Cztery lata na huśtawce

Książka pokazuje, ile warte są opinie teoretyków i autorytetów. Heyerdahl staje sam przeciwko powszechnym przekonaniom naukowym, kwestionując teorie dotyczące osadnictwa na wyspach Pacyfiku, i udowadnia praktycznie, że podróż morska z Ameryki Południowej była możliwa. To fascynująca opowieść o tym, jak trudno jest obronić własne poglądy w obliczu sceptycyzmu, i jak odwaga i determinacja jednostki mogą doprowadzić do sukcesu. Jednocześnie jest to fantastyczna książka podróżnicza, naprawdę wciągająca, oparta na faktach, prawdziwa i niesamowita historia przygody na otwartym oceanie.

Ta książka jest czymś więcej niż tylko spisem wspaniałej przygody. Dla mnie osobiście jest ona pamiętnikiem dawnych, już nieistniejących czasów. Przedstawia skansen naszego dziedzictwa, jak również edukuje społecznie i przybliża emigracyjną historię naszych pobratymców. Zachęca do dalszego szperania po więcej i więcej, jednocześnie sycąc nas wspaniałą przygodą. Polecam z całego serca.

Pierwsza książka, której czytanie kolejnych rozdziałów odwlekałem aby za szybko jej nie przeczytać i móc cieszyć się odbywaniem tej podróży. Najbardziej zapadnie mi w pamięci cytat ze str. 96 z pobytu na wyspach Samoa: "Dom nasz, taki dobry i mocny, kosztował nas tylko trochę trudu, aby go postawić, i nie ma ani drzwi, ani zawiasów. Gdy tak biegną dni bez troski na tych rozkosznych wyspach, mieszkańcy surowej północy muszą pracować w pocie czoła i z trudem walczyć o każdy kawałek chleba. Wyspiarzom zaś, aby się wyżywić, wystarczy tylko wyciągnąć rękę i wziąć to, co przyroda hojnie im przygotowała; jeżeli posadzą gdzie drzewo bananowe muszą jedynie uważać, aby nie wyrosło tych drzew za dużo. Mają rację, że są tak przywiązani do swojej ojczyzny i boją się jarzma białego człowieka, bo gdy zostaną zaprzęgnięci do pługa, życie ich straci cały urok."

Co za wyczerpująca wyprawa. Wyczyn godny podziwu i trochę przerażający. Na pewno Kazimierz Nowak był samotnikiem i trochę dziwakiem, ale dokonał wiele. W imię czego? Sam sobie wyznaczył cel, z ciekawości świata, pokonania nieznanego, poznania Afryki i siebie samego. Długo był sam ze sobą. Jego spostrzeżenia są całkiem dzisiejsze, te o kolonializmie i globalizacji. Niesamowite. Trochę szkoda, że częściej nie dał się uwieść wygodom, nie pozwalał sobie na odpoczynek. Podróż była mordercza. Pod koniec czuć już wielkie zmęczenie, zgorzknienie i niecierpliwość autora. Już parł do domu. Książka słuchana. Trochę taka poszatkowana i brakuje pomysłu na spięcie całości. Zebrał, opracował i wstępem opatrzył Łukasz Wierzbicki. Sam Nowak jej nie zdążył napisać i wydać, nie wybrał swoich tekstów i nie zredagował. Dlatego musiała powstać z tego, co już było. Wielkie ukłony dla Łukasza Wierzbickiego za jego wkład i popularyzację. Tak sobie myślę, że człowiek, który odbywa tak niezwykłą wyprawę, już nigdy by nie zagrzał miejsca. Gdyby nie jego przedwczesna śmierć, wędrowałby po świecie. Gdyby miał taki dryg do gawędy jak Tony Halik, byłby bardzo uznany i sławny. Kiedy wysłuchałam końcowy komentarz, zrobiło się smutno, ale też wzruszająco. Nowak wrócił wyczerpany, tak samo biedny jak wyruszył. Miał serie spotkań i pokazów. Był zmęczony i chory. Po roku zmarł. Mam nadzieję, że ten niepozorny podróżnik zdobędzie większą uwagę i sławę.

Wartość historyczna niezaprzeczalna.Poznajemy naprawdę fascynujące fakty z przygotowania i przebiegu wyprawy polarnej sprzed ponad stylu laty. Czyta się bardzo dobrze . Wdać, że Amundsen pisze dla przeciętnego czytelnika, stąd wszystko jest pisane przystępnym językiem, dużo jest ciekawostek i bardzo ciekawych faktów. Autor okazał się też świetnym obserwatorem zarówno ludzi jaki i natury ( mnie zachwyciły zwłaszcza opisy psów i ich zachowań) Są też jednak minusy. Jak na reporterski zapis jest za dużo powtarzających się czynności i szczegółów (co rozprasza narrację) Jak na zbeletryzowaną opowieść jest z kolei za mało emocji, za dużo układnego optymizmu i pozytywności. Ale dla każdego zainteresowanego tematem pozycja obowiązkowa.

