The Doors. Antologia tekstów i przekładów

Na początek: John Frusciante > Josh Klinghoffer Przez całe gimnazjum i liceum byłem "katowany" RHCP przez kolegę, który miał i ma fioła na ich punkcie. Solówki, koncerty itd. W związku z tym, czytanie książki, która jest naszpikowana ciekawostkami, historią, recenzjami i genezami utworów było bardzo ciekawe. Mocno wytłuszczony jest temat projektów solowych członków zespołu. Trochę mało Chada. Wydanie z 2017 opiewa w informacje odnośnie nowej płyty.

Z tą historią to może się już tak nie zapędzajmy, w książce znajdziecie bardziej zbiór ciekawostek na temat poszczególnych utworów plus trochę wzmianek na temat wpływów działających na Metallikę, kilka zdań na temat samych płyt i dużo zdjęć. Ingham postarał się nawet, żeby było momentami zabawnie. Najbardziej rozbawiły mnie niektóre komentarze do chyba najbardziej kontrowersyjnych Load/Reload, na przykład Chris Ingham pisze: "Thorn Within - Kolejny kawałek najczarniejszej, ciężkiej Metalliki starej szkoły, napisany jakby po to, by udowodnić, że zespół wciąż potrafi tak grać. Gdyby cały album brzmiał tak, jak ta piosenka, trashowcy wpadliby w uniesienie". Co na to trashowiec Joel McIver: "Thorn Within" zaczyna się nudno, przechodzi w potwornie bezbarwny riff oparty na bezsensownym zlepku dźwięków i roztapia się w morzu szarości". Panowie, zdecydujcie się.

Jak w większości książek opisujących kapele zaczynające w latach 70-tych i 80-tych. Wszystko jest świetne do połowy lat 90-tych. Tu jest granica, kiedy to kapele wchodzą na poziom przedsiębiorstw i wieje nudą. Świetnie napisana. Świetna dla fanów zarówno Metallicy jak i metalu w ogóle.

Na Jarocinie pierwszy raz pojawiłam się w 2013 roku, czyli długo po wznowieniu festiwalu, którego tak naprawdę nie można nazwać kontynuacją festiwali z lat 80 i 90. "Tamte" Jarocina znam bardziej z echa rozmów mojego brata z jego kolegami, którzy w tamtych czasach jeździli na festiwal. A teraz poznałam go niemalże od strony kuchni. Pierwsza cześć rozmów wciągnęła mnie bez reszty, druga trochę już męczyła, trzecia natomiast okazała się kontynuacją zmagań z doczytaniem tej serii do końca. Może moim błędem było czytanie wszystkich części jedna po drugiej? Czytając tak, jak wychodziły z rocznym odstępem, można do niektórych faktów powrócić jeszcze raz, bez znudzenia. A jednak powtarzające się pytania i zbieżne odpowiedzi skutkowały szybkim znudzeniem. Tak czy inaczej zdecydowanie polecam. Szczególnie w lipcu w drodze pociągiem na Festiwal :) Choć może nie w dawce 3 sztuk jednocześnie. Wpis dostępny również na stronie:http://kochamciemojezycie.blogspot.com/

Krótkie lub nieco dłuższe notki na temat zespołów bardzo szeroko rozumianego polskiego rocka, dyskografie, składy zespołów, historie. 239 wykonawców naprawdę solidnie wykonana praca zebrania ich wszystkich w jedną encyklopedię. Jest nawet Maryla Rodowicz, jest też Turbo, którego autorzy encyklopedii najwyraźniej nie lubią ...

Jarocin stanowił wentyl bezpieczeństwa dla rządzących Polską komunistów. Każdy to wiedział, dlaczego więc SB tak wnikliwie, że aż zabawnie obserwowało młodych ludzi. Odpowiedź znajdziemy w tej interesującej pozycji. Miło było wrócić do czasów minionych i poznać Jarocin z innej strony. Unikatowe fotki.

Wystarczy zapoznać się z "Bob Dylan- Autostradą do sławy" żeby dowiedzieć się o nim dosłownie wszystkiego... Prawdziwa kopalnia wiedzy o Dylanie jako wszechstronnym i charyzmatycznym artyście, ale również pełnym uroku, nie zawsze szczęśliwym człowieku...którego złe doświadczenia życiowe i inne smutki miały niewątpliwie wpływ na jego twórczą wenę ;) Mimo takiego talentu i osobowości, wydaje mi się, że Bob Dylan, a właściwie i pierwotnie Robert Zimmerman tak naprawdę nie był i nie jest wystarczająco doceniany...Możliwe, że brakło spektakularnego odejścia z tego świata jak było w przypadku Joplin, Hendrixa czy Morissona...i stania się nieodżałowaną legendą... ale szczęście jest jednak takie, że można dalej podziwiać i słuchać go na koncertach i wierzyć, że będzie dokładnie taki jaki wino... coraz lepszy z wiekiem ;) Życzę mu tego, bo sympatią darzę go ogromną :) (Żal, że do doliny Charlotty taka daleka droga ode mnie i refleks spóźniony, bo z chęcią sprawdziłabym jego możliwości ;) Jeśli ktoś jest bardzo spragniony informacji i ciekawostek o tym wybitnym artyście będzie usatysfakcjonowany z książki w 200% :) Ach... Chce się powiedzieć... chłopak z harmonijką byłby dla mnie parą :D

Świetna książka, w której nie zabrakło niczego. Wyczerpująco przedstawia długi okres działania zespołu, sylwetki jego członków, realia w których tworzyli, jak i reakcje społeczeństwa na ich twórczość. Wszystko to zostało uzupełnione masą fotografii, które pomagają wczuć się w treść, oraz licznymi ciekawostkami.

