Ghost Rider/Wolverine: Akty Zemsty

Interesujący crossover, który co zaskakująco dodaje trochę głębi do monolitu Supermana, a także jego mitologii. Ale nie wybiegając w przód, na Ziemi ląduje statek z prośbą o pomoc. Superman rusza na ratunek! Z zaskakującą pomocą Lexcorpu, bo Lex jest nieobecny, więc go nie nienawidzą, a tylko nie cierpią. Chcą tylko technologię, jak to korpo. No i Superman rusza w statku, z dala od jakiejkolwiek gwiazdy. Ten początek dobrze podbudowuje historię i wykorzystując znany raczej wszystkim horror, eksploruje naturę Supermana. Jego moralność i wstrzemięźliwość do zabijania zostaje wystawiona na próbę, a jego dobroć okazuje się niebezpieczna dla samej Ziemi. Czy uda mu się przeżyć? Czy Ziemia zostanie zniszczona? To pytania, które podnoszą nam ciśnienie czytając komiks. A to wszystko w dość wiarygodnym wydaniu. Oczywiście pewnie w niektórych wersjach Superman potrafiłby lecieć samemu w kosmos, ale zostajemy z basicowym Supermanem. Ba, tam gdzie leci, nie ma żółtego słońca, co generuje nowe problemy. Z innej strony Superman wraca nawet w pewnym momencie do korzeni i skacze, zamiast latać. Sam komiks jest interesujący i fajnie eksploruje potencjalną dynamikę między Supermanem a Obcymi. Wychodząc od ciekawych założeń świata Supermana idzie trochę w kierunku wyjaśniania midichlorianami albo w stylu hipno-okularów. Nie jest to straszna wada, ale z pewnością dziwna. Jeśli ktoś kocha crossovery, jest fanem którejś z tytułowych postaci lub jest po prostu ciekaw tego zestawienia to nic tylko czytać! Na pewno się nie zawiedzie.

Nie ukrywam, że mam bardzo nostalgiczny stosunek do tego komiksu. Nie do końca umiem patrzeć na niego krytycznie. Nie jest to oczywiście szczególnie oryginalna i wyszukana fabuła, ale wizualnie rewelacja. W czasach wydania komiks zrobił na mnie ogromne wrażenie. Zachwycił mnie John Romita Jr, wtedy nie widziałem nic co choćby zbliżyło się poziomem do jego rysunków. Zafascynował mnie też Ghost Rider. Dziś wiem, że ta postać była dość jednowymiarowa, ale w latach 90. wydziałem jego płonącą czachę, łańcuchy i motocykl i to mi wystarczało;) Dla mnie "Serca Ciemności" to po prostu miłe wspomnienie z minionych latach i dlatego daję taką (może i niezasłużoną) ocenę.

