Pożegnalny ukłon

„Pożegnanie z Holmesem” z serii Biblioteka Kakadu to taki tom, który nie tyle żegna detektywa, co pokazuje go w różnych fazach życia i w różnych tonacjach, od klasycznej angielskiej zbrodni na prowincji po polityczne gry i lekką groteskę z wampirycznym posmakiem. Czyta się to jak przekrój przez Holmesa w miniaturze, z opowiadaniami lepszymi i słabszymi, ale zawsze na tym rozpoznawalnym conan doyle’owskim poziomie rzemiosła, gdzie dialog, szczegół i klimat robią robotę nawet wtedy, gdy sama intryga nie cię nie miażdży.

Najmocniej pracują tu teksty budujące atmosferę i tło obyczajowe. „Tajemnica Doliny Boscombe” wydaje się na papierze historią prostą, wręcz klasyczną: konflikt rodzinny, martwy ojciec, syn wystawiony na widelcu. A jednak wraz z kolejnymi przesłankami ta pozorna prostota zaczyna się rozwarstwiać, pojawia się przeszłość, która wchodzi tylnymi drzwiami w teraźniejszość, i nagle okazuje się, że każdy niewielki ślad, każde świadectwo z pozoru mało istotne rzeczywiście coś znaczy. To opowiadanie nie goni na złamanie karku, tylko spokojnie dokręca atmosferę, a Doyle przy okazji podsuwa nam obraz relacji rodzinnych i społecznych, który robi wrażenie większe niż sam finał.

Świetnie wypada też wątek „znamienitego klienta” czyli „Słynnego klienta”, gdzie na pierwszy plan wychodzi nie tylko intryga, ale i moralny ciężar całej historii. Mamy brutalnego uwodziciela i szantażystę, mamy kogoś, kto przychodzi do Holmesa po pomoc, bo wie, że inaczej skończy zniszczony, mamy ryzyko, które detektyw podejmuje świadomie, akceptując, że tu nie ma idealnie czystych zagrań. To opowiadanie nie jest może najbardziej efektowne w sensie akcji, ale dobrze czuć w nim stawkę, nie tylko kryminalną, lecz także ludzką, bo chodzi o reputację, strach, przemoc, która łatwo może zostać ukryta pod pozorem dobrego towarzystwa.

„Plany Bruce Partington” otwierają z kolei drzwi do większej polityki. Zniknięcie dokumentów wojskowych, kwestia bezpieczeństwa państwa, zagrożenie ze strony obcych sił to temat bardzo nośny i nadal aktualny, zwłaszcza że Holmes musi tu wejść w rolę kogoś więcej niż prywatnego detektywa od zdrad małżeńskich. Początek jest znakomity, napięcie obietnicą dużej gry wyczuwalne, potem opowiadanie trochę osiada na bardziej przewidywalnych rozwiązaniach, ale nadal daje wgląd w to, jak Doyle umiał przesuwać swojego bohatera między zwykłą zbrodnią a sprawami, które w gazetach trafiają na pierwszą stronę. „Jego ostatni ukłon” idzie w tę stronę jeszcze dalej, prawie wprost w stronę literatury szpiegowskiej, z Holmesem jako figurą na planszy pierwszej wojny światowej, i to przełamanie formuły zwykłego śledztwa robi dobrze całemu tomowi.

Na drugim biegunie mamy „Emerytowanego kupca farbiarskiego”, który startuje z ciekawym punktem wyjścia, ale po drodze traci impet. Opowieść jest poprawna, da się ją doczytać bez bólu, jednak brakuje w niej tego momentu, który wgryza się w pamięć, nie ma mocnego zwrotu ani szczególnie wyrazistego dramatu. Holmes robi swoje, dedukuje, wyciąga wnioski, tylko że wszystko układa się aż za gładko, jakbyśmy tę zagadkę widzieli już kilka razy w innych ubraniach. Podobnie „Wampir z Sussex” zaczyna się bardzo obiecująco, obiecuje styczność ze sferą nadnaturalną, tym dziwnym lękiem przed wampiryzmem, a potem dość szybko sprowadza wszystko na ziemię do racjonalnego wyjaśnienia, które bardziej uspokaja niż porusza. Koncept jest świetny, klimat intrygujący, lecz finał nie dorasta do napięcia z pierwszych stron.

Ciekawie czyta się tu także to, jak Doyle prowadzi opowieści społecznie zakorzenione, jak „Żebrak” czyli „Człowiek z wywiniętą wargą”. Londyn, margines, podwójne życie, pozornie skromny mężczyzna, który znika, a jego ślad prowadzi do światka przestępczego skonfrontowanego z bardzo mieszczańskim porządkiem. Z jednej strony interesujący obraz epoki, z drugiej intryga, która doświadczonemu czytelnikowi wyda się raczej przewidywalna, mimo całkiem pomysłowego rozwiązania. „Abbey Grange” z kolei korzysta z klasycznego motywu mrocznej posiadłości i rodzinnej tragedii. Tutaj tempo i rozpisanie szczegółów są na tyle dobrze skrojone, że historia wciąga, nawet jeśli zakończenie nie jest wielkim szokiem.

