komputery. W tej książce znalazłem podstawy programowania umysłu. Ziarna bo onich mowa, są jak pierwsze wizje kodu który ma powstać, to od nich wszystko się zaczyna. Ta książka uzmysłowiła mi , że moje postępowanie w życiu to nic innego jak programowanie siebie, pokazała mi jak to robić lepiej i jak osiągać najlepsze wyniki.

Jiddu Krishnamurti (1895–1986) był hinduskim filozofem i nauczycielem duchowym, uznawanym za jedną z najbardziej wpływowych postaci dwudziestego wieku. Do bliższego poznania jego filozofii skłonił mnie sam życiorys autora – tak fascynujący, że mógłby posłużyć za scenariusz filmowy. Krishnamurti przez całe życie poszukiwał odpowiedzi na pytania o istotę i sens istnienia, a efektem tych doświadczeń jest właśnie „Wolność od znanego”. Książka ta nie jest jednak gotowym zestawem recept, lecz zaproszeniem do radykalnej podróży w głąb siebie. Podróży, której warunkiem jest porzucenie całego dotychczasowego bagażu: uprzedzeń, wyuczonych opinii i narzuconych nam schematów. W szesnastu rozdziałach Krishnamurti dzieli się prawdą, do której dotarł po długiej drodze poszukiwań. Już na wstępie uderza w nas stwierdzeniem, że „jesteśmy ludźmi z drugiej ręki” – nasyceni cudzymi przekonaniami i prawdami z książek, tracimy zdolność do samodzielnego odkrywania świata. Według autora człowiek podążający za autorytetem nigdy nie zazna prawdziwej wolności, ponieważ autorytet zawsze pełni funkcję cenzora. Filozof wznosi się ponad religie, nie formułuje gotowych doktryn i nie stawia się w roli guru. Uważa, że każdy z nas powinien być dla siebie jednocześnie nauczycielem i uczniem. Tekst książki jest bezpośredni, niemal surowy i pozbawiony zbędnych ozdobników, co tylko podkreśla radykalizm jego myśli. Nie znajdziemy tu zbędnych słów – każde zdanie wnosi konkretną wartość. Prawdy opisane przez filozofa mogą w pierwszej chwili szokować i budzić naturalny opór, jednak powolna lektura pozwala na zrozumienie jego myśli. Autor nie daje gotowych recept; jego książka to zaledwie zaproszenie do bezkompromisowego wglądu w strukturę własnej świadomości. Osiągnięcie stanu czystej, niczym niezmąconej świadomości Krishnamurti porównuje do wypłynięcia przez ciasny przesmyk na bezkresny ocean i zanurzenia się w tym, co ponadczasowe i niewyrażalne. Pozostawia czytelnika z pytaniem, czy ma on w sobie dość odwagi, by odrzucić wszystko, co oswojone i wypłynąć na otwarte, nieznane wody w poszukiwaniu prawdziwej wolności.

9/10 dlaczego? Bo jest to I ching, bo to najlepsze tłumaczenie (moim zdaniem),bo jest to najlepsza interpretacja oryginalnego tekstu, (mam porównanie, posiadam kilka wydań, różnych opracowań, kilku tłumaczy),bo jest po prostu przydatna. Jeżeli chcę się wyciszyć, poznać sposób na jakiś problem (wiem, to przesądy światło ćmiące) to sięgam po I ching, akurat w tym wydaniu. Myślę, że trzeba do tej książki, posiadać jednak pewną wiedzę, kulturową, psychologiczną, trzeba mieć podstawy, bo takie użycie dla samych "wróżb" to jednak czysta rozrywka, nie mająca większego sensu. Choć może wciągnąć i zauroczyć. (tak więc musicie uważać, aby nie wpaść w pułapkę I Ching - powaga!).

