11 wspaniałych. Lukas Podolski

dużo fajnych historii, o których wcześniej nie słyszałem, ciekawe wątki osobiste i dobrze wyprane wszystkie brudy, dzięki czemu nie ma hagiografii. Początkowo trochę irytujące jest to utrzymywanie czasu teraźniejszego, choć na dłuższą metę nie przeszkadza. W całej serii Przeglądu Sportowego na pewno wyróżniała się na plus.

Jako siostra pięciu braci musiałam z czasem przejść etap zainteresowania piłką nożną (apogeum przechodziłam uzależniając się od gry "Football manager" ;)),dlatego też na mojej półce znalazła się kolekcja "Słynne kluby piłkarskie". Każda z książeczek jest wiedzą w pigułce na temat każdego klubu )barwy, hymn, stadion, historia, menedżerowie, piłkarze, statystyki, dużo małych- ale ładnych zdjęć). Dla kibica futbolu- przydatna kolekcja. Z Arsenalem zawsze miałam taki "problem", że wysoko ceniłam piłkarzy (Robin Van Persie, czy Fabregas),ale nie lubiłam tego klubu...

Ciekawie jest przeczytać coś co przedstawia klub 10 lat temu. Bo książka jest z 2013. Późno się za nią zabrałem ale jednocześnie sprawiło to że można było porównać przeszłość klubu oraz teraźniejszość. Łatwo zauważyć te elementy które przez te lata się nie zmieniły. Budowa klubu w oparciu na szkoleniu wychowanków, oddani kibice, czy z tych mniej pozytywnych - zadłużenia. Szczegółowe statystyki, opisy gwiazd tamtej kadry oraz niektóre sposoby szkoleniowe trenerów od założenia klubu. Książka nie tylko dla kibiców FC Barcelony ale również dla tych którzy niezbyt śledzą ligę hiszpańską czy pojedynki Realu z Barceloną. Spójna treść, mnóstwo zdjęć i statystyk.

Hmmm... Przeczytałem ją, jeśli tak można powiedzieć o książce, która w 99% składa się ze zdjęć zawodników katalońskiego klubu.:) Bardzo miła i dająca do myślenia lektura! A tak na poważnie - świetny album, na który się składa mnóstwo tych niezłych, jak i tych bardzo dobrych zdjęć. Kolejna pozycja po "FC Barcelona. Głos z szatni", która jest całkowicie nieodzowna dla każdego kibica Barcy.

Mundial w 2002 roku był chyba jednym z najbardziej wyczekiwanych. Nasza reprezentacja zakwalifikowała się do niego po 16 latach przerwy a nieuzasadnione i za wysokie wymagania kibiców sparaliżowały naszych, dość przeciętnych wówczas zawodników. Ale na pewno był to świetny moment, by oferować pozycje książkowe na temat mistrzostw świata. Jedną z nich przygotował zespół po kierownictwem niestety już nieżyjącego śląskiego dziennikarza – Andrzej Gowarzewskiego, w ramach Encyklopedii Piłkarskiej Fuji. Całość tradycyjnie składa się z danych statystycznych (wyniki eliminacji),przedstawienia uczestników oraz ciekawostek na koniec. Prócz tego mnóstwo zdjęć czarno-białych w tekście i kolorowych we wkładkach. To taki książkowy „skarb kibica”, szybko tracący na aktualności, za to potem będący świadectwem historycznym, szczególnie gdy zabrakło nas na mistrzostwach w latach 2010 i 2014. Jednym słowem bez szału, ale trzyma poziom wydawnictw autora. I jeszcze jedna ciekawostka, to ostatnia książka „piłkarska” jaką kupiłem. Ten słaby występ naszych mocno kontrastował ze wspaniałymi wspomnieniami z dzieciństwa w podstawówce, kiedy to nasi walczyli o medale. Kolejne występy naszych nie budziły już moich emocji.