W całości „Pożegnanie z Holmesem” to tom niejednorodny, ale właśnie dzięki temu ciekawy. Są tu teksty, które działają przede wszystkim atmosferą i obyczajowym tłem, są opowiadania bardziej polityczne, są takie, które opierają się na jednym mocnym pomyśle, ale przegrywają dynamiką. Nie jest to zbiór, który wywraca wyobrażenie o Holmesie na lewą stronę, raczej spokojne, miejscami bardzo satysfakcjonujące dopowiedzenie jego mitologii, z kilkoma historiami do pamiętania na dłużej i kilkoma do jednorazowego przeczytania. Jeśli lubisz wracać do Baker Street nie po to, by dać się zaskoczyć, lecz żeby znów posłuchać, jak ktoś bardzo inteligentny, bardzo uważny i trochę wyniosły układa świat w logiczne ciągi, ten tom spełnia obietnicę pożegnania bez rozdzierania szat: raczej spokojny ukłon na progu niż fajerwerki na dachu Reichenbach.

„Pożegnanie z Holmesem” z serii Biblioteka Kakadu to taki tom, który nie tyle żegna detektywa, co pokazuje go w różnych fazach życia i w różnych tonacjach, od klasycznej angielskiej zbrodni na prowincji po polityczne gry i lekką groteskę z wampirycznym posmakiem. Czyta się to jak przekrój przez Holmesa w miniaturze, z opowiadaniami lepszymi i słabszymi, ale zawsze na tym...

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

Całkiem przyjemny zbiór opowiadań o śledztwach słynnego detektywa. Jak zwykle dedukcja Sherlocka Holmesa i niezwykłość jego spraw zaskakuje czytelnika. Lekka i łatwa lektura.

Całkiem przyjemny zbiór opowiadań o śledztwach słynnego detektywa. Jak zwykle dedukcja Sherlocka Holmesa i niezwykłość jego spraw zaskakuje czytelnika. Lekka i łatwa lektura.

Ciekawy zbiór opowiadań. Uwielbiam Holmesa za sposób rozwiązywania zagadek. Polecam.

Ciekawy zbiór opowiadań. Uwielbiam Holmesa za sposób rozwiązywania zagadek. Polecam.

„Sherlock Holmes. Pożegnalny ukłon” Arthur Conan Doyle
Tym razem dostajemy od autora zbiór opowiadań, który pokazuje różnorodność spraw, jakie miały okazję trafić do światowej sławy detektywa na przestrzeni jego całej kariery. Książka, jest swoistym pożegnaniem autora z jego najsłynniejszym bohaterem.
„Pożegnalny ukłon” składa się z ośmiu opowiadań, które ukazują Holmesa w różnych sytuacjach i nastrojach. Od mrocznych tajemnic wiktoriańskiego Londynu, po polityczne intrygi na międzynarodową skalę.
Wszystkie opowiadania były świetne, ale dwa z nich mocno wychodzą przed szereg. Są to: „Plan Bruce’a-Partingtona” – intryga szpiegowska, w której stawką jest bezpieczeństwo państwa, a Holmes musi zmierzyć się z tajemniczym zaginięciem strategicznych planów wojskowych. Drugie opowiadanie to „Jego ostatni ukłon” – opowiadanie, które w klimatyczny sposób żegna Holmesa i Watsona, osadzając ich w napiętej atmosferze przed wybuchem I wojny światowej.
Jak zwykle, główną postacią jest genialny i ekscentryczny Sherlock Holmes. W opowiadaniach widzimy zarówno jego wybitny umysł, jak i zaskakująco ludzkie zachowania. Doktor Watson pełni rolę lojalnego towarzysza i przyjaciela, którego narracja dodaje historii ciepła i empatii. Relacja między Holmesem a Watsonem, pełna wzajemnego szacunku i przyjaźni, stanowi fundament całego cyklu.
Autor z łatwością buduje napięcie i wciąga czytelnika w świat detektywistycznych zagadek. Każde opowiadanie zawiera precyzyjnie skonstruowaną intrygę, a rozwiązania spraw są logiczne i satysfakcjonujące, co jest znakiem rozpoznawczym Doyle’a.
„Pożegnalny ukłon” to książka, która dostarcza czytelnikowi zarówno rozrywki, jak i literackiej satysfakcji. Jest to zbiór, który można czytać, delektując się każdą opowieścią z osobna.

„Sherlock Holmes. Pożegnalny ukłon” Arthur Conan Doyle
Tym razem dostajemy od autora zbiór opowiadań, który pokazuje różnorodność spraw, jakie miały okazję trafić do światowej sławy detektywa na przestrzeni jego całej kariery. Książka, jest swoistym pożegnaniem autora z jego najsłynniejszym bohaterem.
„Pożegnalny ukłon” składa się z ośmiu opowiadań, które ukazują Holmesa...