"Predator" z 1987 roku to film dla mnie wyjątkowy, którego widziałem już z 20 razy i który z drapieżnika z kosmosu zrobił postać już niemal kultową. Biorąc się za czytanie "Batman vs. Predator" ponad dwadzieścia lat temu, nie spodziewałem się że komiks o Predatorze może być niemal tak kultowy jak w/w film. Historia napisana przez Dave Gibbons'a i Andy Kuberta spełnia wszystkie wymagania komiksu totalnego. Czytając te komiks po raz kolejny, nie znalazłem w nim w zasadzie żadnego słabego punktu. Historia jest sensowna, ciekawie napisana, wciągająca, mroczna i prawdopodobna. Batman jest człowiekiem z krwi i i kości, nie lata w przestworzach na linie jak Superman, tylko jest człowiekiem, obrońcą Gotham i detektywem. Predator jest natomiast taki, jaki być powinien, odważny, honorowy i waleczny. Prawdziwy łowca, która wykańcza swoich wybrańców jednego po drugim. Jak myśliwy. Kadry są zmontowane po mistrzowsku, odgłosy radia czy komentarze walki bokserskiej opisujące kolejne kroki Drapieżcy to przemyślana i mistrzowska robota. No i późniejsze odzywki Predatora, imitujące usłyszane wcześniej głosy to crem de la crem tego komiksu. Teksty zapadają w pamięć, nawet po latach. Takie "piękny dzień dzisiaj w biurze" do dzisiaj pozostało w mojej pamięci pomimo wielu, wielu lat od czytania tego komiksu po raz pierwszy. Klimatu dodają także czarne strony tego komiksu, no i to co chyba najważniejsze, wspaniała i klimatyczna kreska Andy Kuberta. Ten komiks jest po prostu wizualnie piękny. I niemała tego zasluga drugiego z braci Kubertów, nakładającego tusz. Wszystko jest tutaj dopracowane w najdrobniejszych szczegółach aby było pięknie i klimatycznie. I krwisto. Komiks ten to jedna z najlepszych rzeczy jakie zostały wydane przez TM-Semic i jeśli miałbym go do czegoś porównać to do Daredevilla Franka Millera, który też ma swoj klimat i jest świetnie napisany. Choć poziom rysunku Andy Kuberta cenie sobię znacznie wyżej niż Romity Jr. O ile jednak Daredevil jest dziełem, którym niemal wszyscy się zachwycają, to Batman vs. Predator cieszy się mniejszą popularnością. Zupełnie nie zasłużenie, bo pod pewnymi względami jest to komiks lepszy od Daredevilla. Jak dla mnie to powinno się go oprawić w ramkę i powiesić na ścianie. I pokazywać młodym adeptom sztuki komiksowej jak powinno się pisać komiksy. Jestem zaskoczony trochę, że do dziś nikt nie postanowił zekranizować tego komiksu, bo material jest na to świetny. Ale rozumiem, że nie było łatwo o prawa do DC Comics i Dark Horse Comics jednocześnie. Dzisiaj, gdy Predator należy już prawnie do Marvela, takie połączenie dwóch światów wydaje się być jeszcze bardziej nie do przeskoczenia. Szkoda. Może kiedyś. Pozostaje więc pozostać przy komiksie i wracać do niego co jakiś czas, bo warto. Czyta się go jak najlepszy film. Dla fanów Predatora, zapoznać się z tym dziełem to obowiązek. Szczególnie jeśli jedt się fanem Predatora z udziałem Arniego. Dla fanów Batmana to również powinien być obowiązek, bo Batman jest tutaj w swojej najlepszej wersji.

Niezły, choć na pewno nie powalający komiks. Ciekawym pomysłem jest wplecenie w fabułę elementów klasycznych powieści (Alicja w Krainie Czarów, Opowieść Wigilijna),ale same historie nie są jakieś szczególnie zajmujące. Każda skupia się na Batmanie i jakiś aspekcie jego psychiki - historie są krótkie i bardzo proste, do jakichś głębszych refleksji raczej nikogo nie zmuszą. Po rysunkach widać, że to wcześniejsza praca artysty przed Długim Halloween i Mrocznym Zwycięstwem, gdzie warstwa wizualna jest po prostu lepsza, choć tu też jest dobrze. Można przeczytać, ale nie trzeba.

Pierwsza część Batman vs. Predator zawiesiła poprzeczkę na samym szczycie, więc trudno było oczekiwać że kontynuacja będzie równie dobra. Ale to nie oznacza że druga część jest zła, wręcz przeciwnie. Fabuła nie jest specjalnie oryginalna: Predator powraca aby zwycieżyć z mistrzem, a Batman musi pokonać kilku przeciwników aby zmierzyć się w finałowe walce z Obcym. Dostajemy więc więcej przeciwników Batmana i też więcej... obcych. Przeciwnicy Batmana są całkiem dobrze scharakteryzowani i poza jednym czy dwoma wyjątkami fabuła jest prawdopodobna. Huntress, która towarzyszy Batmanowi w tym tomie też daje rade, a dzięki szkicowi Paul'a Gulacy wygląda też kobieco i miło dla oka. Rysunek nie jest aż tak nastrojowy jak we wcześniejszej części, ale jest na naprawdę dobrym poziomie, a może nawet i na bardzo dobrym. Ogólnie uważam ten komiks za bardzo dobrze napisaną kontynuację pojedynków Batmana i Predatora. Zasługuje na ocenę 7-8. U mnie przeważyła jednak druga opcja, bo czytam ten komiks po raz trzeci lub czwarty i wciąż robi na mnie dobre wrażenie.