"Wyprawa Endurance" to doświadczenie przygody, euforii, piękna natury, strachu, przerażenia, niepewności, zwątpienia, woli walki, zimna, bólu, zobojętnienia i nadziei. Zaczynając ją czytać, nie wiedziałam nic o polarnej wyprawie Shackletona oraz jak ona się zakończyła i ta niepewność końca była chwilami nie do zniesienia, ale polecam właśnie takie podejście. Niesamowita przygoda. "Wrak Endurance odnaleziono w miniony weekend (5-6 marca 2022 roku) na głębokości 3008 m."

Mało znana relacja-reportaż wybitnego historyka, znanego przede wszystkim z takich dzieł jak Polska Piastów czy Polska Jagiellonów. Mimo, że Paweł Jasienica nie pretenduje do miana znawcy Chin i historii tej cywilizacji, przedstawia bardzo ciekawe obrazki kraju, który ciągle boryka się ze spuścizną kolonialną, japońskiej okupacji i wojny domowej. Urzeka głęboki szacunek do Chińczyków i ich kultury, ich pracowitości i skromności, trochę uwiera nowomowa lat 50-tych i chwilami archaiczny styl pisania reportażu. Nie do tego są przyzwyczajeni miłośnicy tej formy. Jest to jednak unikalny album z podróży z czasów przed szaleństwem reform Mao i rewolucji kulturalnej. Trudno szukać czegoś podobnego pisanego piórem polskiego pisarza.

Książka zaczyna się na tyle nudno, że rzuciłam ją w kąt, a podeszłam drugi raz z braku czegoś do czytania. Przebrnięcie przez poczatek jest jedbak wynagradzane w momencie, kiedy autor ląduje na Alasce. Od tego punktu, książka wciąga niczym puszcza alaskańska i nie daje wytchnienia. Trudno się oderwać. Napisana szczerze i bardzo ładnym językiem (tu akurat zasługa tłumacza) opowieść o walce z wszechogarniającym chaosem życia w biegu - walce wygranej! Polecam, mimo fatalnego początku. Warto przez niego przebrnąć.

Ta książka nie do końca jest tym, czego się po niej spodziewałam. Sięgałam po nią z myślą, że poznam trochę lepiej różne religie, dowiem się nieco więcej o tym czym są i jak rozumieją boga, natomiast okazało się, że autor skupia się tu przede wszystkim na sobie, tym czego on doświadcza i co o tym myśli. I oczywiście jest to również istotna i ciekawa kwestia, a autor pisze lekko i z humorem, mam jednak wrażenie, że dużo więcej byśmy z tego wyciągnęli, mając szerszy kontekst religijny. Tutaj to religijne tło jest trochę za bardzo rozmyte, dostajemy jakieś skrawki informacji w tym temacie - przy niektórych wierzenia trochę więcej niż przy innych - ale to w moim odczuciu ciągle za mało. Sam pomysł na książkę podobał mi się bardziej niż jego realizacja. Potencjał był na coś naprawdę świetnego, a ostatecznie jest tylko nieźle.