Nikt się nie zawiedzie na tej książce. Conan Doyle to sprawdzona marka

Nikt się nie zawiedzie na tej książce. Conan Doyle to sprawdzona marka

"Jego ostatni ukłon" to ósmy tom przygód Sherlocka Holmesa, który zamyka pewien etap w historii najsłynniejszego detektywa wszech czasów. Składający się z ośmiu opowiadań, zbiór ten oferuje mieszankę klasycznych zagadek kryminalnych, ale także dostarcza pewnego sentymentu – Holmes, choć nadal w formie, zmierza ku zasłużonej emeryturze.

Najlepsze z opowiadań, jak "Jego ostatni ukłon," "Sprawa diabelskiej stopy," "Zniknięcie Lady Frances Carfax" oraz "Sprawa Czerwonego Kręgu," przyciągają swoją dynamiczną akcją i nieoczywistymi rozwiązaniami. W "Jego ostatnim ukłonie" Holmes angażuje się w szpiegowską grę na arenie międzynarodowej, a fabuła toczy się w przeddzień I wojny światowej, co dodaje jej powagi i dramatyzmu. "Sprawa diabelskiej stopy" to z kolei mroczna, niemal gotycka opowieść o tajemniczej śmierci, w której Doyle tworzy gęstą, klaustrofobiczną atmosferę. Podobnie jak "Zniknięcie Lady Frances Carfax," gdzie Holmes wyrusza poza Londyn, aby rozwiązać zagadkę zniknięcia arystokratki – tu widać wyraźnie, że autor lubił wprowadzać nowe scenerie i rozbudowywać tło zagadek.

Jednak nie wszystkie opowiadania trzymają równie wysoki poziom. "Umierający detektyw" czy "Plany Bruce-Partington" to sprawy bardziej techniczne, mniej wciągające, choć nadal utrzymane w dobrym stylu. Mimo to, można odczuć, że schematy narracyjne zaczynają się powtarzać, a Holmes nie zaskakuje już tak, jak w poprzednich tomach. Najsłabsze wrażenie pozostawia "Tajemnica Wisteria Lodge," gdzie fabuła wydaje się mniej spójna, a intryga nie dorównuje poziomem najlepszym opowiadaniom z serii.

Podsumowując, "Jego ostatni ukłon" to ciekawa, choć momentami przewidywalna lektura, która jednak dla fanów Sherlocka Holmesa stanowi obowiązkowy punkt na literackiej mapie. To pożegnanie z detektywem, który przez lata dostarczał czytelnikom niezliczonych godzin rozrywki i emocji. Ostatnie opowiadania pokazują, że Holmes, choć nadal błyskotliwy, staje się bardziej zgorzkniały, a jego relacja z Watsonem nabiera nieco chłodniejszego tonu. Mimo to, książka jest świetną propozycją na podróż czy leniwe popołudnie, pełną nostalgii i kryminalnych zagadek.

"Jego ostatni ukłon" to ósmy tom przygód Sherlocka Holmesa, który zamyka pewien etap w historii najsłynniejszego detektywa wszech czasów. Składający się z ośmiu opowiadań, zbiór ten oferuje mieszankę klasycznych zagadek kryminalnych, ale także dostarcza pewnego sentymentu – Holmes, choć nadal w formie, zmierza ku zasłużonej emeryturze.

Najlepsze z opowiadań, jak "Jego...

Jestem trochę rozczarowana, bo oczekiwałam zakończenia z większym przytupem. Może to wina tego, że na początku przygody Sherlocka Holmesa miały skończyć się dużo wcześniej...

Jestem trochę rozczarowana, bo oczekiwałam zakończenia z większym przytupem. Może to wina tego, że na początku przygody Sherlocka Holmesa miały skończyć się dużo wcześniej...

Każda następna staje się mniej logiczna, mocno odtwórcza ale i dodatkowo lakoniczniejsza. Jakość maleje z każdym tomem. Stają się irracjonalnymi opowiadaniami. Osobiście część 8 mnie już męczy.

W poprzednich tomach detektyw uzasadnij logicznie swoje przypuszczenia. Teraz już wszystko jest robione pod jego przepuszczenia, ale nie mają one logicznego uzasadnienia. Bardzo duży spadek jakości otrzymywanego tekstu.

Każda następna staje się mniej logiczna, mocno odtwórcza ale i dodatkowo lakoniczniejsza. Jakość maleje z każdym tomem. Stają się irracjonalnymi opowiadaniami. Osobiście część 8 mnie już męczy.

W poprzednich tomach detektyw uzasadnij logicznie swoje przypuszczenia. Teraz już wszystko jest robione pod jego przepuszczenia, ale nie mają one logicznego uzasadnienia. Bardzo...

Przyjemnie się czytało

Przyjemnie się czytało