Gdybym miał na szybko wymienić dwa komiksy które najbardziej mi utkwiły w pamięci ze starych czasów, to byłyby to Daredevill Franka Millera i właśnie "Sword of Azrael" Dennis O'Neila i Joe Quesady, i dlatego niemal z radością powróciłem do tego wydawnictwa. I cóż, mimo że od pierwszej lektury tego komiksu minęło już prawie 30 lat, to jestem usatysfakcjonowany. Komiks, co prawda, nie zrobił już na mnie takiego wrażenia jak wiele lat temu, ale wciąż czytałem go z dużą przyjemnością. Pozornie nie jest to jakaś wybitna i skomplikowana historia. Jest to opowieść o początkach Jean Paula Valleya Jr. jako Azraela i jego spotkaniu z Brucem Waynem. Opowieść jest pełna akcji i mistycyzmu, a opowieść nie jest skomplikowana, ale to co wyróżnia ten komiks to nastrój, kadry i kreska Joe Quesady. Wizualnie ten komiks jest śliczny, kadry bardzo sensowne a historia opowiedziana ciekawie i co ważne, realistycznie. Nie doszukałem się tu żadnych błędów w przedstawionej historii, wszystko jest sensowne i spójne. Przed ponowną lekturą tego zeszytu spodziewałem się że będzie to ocena 9/10, ale ocena "świetna" to byłoby chyba troszkę za dużo, biorąc pod uwagę fabułę tego zeszytu, która aż tak wybitna nie jest. "Daredevill" Millera przestawił genezę postaci lepiej i zdaje się być lepszym komiksem, ale Miecz Azraela na pewno jest pozycją bardzo dobrą i z czystym sumieniem mogę go polecić jako jedną z najciekawszych pozycji do przeczytania. Tym bardziej że to właśnie Jean Paul Valley zaczął odgrywać główną rolę w Knighquest, za które zabiorę się już wkrótce.

W Gotham zjawia się Judge Death, gdzie natychmiast zaczyna zabijać każdego, kto się napatoczy. Powstrzymuje go Batman i przypadkiem przenosi się do Mega-City I. Tam wdaje się w bójkę z Sędzią Dreddem a następnie wraz telepatką Judge Anderson wraca do Gotham. W jego mieście tymczasem Judge Death znalazł sobie nowe ciało i nawiązał współpracę z mistrzem strachu Scarecrow. Ścigając zarówno Judge Death jak i Batmana do Gotham przybywa także Judge Dredd. Każdy z bohaterów jest mniej lub bardziej odmóżdżony i działa tylko dla zasady. Judge Death zabija jak leci, Paskudna Maszyna uderza każdego z główki, Judge Dredd chce każdego aresztować. Ich wypowiedzi są równie prymitywne jak zachowania. Opowieść niczym nie zaskakuje i trudno się przy niej dobrze bawić, jeśli ma się choćby najmniejsze wymagania. Zupełnie inaczej prezentuje się warstwa ilustracyjna, która podnosi wartość komiksu o kilka poziomów. Bisley to artysta oryginalny i jest tutaj w dobrej formie (choć nie każdemu jego styl może się podobać). Eksperymentuje z bryłą i konturem nadając postaciom wyrazisty efekt przestrzenny. Niestety oprócz szczegółów, które wyglądają genialnie są też takie, które się nie sprawdzają. Kobiety nie wypadają zbyt urodziwie, w zasadzie brak drugiego planu a jeśli pojawia się Gotham to nie da się go rozpoznać (a nawet odróżnić od futurystycznego Mega-City I). Dzieło zasłynęło również z tego powodu iż to chyba jedyny komiks wydany przez TM-SEMIC tak elegancko na grubym śliskim papierze.