Książka jest kontrowersyjna i nie mam zamiaru wchodzić na filozoficzne dyskusje na jej temat. Każdy może przeczytać i wyrobić sobie swoją opinię. To bardzo ważny, fundamentalny dla taoizmu, starożytny tekst liczący ponad 2500 lat i będący jednym z najważniejszych tekstów filozofii Wschodu i klasyki światowej. Uważany niekiedy za pierwszą i najważniejszą filozoficzną księgę w języku chińskim. Miał ogromny wpływ na chińską kulturę, sztukę, medycynę i filozofię od początku istnienia tego dzieła. Niestety dzieła bardzo enigmatycznego, co od wieków prowadzi do licznych i często rozbieżnych interpretacji i tłumaczeń. Co naturalnie ma też swoje dobre strony !!! Możesz być sam/a swoim interpretatorem, wybrać z tekstu to co ci odpowiada, w twoim rozumieniu, a o resztę niech się martwią... Chińczycy. W ten humorystyczny ( ? ) sposób mam nadzieję zachęcić cię do przeczytania książki. POLECAM !!!

Wiele rzeczy z tej książki było dla mnie nazbyt skomplikowane, jednak przekaz jest na tyle ciekawy, że kupiłam już "Opowieści Belzebuba" czyli książkę napisaną przez samego Gurdżijewa. Wiele koncepcji z "Fragmentów" powiela się z przekazami z innych czasów i stron świata, choć nomenklatura jest zupełnie inna i trzeba do niej przywyknąć. Same nauki wydają się być przynajmniej po części autentyczne.

Ciekawy tybetańsko-buddyjski tekst o pośmiertnej wędrówce człowieka do wyzwolenia z kręgu samsary lub ponownych narodzin. Tytuł jest mylący, bo jak dowiadujemy się w przedmowie, bardzo dobrej, tego typu teksty choć popularne w Tybecie nie stanowią jednego zbioru pouczeń, a ich znajomość wśród Tybetańczyków jest ograniczona i wielu nigdy o nich nie słyszało. Interesujące jest też to na ile tekst czerpie z samego buddyzmu, a ile to naleciałości z pierwotnych wierzeń Tybetańczyków które idealnie odnalazły się w nowej religii. Niestety tego w przedmowie czytelnik nie uświadczy. Całość pracy dopełnia świetna przedmowa, wspomniana wcześniej, wprowadzająca czytelnika w dzieło i komentarz Junga - czysty bełkot.

300 mądrości światowych... arcydzieło literatury aforystycznej, małe formy, łączące zwięzłość, precyzję języka, wieloznaczność, elegancję stylu,,, a przede wszystkim doskonałą znajomość ludzkiej natury - to poniekąd podręcznik praktycznej inteligencji życiowej... (eg. Emil Cioran uważał Gracián'a jako duchowego patrona...) do ustawicznego czytania...

W pracy tej autor zajmuje się tak naprawdę najprzeróżniejszymi sprawami. Powtórzenia z innych książek są więc nieuniknione, lecz czytając go zdążyłem się już do tego przyzwyczaić i w niczym to nie przeszkadza, jako że najczęściej owe powtórzenia wprowadzają do nowych treści i służą lepszemu zrozumieniu przekazu. Jakkolwiek, podobnie chyba jest z innymi autorami, gdy czyta się wiele ich książek. Wszystko jest spójne i czemuś służy. Osho zajmuje się tutaj naszym zrozumieniem. Zrozumieniem czego? Wielu rzeczy, wielu spraw, które na ścieżce (samo)rozwoju zrozumieć trzeba. Unaocznia piętrzące się przed nami przeszkody. Jedną z ważniejszych i podstawowych koncepcji jest tutaj pojęcie "wątpliwości", które autor przeciwstawia wierze i wynosi pod niebiosa. Bardzo słusznie, gdyż nawet sam Budda nauczał swych uczniów, aby nie wierzyli mu na słowo tylko samodzielnie dochodzili do Prawdy i Świadomości. Zwłaszcza, że podtytuł brzmi: "WŁASNA droga do wolności". I właśnie wiara stanowi jedną z takich przeszkód. To najbardziej "ostra" (w pewnym sensie) praca Osho, z którą dane mi było się zapoznać, z pewnością może budzić liczne kontrowersje. Autor już nie tylko potępia wszystkie systemy religijne (co czynił już w innych pracach),lecz tutaj posuwa się jeszcze dalej stwierdzając, że Boga nie ma. Przynajmniej takiego, jakiego stworzyli ludzie. Mistrzowskie argumenty w stylu L. Feuerbacha, którego autor nawet wspomina, obok F. Nietzschego, Z. Freuda, K. Marksa, K. Darwina czy M. Heideggera. Zdaniem autora wszyscy oni przyczynili się do chwalebnego upadku religii na Zachodzie, ale nie dali nam nic w zamian. Osho przywołuje, diagnozując sytuację dzisiejszego społeczeństwa, egzystencjalistów, którzy również posiadali świadomość wszechogarniającego bezsensu po upadku wiary. Teraz wszystko spoczywa na naszych barkach - nie ma już gdzie uciekać, na kogo zrzucać odpowiedzialność, która jest nierozłącznie związana z wolnością. Osho bynajmniej się takim stanem nie przejmuje - przeciwnie, gdyż stwarza to odpowiednią sytuację do tego, czego naucza: agnostycyzmu, odpowiedzialności, wolności, świadomości...