Kangchenjunga (najbardziej prawidłowa pisownia tej nepalskiej nazwy) - określenie jej trzecią, najwyższą górą świata jest oczywiście sporym niedopowiedzeniem, bo Kangchenjunga to cały masyw górski, składający się m.in. z pięciu szczytów głównych (Główny, Yalung Kang, Środkowy, Południowy, Kangbachen, z czego pierwsze cztery można traktować jako oddzielne ośmiotysięczniki),czy mniejszych szczytów wyrastających z tej samej podstawy masywu (Jannu, Siniolchu). Wojciech Wróż - jeden z "wielkich" złotej ery polskiego himalaizmu lat 70-80, obok Kukuczki, Wielickiego, Kurczaba, Chrobaka, Cichego i Kurtyki. I, zdaje się, totalnie zapomniany poza środowiskiem. Jego śmierć w 1986r. sprawiła, że nie zdążył się wybić ponad medialną sławę Kukuczki, czy Rutkiewicz, a zupełnie niesłusznie, bo był wspinaczem lepszym od tej dwójki w kategoriach sportowych. Ładną laurkę dla niego sprokurował Janusz Kurczab w artykule na stronie wspinanie.pl z sierpnia 2011 roku, w 25 rocznicę śmierci. Niestety zapomniana jest również jego jedyna książka, niniejsza pozycja wydana w 1982r., o wyprawie z 1978r. na dziewiczy wierzchołek Kangchenjungi Południowej. Przy okazji wyprawa zdobyła także Kangchenjungę Środkową. Być może zapomnienie wynika z tego że była to wyprawa w stylu oblężniczym, długotrwała, wieloosobowa, z zakładaniem obozów, piętrowym planowaniem każdego detalu, a która zakończyła się pełnym sukcesem bez ofiar śmiertelnych, szczytowe osiągnięcie polskiego himalaizmu pod kierownictwem Piotra Młoteckiego. "Świętą górę Sikkimu" czyta się wybornie, jest to relacja z pierwszej ręki jednego z dwóch członków zespołu, który zdobył wierzchołek południowy. Wróż pisał ze zwadą, humorem, trochę sarkastycznie i złośliwie, ale czuć duży dystans do rzeczywistości i towarzyszy wycieczki. Nie ma tutaj nic odkrywczego, planowanie, organizacja, wyjazd, trekking pod masyw, budowanie obozów, ataki szczytowe, w międzyczasie relacje międzyludzkie i absurdy świata przedstawionego. Nie można się oderwać, czytałem jednym tchem, poznając jednocześnie trochę umysł i serce jednego z "wielkich". Polecam każdemu, kto choć w niewielkim stopniu interesuje się tematyką, a także jest już zmęczony tymi wszystkimi płytkimi książkami, nastawionymi na sensację tragedii górskich. W książce Wróża można znaleźć sól wspinaczki - walka o sukces i wspólna radość całego zespołu. Swój egzemplarz znalazłem w czeluściach jednej z bibliotek, ale pozycja myślę jest dostępna za grosze w antykwariatach.

Rejs prawdziwie turystyczny, żeglarz miał długie samotne przejścia, ale jak już dopłynął do wymarzonego portu to korzystał z jego uroków i to szanuję. Teliga rysuje się jako człowiek pogodny, uważny, wrażliwy i posiadający niesamowite poczucie humoru. Ciągle awarie na jachcie, niekorzystna pogoda i prądy nie złamały jego ducha. Samotność na morzu doskwierała mu, ale potrafił sobie z tym radzić i nie odbiło mu tak jak Moitissierowi (może dlatego że zawijał do portów). W ciężkich czasach zorganizował niezwykle skomplikowaną ekspedycję, bez internetu, GPS a nawet nadajnika radiowego. Ksiazka dobrze napisana, barwnym językiem, opatrzona bardzo dobrym wstępem nalisanym przez brata. Przyjaźń polsko radziecka trochę nachalna, ale cytat "Załoga amerykańskiego jachtu wzywa komunistów do realizacji koegzystencji" pięknie to zrównoważył.

OCENA - 6/10 DOBRA Mam mieszane uczucia po zapoznaniu się z lekturą „ZIELONEGO PIEKŁA” i zastanawiam się dlaczego tak wysoko jest oceniana ta pozycja na LC. Książka jest zdecydowanie nierówna przez to mniej fascynująca. Zwłaszcza pierwsza część (licząca ponad 200 stron),w której autor w formie reportażu poświęca wyprawie do Mato Grosso. Te relacja nie była ciekawa z małym wyjątkiem kiedy autor przebywał w wiosce Indian Karaja. Ten fragment szczególnie przykuł moją uwagę i był bardzo interesujący. Pozostała cześć to opisy przygotowań i planowanie do wyprawy, potrzebny ekwipunek, z kim autor się z nią wybiera oraz spostrzeżenia z obserwacji dzikiej przyrody, fauny i flory. Maufrais Raymond był francuskim podróżnikiem, odkrywcą który żył krótko lecz intensywnie, jego największą pasją oraz marzeniami były podróże w odległe dzikie pełne niebezpieczeństw miejsca. Marząc o wielkich przygodach szczególnie w odkrywaniu nieznanych terenów w lipcu 1946 roku pojechał do Brazylii wziąć udział w ekspedycji do serca Mato Grosso, o której po części wspomniałem już wyżej. Planami autora było przemierzenie dzikiej niedostępnej amazońskiej puszczy oraz wyruszenie śladami Indian Xavente, zwanych też „Zabójcami z Mato Grosso”. Wyprawa ta nie przyniosła jednak rozgłosu oraz wielkiego sukcesu właśnie za sprawą Indian, którzy stanęli podróżnikom na drodze, ostrzeliwując ich z łuków, zmuszając ostatecznie do odwrotu i rezygnacji z planów eksploracji tych terenów. Aby przenieść się do Mato Grosso oraz poczuć prawdziwy zew przygody polecam inną książkę o wiele bardziej interesującą z większymi walorami poznawczymi, a mianowicie opowieść Tony Halika „ Z KAMERĄ I STRZELBĄ PRZEZ MATO GROSSO”. Natomiast druga część relacji „ZIELONEGO PIEKŁA” napisana w formię dziennika z podróży nabrała wreszcie rozpędu i była bardzo ciekawa, z pazurem a dotyczyła ona obszaru Gujany Francuskiej, gdzie Maufrais przedzierając się samotnie przez dżunglę chciał dotrzeć do gór Tumuc - Humac i wydrzeć ich tajemnicę. Autor wierzył w swoją gwiazdę i szczęście i był przekonany że mu się powiedzie, stało się inaczej, zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach i nigdy nie wyjaśniono co się z nim naprawdę stało. Mimo mojej niższej oceny, polecam zapoznać się z tą relacją, bo czytać zawsze warto. Pozdrawiam. Jack_