Z PUDŁA WYGRZEBANE, CZ XXIV W Gotham trwa wojna gangów. Scareface przjmuje kontrolę i wynajmuje Lobo by zabił jego przciwnika Jockera. Joker ma dość Batmana. Dość kolejnego niszczenia jego planów przez Nietoperza i kolejnych odwiedzin Arkham. Wynajmuje więc Lobo by go upokorzył, a ten wdziewa więc kostium Nietoperza i rozpoczyna rzeź... Gotham nigdy nie będzie już takie samo! Lobo nigdy nie był komiksem wysokich lotów, ale jedno oddać mu trzeba - potrafi rozśmieszyć i zaskoczyć pomysłowością kolejnych kaźni. Tak jest i tym razem, ale dochodzi do tego coś jeszcze - całkowite wywrócenie universum Batmana do góry nogami. Co takiego się zmienia? Wystarczy wspomnieć, że Gordon jest tu lokajem Bruce'a, Alfred komisarzem policji a Supermenenm jest sam Jimmy Olsen! Trup ściele się gęsto i to bardzo. Ginie wiele głównych postaci, Lobo nie ma oporów przed posyłaniem na tamten świat osób absolutnie niewinnych a i kontrowersji też nie braknie. Jest to wprawdzie tylko dość tylko rozrywka (nie pozbawiona jednak pewnych ambicji),nieźle narysowana (Jocker to perełka a kolor po prostu zachwyca),ale całkiem przyjemna. Jeśli ktoś chce niezobowiązująco pośmiać się prze kilkanaście minut.

BATMAN CZARNO NA BIAŁYM Chociaż na opublikowaną przez TM-Semic listę najlepszych „Batmanów” wydanych po polsku się nie załapał, wydany ćwierć wieku temu „Batman: Black and White” to w rzeczywistości jeden z najciekawszych i najbardziej udanych komiksów o Gacku od wydawcy. Złożony z krótkich historyjek, podanych w czerni i bieli, swego czasu mógł wydawać się niepozorną pozycją, ale nic bardziej mylnego. Poszczególne komiksy stworzyli prawdziwi giganci branży a obecne antologie tego typu, jak „Wolverine: Czerń, biel i krew” nie dorastają mu do pięt. Batman. Człowiek nietoperz. Zamaskowany krzyżowiec. Mroczny Rycerz. Gacek. Obrońca Gotham, walczący ze złem i zbrodnią. Poznajcie jego mniej oczywiste oblicze i przekonajcie się, jak wiele barw skrywać potrafi tylko czerń i biel… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/01/batman-black-and-white-cz-i-i-ii-ted.html

"Cierpienie" to obok historii "Maski" kolejny pokaz kunsztu graficznego Todda Mcfarlane'a. Tym razem Todd jest sam sobie sterem i okrętem i tworzy całkowicie autorską historię, ukazują szczyty swoich możliwości graficznych. Rysunki skakającego na linie Spider-Mana, pięknych kobiet jak Mary Jane czy też kusząca kształtami wiedźma, jak i dzikiego i krwiożerczego potwora jakim jest tutaj Lizard, są pokazem umiejętności i gustu autora. Pięc zeszytów tej niespiesznie toczącej się opowieści pozwala ukazać cały kunszt McFarlena. Jego wizjonerstwo i niesamowite przywiązanie do szczegółów, o jakie dziś już coraz trudniej. Pod tym względem "Torment" to arcydzieło. Gorzej jest natomiast z scenariuszem. Co prawda otrzymujemy mroczną opowieść w klimatach psychodeliki, ale jednocześnie można odnieść wrażenie że autor dopiero zaczyna z pisaniem scenariuszy. Widać to szczególnie po tekstach czy chyba nie do końca przemyślanym zakończeniu, które niczego nie wyjaśnia w kwestii historii, a przynajmniej pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi. Fabuła jest jednak całkiem niezła i przy lekkiej modyfikacji mogłaby posłużyć nawet jako podkład pod mroczny, psychodeliczny film. "Cierpienie" to jednak przede wszystkim rysunek. Jest to pozycja która aż prosi się o to, żeby ją wydać w większym formacie. "Torment" na taki szczególny format zasługuje, bo oglądać ten komiks to czysta przyjemność. Rysunki 10/10 Fabuła 6/10