Czytając tę książke nie wiele wiedziałem o Ryanie. Do przeczytania książki skłoniła mnie jego wierność klubowi i młodość. Była to pierwsza książka kupiona przeze mnie. Nie zawiodłem się ;) Kopalnią wiedzy nie była ale znalazło się wiele interesujących wątków. Poza tym dla kibica MU i/lub Giggsa pozycja obowiązkowa.

El Clasico- Określenie, które rozpala każdego kibica piłki nożnej a zwłaszcza Primera Division. Pojedynki Realu Madryt i FB Barcelona- dwóch piłkarskich gigantów od zawsze cieszyły się zainteresowaniem kibiców z całego świata. Richar Fitzpatrick postanowił zagłębić się w temat i w swojej książce poza stricte sportowymi faktami przedstawia czytelnikom również historyczne podłoże konfliku między klubami i relacje piłkarzy czy wszystko to, co powinien wiedzieć każdy fan zarówno Realu, jak i Barcy. Autor wiele miejsca poświęca historii obu klubów i politycznemu podłożu konfliktu, gdyż El Clasico nigdy nie było rywalizacją jedynie sportową. Już lokalizacja obu klubów daje powód do sporów: Real- klub ze stolicy Hiszpanii i FC Barcelona nazywana dumą Katalonii- regionu, który walczy o oderwanie się od władz Hiszpanii, z resztą również gwiazdy Barcelony takie jak: Gerard Pique i były trener klubu- Pep Guardiola otwarcie deklarują popracie dla tej idei, w odwecie kibice Realu na każde El Clasico, oprócz rekwizytów klubowych zabierają ze sobą również flagi Hiszpanii czy rozzłaszczają barcelończyków. Fitzpatrick pokazuje w swojej książce pewien bardzo ciekawy aspekt: te kluby to nie tylko piłka nożna, to całe przedsiebiorstwa, dobrze naoliwione maszyny do robienia pieniędzy o perfekcyjnie prowadzonym marketingu. Piłka nożna to sport, w którym w dużej mierze rządzą pieniądze i wielu cyników twierdzi, że jedynymi osobami, które naprawdę kochają swój klub są kibice, choć według mnie jest to dość krzywdząca opinia. Oczywiście jest cała masa piłkarzy, którzy za odpowiednie pieniądze zagraliby wszędzie, bo nie wiem jakie inne powody mogą kierować zawodnikami, którzy przechodzą z Realu do Barcelony i odwrotnie, jednak jest też wielu takich, którzy są wierni swoich klubom i spędzają w nich niemal całą karierę jak np. Carles Puyol z Barcelony. Zdarza się również tak, że to kluby rezygnują z naprawdę oddanych piłkarzy czego przykład mieliśmy w ubiegłym roku, kiedy to z Realem rozstał się Iker Casillas, który z klubem związany był od 9-tego roku życia. Myślę, że w tamtym momencie, podczas pamiętnej konferencji prasowej Casillasa, nie było kibica Realu, który patrzył na to spokojnie, bez żalu czy złości. Niestety piłka nożna bywa bezwzględna i bezwzględna jest również otwarta wojna Realu i Barcelony, która mam wrażenie jeszcze bardziej przybrała na sile w czasie kiedy Real był prowadzony przez chyba najbardziej charyzmatycznego obecnie trenera- Jose Mourinho, który wielokrotnie na konferencjach prasowych prowokował rywala i krytykował pracę sędziów. Co prawda Mourinho z Realem pożegnał się już jakiś czas temu, ale to wcale nie oznacza poprawienia stosunków dwóch hiszpańskich gigantów. Bo tak to już z nimi jest: Real i Barcelona to wrogowie, którzy nie mogą bez siebie żyć, nakręcają się wzajemnie, motywują do lepszej gry i sprawiają, że rywalizacja w Primera Division jest wyjątkowo zaciekła. I właśnie o tym wszystkim i nie tylko o tym pisze w swojej książce Fitzpatrick. "El Clasico..." to kompedium wiedzy o rywalizacji Realu i Barcelony okraszone ciekawymi komentarzami i anegdotami, napisane tak, ż nie da się przy tym nudzić. Zdecydowanie polecam każdemu, kto chciałby zrozumieć na czym polega ta odwieczna rywalizacja;)