Od lat interesuje się wyprawami polarnymi, zwłaszcza tymi pierwszymi. Stąd też czytałam wiele relacji i dzienników polarników. A jednak opowieść Amundsena jest inna - bardziej bezkompromisowa. Chyba jako jedyny pisał też o tych mało chwalebnych aspektach pracy badawczej. Znane są mi niektóre historie z czasu wyścigu do Biegunów ale raczej skupiałam się na norweskich, brytyjskich i polskich dokonaniach. Po raz pierwszy zetknęłam się z włoskimi próbami zagarnięcia części tych dokonań. A nie były to uczciwe próby. Amundsen ale też i inni badacze pięknie storpedowali te przechwałki i zakłamania. Autor pisze też o innych ciemnych stronach pracy polarnika i przestrzega przed zbyt pochopnymi decyzjami w pogoni za przygodą bez stosownego przygotowania. Wspaniała postać i inspirująca lektura

Długo nie mogłam się zabrać do tej książki, bo wydawało mi się, że będzie to kolejna opowieść jakiegoś hipstera, który postanowił rzucić wszystko i wyruszyć w świat... więc jak już się do niej zabrałam, zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona opisem wyścigu z czasem wokół globu. Historia inna niż wszystkie. Czasem irytowały mnie nieścisłości w opisach, nie wiem czy to kwestia tłumaczenia, czy w oryginale też tak to wyglądało, ale wyłapałam parę "zakrzywień czasoprzestrzeni", co jednak nie zmieniło ogólnego dobrego odbioru całej książki. To, czego na pewno mi brakowało, to zaznaczenia na mapach znajdujących się w książce miejsc kolejnych noclegów, co moim zdaniem ułatwiłoby śledzenie postępów opisanej podróży.

Rewelacyjny literacki dokument, łączący cechy reportażu wyprawowego z refleksyjną autobiografią, czy pamiętnikiem. Cały czas jednak jest to proza bardzo żywa, powstająca pod wspływem aktualnych dynamicznych zdarzeń. Muszę tutaj nadmienić, że Urbańczyk jest też autorem beletrystyki, opowiadań związanych tematycznie z morzem. Zresztą, moim zdaniem - jak na pisarza niezawodowego - całkiem niezłych. Szczerze polecam tę książkę, - jako zarówno reportaż z wyprawy dookoła świata, dla ludzi interesujących się wyprawami, sportem, czy żeglugą - jak też jako czystą literaturę, dla tych, których bardziej interesować będzie dialog, który autor prowadzi, zarówno z czytelnikiem jak też sam z sobą.

Oczekiwania względem tej książki miałem duże ale niestety się nie spełniły. Strasznie słaba opowieść o fantastycznej podróży. Nie znalazłem niczego co by mnie w tej książce urzekło. Narracja bardzo monotonna: wstaliśmy rano, zaczekaliśmy na stopa, zabrali nas, przejechaliśmy x kilometrów, kierowca zaprosił nas na kolację i nocleg/ dotarliśmy do poznanych wcześniej osób na nocleg, przespaliśmy się, wstaliśmy rano... Zazwyczaj zdania pojedyncze, które okrutnie męczą w czytaniu i wymagają robienia wielu przerw podczas lektury. W książce tej nie ma emocji tylko nuda i jednostajność a wyjazd na pewno taki nie był. Zdjęcia też niezbyt interesujące chociaż książka super wydana i aż prosiłoby się by była świetnymi zdjęciami przyozdobiona, przy czym nie chodzi o jakość zdjęć a o pomysł na ich wykonanie czy też związek z treściami opisywanymi. Ciężko było książkę doczytać do końca ale właśnie ostatnia część wydaje się bardziej interesująca. Czyżby przez samodzielne kończenie wyjazdu przez autorkę a nie w parze jak było przez większą część wyjazdu/ książki?