Można by rzecz ciężkie te początki naszego Batmana. Jad wydany u nas przez tm semic w jednym, grubszym zeszycie to miniseria składająca się oryginalnie z paru zeszytów. Mimo swojej większej jak na typowe semici zawartości był dla mnie szybszą lekturą wśród innych obszerniejszych ostatnio czytanych tomów traktujących o początkach Batmana jak komisy Wagnera, Loeba, a także Batman Łowy - rewelacyjny komiks już teraz polecam choć chronologicznie przeczytałem połowę i na razie czytam inne przygody Batmana bo.. tak rzecze chronologia. Stąd też nieco zwolniłem z dodawaniem komiksów na portalu. Łowy ocenię zbiorczo za jakiś czas. Przy nich Jad to całkiem szybki one shot. Jak wypada sam komiks? Batman dalej jak na jego początki jest „głupiutki” oczywiście w odniesieniu do tego jaki był później po latach działaności. Komiks skupia się na pokusach w przekraczaniu barier i granic na skróty oraz uzależnieniu z którym tak bezpośrednio ma przyjemność nasz główny bohater jak i jego przeciwnicy. Jad jest napisany w sposób zwięzły, ciąg przyczynowo-skutkowy jest zachowany. Całość czyta się szybko i dobrze. Nie jest to jakiś niesamowity komiks, ale uważam, że jeśli ktoś chce zgłębiać początki działalności Batmana lub zwyczajnie chce go czytać chronologicznie to komiks jest jak najbardziej do polecenia.