Książki o tematyce sportowej bywają hermetyczne, przeznaczone dla zagorzałych miłośników danego klubu czy poszukiwaczy statystyk. Ale czasem zdarzają się pozycje przekrojowe, napisane żywym językiem, które mogą być ciekawe dla czytelnika „piłkarsko niezaangażowanego”. I taką znalazłem, wprawdzie nie w Poznaniu, lecz podczas wakacyjnego pobytu w Gnieźnie. Poznańskiej „Lokomotywie” przez lata wiodło się różnie. Lata chwały tercetu Anioła-Białas-Czapczyk (A-B-C),przeplatane kilkuletnim pobytem na zapleczu Ekstraklasy. Sukcesy z czasów epoki trenera Wojciecha Łazarka, pechowe występy w europejskich pucharach. Prawdziwa „kopalnia” królów strzelców (12 razy na czele tabeli najskuteczniejszych stawał piłkarz Lecha). Lech ma jednak na swoim koncie sporo sukcesów w krajowych rozgrywkach (5 lokata w tabeli wszechczasów Ekstraklasy). I co najmniej kilkanaście niezłych spotkań na arenie międzynarodowej. Jest duży potencjał, aby spojrzeć na klub z perspektywy spotkań piłkarskich. Nie jest to pierwsza publikacja Pana Radosława poświęcona Lechowi, czyta się naprawdę dobrze i wartko. Wybór jak zwykle subiektywny, ale co ważne, Autor nie unika też spotkań, które nie zakończyły się pomyślnie dla „Kolejorza”. Opisując dany mecz przypomina także co działo się w Polsce w tamtym czasie oraz po każdym rozdziale podaje składy obu drużyn. Osobiście mam wrażenie, że biografia Mirosława Okońskiego wypadła odrobinę bardziej „soczyście”. Ale wynika to bardziej z niebanalnego życiorysu tego legendarnego zawodnika. „Najsłynniejsze mecze Lecha” prosiłby się o uzupełnienie (zwłaszcza o lata 2013-2016),minęło już prawie dekada od pierwszej publikacji. W przyszłym roku jubileusz, toteż nadarza się idealna okazja…

Czytałem wiele lat temu, kiedy moja miłość do zespołu FC Barcelona była silna i niczym niezachwiana. Dzisiaj to już miłe wspomnienia, bo moje zainteresowanie oglądanie piłki nożnej zmalało niemal do zera. Stąd podczas lektury miałem na oczach różowe okulary co uniemożliwia mi jakąkolwiek obiektywną ocenę. Książka mnie wtedy wciągnęła i niemal zachwyciła, a dziś kiedy wziąłem ją do ręki i kartkuje widzę, że nie ma tam nic ogromnie fascynującego. Jest to zwyczajna opowieść o wspaniałym klubie piłkarskim, zbudowana na wypowiedziach jej najbardziej znanych trenerów (Guardiola, Vilanova, Enrique) i piłkarzy ( Xavi, Iniesta, Messi, Puyol, Henry). Albert Puig to fajnie poskładał dzięki czemu wyszła solidna pozycja na temat fenomenu piłkarskiej Barcelony. 

Książka, która przeleżała u mnie na półce sporo czasu zanim po nią sięgnęłam. Wprawdzie pod względem klubu już nieaktualna, ale ciekawie jest opisana droga Neymara na Camp nou. Mi brakowało w tej biografii takiego dogłębnego wniknięcia w życie piłkarza. Dużo różnych opisów meczów istotnych dla kariery zawodnika, w ogóle książka ma mnóstwo opisów, które są bardzo ładne i niezwykle przyjemnie się je czyta, jednak ja liczyłam na trochę więcej faktów z życia prywatnego a nie tylko boiskowego, które może obserwować każdy kibic. Dla mnie autor przedstawia też Neymara w trochę przesłodzony sposób. Osobiście bardzo lubię Brazylijczyka, ale brakowało mi gdzieś takiego obiektywizmu w tym.