Refleksja po przeczytaniu książki: Człowiek stał się na tyle konformistycznym bytem, że przestał badać i poszukiwać. Od tego są inni. Ja wybiorę już zbadaną i odkrytą drogę, na której dostanę jasne wskazówki jak się poruszać, co omijać i na co uważać. Krishnamurti próbuje pokazać, jak zepsuty stał się nasz świat i co ja, jako jednostka, mogę z tym zrobić. Genialna lektura, dająca zupełnie inne spojrzenie na kluczowe sprawy. Czasami, podczas czytania, musiałem robić chwilowe przerwy, aby pomyśleć o tym, co napisał autor. Zapiera dech w piersiach.

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.

Książka nie dla każdego. Cisza. Uważność. Tu i teraz. Dla mnie jest przewodnikiem- w jaki sposób można osiągać Spokój. To nie jest książka do jednorazowego przeczytania "od dechy do dechy". Jest pełna refleksji, znaków zapytania, nieoczywistości.

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.

Całkiem niezłe przybliżenie postaci Sokratesa, choć właściwie z podobnym spotkamy się we wstępach i przypisach do Dialogów Platona. Moim subiektywnym zdaniem, autor niepotrzebnie wmieszał w to egzystencjalistów, pozwalając im skąpać się w blasku ateńskiego Sylena, na co zupełnie nie zasługują (Jan Patočka znacznie lepiej uchwycił relacje Sokratesa z Heglem, Nietzschem i Kierkegaardem). ----------------------------- „L. Brunschvicg pisze: „Wszystko skłania nas ku temu, aby naszą wiedzę o Sokratesie ująć w konwencji jego własnej ironii. Wiemy o nim na pewno tylko to, że nic o nim nie wiemy”. „Nie ma nic bardziej obcego Sokratesowi niż formuła Protagorasa, mówiąca, że „wszelkich rzeczy miarą jest człowiek”; dla Sokratesa miarą wszystkich rzeczy jest Bóg. Dlatego też poświęcił życie demaskowaniu takich doktryn jak subiektywizm gnoseologiczny, w ujęciu Teajteta, sprowadzający wszelką wiedzę do wrażeń zmysłowych, subiektywizm etyczny, w rozumieniu Filebosa, wedle którego dobre jest to, co sprawia przyjemność, czy subiektywizm aksjologiczny Kalliklesa i Trazymacha, uznających jedynie przyrodzone prawo silniejszego”. „Spotykamy tu zatem Eurypidesa, którego tragedie Sokrates chętnie oglądał, a zdaniem niektórych – miał udział w ich powstawaniu”. „Sokrates wymyka się historii, ponieważ ją przerasta, nie należy do przeszłości ani bliskiej, ani dalekiej: jest domeną wiecznego trwania. Jego słowo, a właściwie jego obecność, przetrwała wieki, podobnie jak słowa wyroczni delfickiej, która tak ważne miejsce zajmuje w jego życiu, a o której Heraklit mówił, że nic nie ukrywa ani nic nie objawia, a tylko – wskazuje. Osoba Sokratesa bardziej trwale oparła się czasowi, niż być może zrobiłoby to dzieło pisane, i jest to pierwszy punkt, od którego możemy rozpocząć nieśmiałą próbę porównania go z Jezusem”. „Pamięć jest duchowym obliczem wewnętrznego trwania; przywykliśmy traktować ją jak notatnik lub kalendarz naszej duszy, podczas gdy w rzeczywistości mówi nam ona, co następuje: nasza osoba jest światem, w którym nic nie ginie, środowiskiem o bezgranicznej wrażliwości, w którym najmniejsze drgnienie wywołuje przenikliwy rezonans zataczający szerokie kręgi”. Henri Bergson „Przypomnijmy, co o Sokratesie Platona mówi Magalhâes-Vilhena: To, co wiemy o wielkich postaciach historycznych, jest tylko jedną z różnych wersji ich żywota. Platon ubrał w słowa „ideę”, jaką Sokrates był w oczach swojego ucznia. To, że Sokrates Platona nie jest Sokratesem historycznym, nie zmienia faktu, że jest najbardziej wiarygodnym wizerunkiem, jakim dysponujemy. Platon przedstawia nam Sokratesa wraz z całym jego niespokojnym, złożonym i poruszającym tłem intelektualnym i życiowym. Daje nam człowieka z krwi i kości, a nie upozorowanego bohatera, którego chcieli w nim widzieć potomni. Poszukiwanie Sokratesa historycznego jest po prostu próbą interpretacji mitu Sokratesa platońskiego, obrazu, rzecz jasna, fałszywego, gdyż tylko obrazu, jednak zbliżonego do prawdy. Właściwe zdaje się w tym miejscu przytoczenie pięknych słów Renana: „Szczegóły te nie są prawdziwe w dosłownym znaczeniu słowa: są jednak prawdziwe jakimś wyższym rodzajem prawdy; są bardziej prawdziwe niż naga prawda, bowiem są prawdą pełną ekspresji i wyrazu, wyniesioną na wysokość idei”.

"Księga Mirdada" autorstwa Mikhaila Naimy to prawdziwa perła duchowej mądrości, dzieło ponadczasowe, które śmiało można określić mianem mistycznego arcydzieła. To książka niezwykła, o transformacyjnym potencjale, potrafiąca być katalizatorem głębokich zmian. Czytając ją, doświadczyłem kilku niezwykle inspirujących przeżyć duchowych, które wykraczają daleko poza zwykłą literacką refleksję. Alegoryczna narracja, pełna głębokich metafor, znakomicie koresponduje z treścią przesyconą duchowymi prawdami. Naimy z niezwykłą lekkością prowadzi czytelnika w stronę przekroczenia dualności, ukazując świat w perspektywie jedności, co odpowiada na najbardziej fundamentalne pytania egzystencjalne. Słowa Naimy'ego przypominają nam o naszych własnych pragnieniach, lękach i nadziejach, poruszając nas nie tylko intelektualnie, ale i emocjonalnie. Lektura ta sprawia, że zatrzymujemy się na chwilę, by zastanowić się nad sensem swojego życia i kierunkiem, w jakim zmierzamy. "Księga Mirdada" posiada niezwykłą moc transformacyjną, a każde przeczytane zdanie staje się zaproszeniem do duchowego przebudzenia. To dzieło nie tylko obowiązkowe dla każdego poszukującego sensu życia – to prawdziwa przygoda prowadząca do przemiany świadomości. Oceniam ją na 10/10 jako wyjątkowy skarb literacko-duchowy, który z powodzeniem może zmienić życie każdego, kto odważy się sięgnąć po jej mądrość z otwartym umysłem i sercem. O jej wyjątkowości najlepiej świadczy opinia kontrowersyjnego, lecz niezwykle wpływowego guru duchowego, Osho, który uznał, że spośród milionów prób uchwycenia niewyrażalnej prawdy, jedynie „Księdze Mirdada” się to udało.