Pierwszym skojarzeniem z polskim wydawcą komiksów o Batmanie w latach 90. jest wydawnictwo TM-Semic. Jednakże w 1991 r. również wydawnictwo Beta Books postanowiło wydać album komiksowy z udziałem tego bohatera. Czy dorównuje on najlepszym historiom z serii regularnej? Najpierw parę słów o samej jakości wydania. Album jest zbiorem pięciu czarno-białych historii z lat 70. Same opowieści poprzedzają krótkie notki o autorach, a także wstęp Jonathana Rossa, krytyka filmowego. Bardzo podobało mi się umieszczenie tego typu informacji – sprawia, że czytelnik może więcej się dowiedzieć o danych twórcach i dostaje coś więcej niż tylko komiks. Wstęp też jest bardzo klimatyczny i wyjaśnia trochę jak zmieniał się Batman na przestrzeni czasu i dlaczego warto cenić wersję z lat 70. Niestety brakuje danych na temat tego, którzy twórcy stworzyli daną historię, a także tego w jakim numerach były oryginalnie publikowane. Jest to spore niedopatrzenie, które jednak również wydawnictwo TM Semic popełniało na początku swojej działalności. Tom otwiera historia „Duch zabójczych niebios”. Tutaj Batman prowadzi śledztwo w sprawie śmierci aktora na planie filmu o I wojnie światowej. Podobał mi się zabieg, że czytelnik razem z bohaterem ma tyle samo danych i może wspólnie dojść do rozwiązania zagadki. Niestety jest to też minus, bo tożsamość sprawcy jest bardzo oczywista, a jego motywacja dosyć banalna i popełnia częsty błąd złoczyńców. Na szczęście rysunki Neala Adamsa ratują całość. Są bardzo dokładne i świetnie oddają emocje postaci. Podobało mi się też jak widowiskowo przedstawia tu też podniebne walki dawnych samolotów. Ciekawym motywem jest też to, że maska pilota bardzo przypomina maskę Batmana. W drugiej opowieści czyli „Nocy żniwiarza” w okolicy grasuje tajemniczy morderca przebrany za stereotypowe wyobrażenie Śmierci, więc tylko Batman może go powstrzymać. Podobnie jak w poprzedniej historii, tutaj również tożsamość sprawcy nie zaskakuje. Jego motywacja jest jednak o wiele bardziej interesująca, a zakończenie jego wątku niemal poetyckie. Wplecenie w to motywów z II wojny światowej wprowadza mylne tropy i bardziej urozmaica akcję. Tym razem Neal Adams rysuje zdecydowanie mniej dokładnie. Czasami ciężko przez to odróżnić postacie od siebie. Jednakże duży plus za dodanie pewnych smaczków w postaci balu maskowego z osobami przebranymi za postacie z komiksów Marvela. Trzecia historia czyli „Dom, który przeraził Batmana” początkowo zapowiada się na horror. Mściciel z Gotham jest uwięziony w domu, gdzie jest świadkiem bardzo niepokojących wizji. Pomysł jest bardzo obiecujący i wciąga czytelnika w chęć odkrycia tajemnicy. Niestety zdecydowanie zbyt szybko zostają wyłożone wszystkie karty na stół, a całość zamienia się w jedną wielką nawalankę. Szkoda, że Neal Adams nie miał tu większej okazji do popisania się bardziej szalonymi motywami. Następna opowieść to tytułowa „Przysięga zza grobu”. Batman w pogoni za mordercą trafia do domku na prowincji zamieszkanego przez dawnych cyrkowców. Na miejscu będzie musiał rozwikłać inną zagadkę. Jest to bardzo dobrze poprowadzona intryga kryminalna, gdzie podobnie jak w pierwszej historii czytelnik może prowadzić śledztwo razem z bohaterem. Niestety po raz kolejny też motywacja sprawcy rozczarowuje. Ciekawostką może być, że historia ta była inspiracją dla jednego z odcinków serialu animowanego „Batman – The Animated Series”. Tutaj Neal Adams ukazuje pełnię swojego talentu artystycznego, chociaż można było ukazać bardziej widowiskowych cyrkowców. Ostatnią historią jest „Noc tropiciela”. Fabuła nie jest tu specjalnie skomplikowana – Batman ściga przestępców, którzy napadli na bank. Nie ma tu żadnej intrygi i jest to głównie pokaz skuteczności bohatera. Przewija się tu jednak interesujący motyw zestawienia obecnych wydarzeń ze śmiercią rodziców Bruce’a Wayne’a. Również zaskakująco poruszające są ostatnie strony. Wyjątkowo za rysunki odpowiadają tutaj Vin i Sal Amendola. Dobrze wychodzą im sceny akcji, które są bardzo dynamiczne, ale w bardziej spokojnych momentach uwidacznia się brak szczegółowości. Niestety historie z lat 70. nie robią już specjalnie wrażenia. Mają dosyć podobne fabuły, które często nie są zbyt pomysłowe. Bronią się głównie warstwą graficzną i paroma interesującymi pomysłami. Głównie dla osób ciekawych jak kiedyś wyglądały komiksy z Batmanem.

NOT SO INCREDIBLE HULK Jeśli „Hulk”, to Peter David. To nazwisko jest tak mocno związane z przygodami szmaragdowego olbrzyma, jak z „X-Men” związane jest nazwisko Chrisa Claremonta. Nic dziwnego, bo to właśnie on stworzył jedne z najlepszych komiksów z serii. Tym bardziej więc żal, że „Mega Marvel” poświęcony Hulkowi zawiera słabsze historie jego autorstwa, które co prawda pokazują nam różne oblicza bohatera, ale stawiają głównie na niezobowiązującą akcję, którą często trudno uznać za szczególnie porywającą. Choć nadal czyta się to naprawdę przyjemnie. Hulk. Zielony olbrzym. Naukowiec, niszczyciel, napromieniowana bestia. Bohater. Tym razem trafia do ogarniętego konfliktem Trans-Sabalu, uzbrojony w wielką giwerę i królicze kapcie. Ale to dopiero początek! Przed nim nie tylko ta walka, ale też spotkanie z X-Force, Punisherem, Doc Ockiem i wiele więcej! A wszystko przez jego przynależność do Pantheonu, która może odbić mu się czkawką... http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/10/the-incredible-hulk-peter-david-dale.html

Z PUDŁA WYGRZEBANE, CZ III Dziś po latach sięgam po drugi a właściwie trreci numer Mega Komiksu. Po 14 latach odkąd przeczytałem go po raz pierwszy. Jak przetrwał próbę czasu? Superbohaterowie świata Marvela nie żyją! Zginęli by powstrzymać Onslaughta - istotę, która powstała podczas ostatniej walki Xaviera z Magneto. Teraz mija rok od ich śmierci. Tylko nie liczni wciąż żyją: Spiderman, który nadal działa, X-Meni, którzy ukrywają się przeed światem i potwornir napromieniowany Hulk. Ale nikt nie wie, ze starzy herosi: Fantastyczna czwórka, Avengers i cała reszta żyją zamknięci w alternatywnej rzeczywistości, gdzie ukrył ich przed zgubą Franklin, syn Sue i Reeda Richardsów. Wszytsko zmienia się wraz z przybyciuem tajemniczych Celestian, którzy żądają od Frnaklina by zniszczył jeden ze światów... Heroes Return (czy moze raczej Heroes Reborn: The Return, jak chce tego oryginał) to kimks, który dla świata Marvela miał być tym, czym dla DC "Crisis on the Infinite Earth". I choć tak ambitny zamysł nie udał sie do końca, czytelnicy dostali naprawdę świetny album. Scenarzysta, Peter David, który swego czasu komiksy o Hulku wyniósł z podrzędnego spin offu do miana samodzielnej świetnie sprzedającej sie serii, postarał sie o to by emocji nie zabrakło. Emocji i wyborów, które w znakomitym finale wstrząsają na powrót universum Marvela. Dodatkowo zapewnił nam takie atrakcje jak walka dwóch Hulków, czy Thora zamienionego w żabę! A postacie w jego wykonaniu zdają sie żyć naprawdę. Gorzej jest już z rysunkami Slavadora Larroci - niby nie są złe, ale brak w nich jakiegoś artyzmu. Dla takiej historii chciałoby się niezapomnianych plansz w stylu Marvels, a dostajemy jedynie rysunki czasem kojarzące się z komiksami dla dzieci. Szkoda. Nie mniej album polecam i to gorąco. Fani komiksów, a fani Marvela w szczeególności, będą zadowoleni. Ocena: 7,5(gdyby nie rysunki...)

Mściciele osiągają dojrzałość. Wreszcie mają narządy, kopulują, płodzą dzieci... Niezwykła jak na Marvela, zdumiewająco dojrzała rzecz. I WCISKA W FOTEL. Okładka mówi sama za siebie - MŚCICIELE na kolanach. Ten komiks jest dla Avengers tym, czym była "Dark Phoenix Saga" dla X-Men. Początkiem końca. Przesileniem, po którym nic już nie będzie takie samo... "EX POST FACTO"... Czekam na ekranizację tego komiksu o AVENGERS (w składzie Black Knight, Crystal, Sersi, Vision, Quicksilver, Black Widow, Hercules, Swordsman oraz gościnnie Thor i Kapitan Ameryka). To już zupełnie nowy zespół, który musi się zmierzyć z zupełnie nowym przeciwnikiem - Proctorem i jego The Gatherers. Na stronach komiksu była to prawdziwa wojna światów. Aż się prosi o ekranizację!

Po tym jak Sędziowie Ciemności rozpoczynają rzeź na Hedonistach, Batman i Sędzia Dredd próbują ich powstrzymać, by ograniczyć liczbę ofiar do minimum. Taka współpraca przynosi efekty i po zakończonej misji Batman może spokojnie wrócić do Gotham. Komiks spodobał mi się bardzo. Treść łatwa i przyjemna, przez co robi się uzależniająca plus do tego rysunki wykonane po mistrzowsku, ponieważ autor musiał mieć fantastyczną wyobraźnie. Ogólnie ocenka i wrażenia bardzo pozytywne.

Świąteczne Komiksy część 2!! Na dwa dni przed Świętami, para spanikowanych rodziców próbuje rozkminić, jak przeżyć Boże Narodzenie. Pieniędzy bowiem brak, a dzieci bez prezentów będą zdecydowanie zbyt niebezpieczne. Wtedy w ręce bohaterów trafia tajemnicza książka, gwarantująca powodzenie w takich właśnie sytuacjach. Książka opowiadająca o Lobo, wynajętym przez Wielkanocnego Zająca do zamordowania Świętego Mikołaja. Kapitalna zabawa! Lobo i jego świat rządzą się własnym, brutalnymi zasadami, a scenarzysta czuje się w tym doskonale. Jest ostro, jest krwawo, jest mocno i przede wszystkim piekielnie zabawnie. Już sam pomysł jest świetny - ukazanie Mikołaja jako tego złego; grubego, podłego skurczysyna z cygarem w ręku i maczetą za plecami. Jego konfrontacja z Lobo z początku może i nie zaskakuje, ale z każdą stroną coraz bardziej się rozkręca, a sama końcówka to popis Lobo jako postaci jedynej w swoim rodzaju. Jest tu mnóstwo cudownych tekstów, humoru wynikającego z absurdu, a ostra kreska nadaje temu wszystkiemu iście horrorowy klimat. Oo, coś czuję, że będzie to moja coroczna pozycja obowiązkowa!

WALKA SIĘ ZACZYNA Trzydzieści lat minęło dokąd na polskim rynku debiutował… Nie, Alien jeszcze wtedy nie miał okazji gościć w komiksach nad Wisła, ale ściśle z nim powiązany łowca, czyli Predator, już tak. Obcy pojawił się rok później w albumie „Aliens versus Predator”, a choć chyba wszyscy pokochali ten tom – bodajże najgrubszy, jaki TM-Semic wydało, bo liczący 148 stron, co było wyjątkiem: Semici cięto tak, by nie przekraczały 132 stron – na kolejne komiksy z Alienami czekać musieliśmy potem dobrych pięć lat. Predator miał więcej szczęścia, ale też rzadko się pojawiał. Nie zmienia to jednak faktu, że wydanie „AvP” stało się wielkim sukcesem TM-Semic i do dziś komiks ten wymieniany jest jako jeden z najlepszych z ich oferty. No i słusznie, bo to serio świetna rzecz, nastrojowa i intrygująca. I o niebo lepsza od dwóch filmów, które inspirowała. Predatorzy sprowadzają na planetę Ryushi Obcych, by urządzić sobie na nich polowanie. Pech chce, że na tej samej planecie znajdują się ludzie, którzy wyeksploatowali już swój świat i szukają kolejnych, do pozyskiwania dóbr naturalnych. Wplątani w walkę dwóch morderczych kosmicznych ras ranczerzy, będą musieli przetrwać, tylko czy to możliwe? I jak poradzi sobie z tym wszystkim młoda Machiko Noguchi, która stoi na czele osadników? http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/05/aliens-vs-predator-randy-stradley-phill.html

EX POST FACTO to pojedynek nowych Mścicieli (w składzie Black Knight, Crystal, Sersi, Vision, Quicksilver, Black Widow, Hercules, Swordsman) z zupełnie nowym przeciwnikiem - Proctorem i jego The Gatherers. I jest to prawdziwa wojna światów (która aż się prosi o ekranizację!). No i są to Mściciele, którzy wreszcie mają... narządy! Którzy kopulują, mają dzieci... Niezwykła jak na Marvela, zdumiewająco dojrzała rzecz.