Muzyka zespołu Pink Floyd towarzyszy mi od małego. Mając starszego brata , nic dziwnego. I całe szczęście, że nie zagościła muzyka typu disco polo. Muzyka był cały czas, zespoły oczywiście różne różniste, nie tylko z pogranicza rocka progresywnego. Nie dałem się zaszufladkować . Ale teksty i przeżycia słuchając , czuć na skórze jest niepodważalne . Dlatego książka jest dla mnie czymś szczególnym , a teksty zawarte bliskie memu sercu i nie tylko z sentymentu . Powracam co jakiś czas słuchając niemalże całą antologię Pink Floyd, Rogera Watersa czy Dawida Gilmoura.

Chylę czoła przed tak dużym nakładem pracy - opisaniem wszystkich (!) utworów z dorobku (płodnej przecież) grupy Pink Floyd. Oczywiście, analiza zawsze mogłaby być bardziej pogłębiona, ale tu chodzi raczej o przybliżenie utworów i podzielenie się wiedzą i wrażeniami - nie tylko swoimi, lecz także innych fanów. Pozycja, do której często wracam.

Jak można ocenić książkę która zawiera teksty Martina.l Gore czyli poety który dopełnia słowem muzykę zespołu.Otoz w pewnym a nawet większym stopniu,jego teksty tworzą cały klimat jaki jest zawarty w muzyce Depeche Mode.Teksty o życiu,śmierci oraz miłości.Sa niczym swoistego rodzaju podróż wewnątrz ludzkiego umysłu oraz duszy.Wszystko jest zależne od naszej wrażliwości i każdy z nas może je interpretować na różne sposoby.W pewnym stopniu są one pouczajace, inne zmuszają do głębszego zastaniwienia się nad sensem życia oraz śmierci np Tekst utworu Fly on the windscreen ....Smierc jest wszechobecna.Podam przykład Na przedniej szybie widać muchy,które przypominają nam że dziś wieczorem można nas rozdzielić,śmierć jest wszechobecna oto baranki gotowe na rzeź czekają na śmierć a ja wyczuwam umykajace godziny..... Jeśli chodzi o sferę uczuć to mogę przytoczyć tekst utworu When the body speaks ...Kiedy dusza pragnie,ciało jej posłucha wymagania ciala zniewalaja serce ❤,kiedy szuka duch umysł mu pomaga a gdy ciało mówi cała reszta gluchnie..... Poezja która jest podróżą wewnątrz tego co niezbadane ,dzięki niej można odkrywać Nowe londy na których jeszcze nie było nam dane być .... Tak w niewielkim skrócie (no może jednak nieco większym 😉) Moge to wszystko zrecenzowac .

Tę encyklopedię muzyki rockowej miałem kiedyś w swoich zbiorach. Korzystałem z niej w miarę często, bo zawierała bardzo rzetelnie i ciekawie napisane charakterystyki różnych zespołów rockowych wraz z dokładnymi dyskografiami. Pamiętam również, że były w niej hasła dotyczące nie tylko rockowych weteranów ale też takich klasyków muzyki elektronicznej jak np.: niemiecki Kraftwerk [pionierzy techno], czy Tangerine Dream [równie ważny zespół z nurtu tzw. krautrocka z którego wywodził się wielki wirtuoz: Klaus Schulze] oraz np. Africa Bambaataa z niezapomnianym utworem "Planet Rock". Wiele haseł dotyczyło również zespołów folkowych z których rockowi muzycy czerpali inspirację w swojej twórczości. Mimo, że encyklopedia dawno już straciła swoją aktualność, bowiem dotarłem do niej stosunkowo późno, lubiłem z niej korzystać, bo czuło się profesjonalizm i fachowość bijącą z każdego interesującego mnie hasła. Resztę informacji zawsze mogłem sobie doczytać w sieci. Robi też wrażenie bibliografia zamieszczona na końcu tego tomu. Jako, że kiedyś trafiłem na ciekawą recenzję tego tytułu zamieszczoną w białostockim "Kurierze Podlaskim". Pozwalam sobie ją przytoczyć: „Rock-Encyklopedia” - Wiesław Weiss, wyd. Iskry 1991 r. Dziwię się, że do tej pory nie podniosła się w naszych publikatorach wrzawa ogromna, bowiem jest to pierwsze tego typu wydarzenie w krajach Europy Wschodniej dokonane w dodatku przez jednego niemalże człowieka. Myślę o napisanej przez Wiesława Weissa, a wydanej przez „Iskry” i wydrukowanej w Austrii „ROCK — ENCYKLOPEDII”. Zawierająca ponad 1000 haseł i kilkadziesiąt świetnie odbitych fotografii, doprowadzona została do ostatnich wręcz dni, skoro znajdujemy tu omówienie płyty zespołu "Dire Straits” wydanej w sierpniu lub wrześniu tego roku. Niemożliwe stało się możliwe, bowiem niżej podpisany przed laty też zabierał się do tego samego — z grupą innych osób — ale zwalające się kłopoty z papierem, drukiem, prawami autorskimi, podatkami i innymi debilizmami komuny bardzo szybko go zniechęciły. Wiesław Weiss wierzył i ta wiara została nagrodzona. Żeby dokonać oceny — najlepiej porównać. Na moich półkach stoją szeregiem encyklopedie, wszystkich niemalże gatunków muzyki rozrywkowej i jazzowej, kupione w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Z kilku podobnych korzystał autor pisząc swoją „Rock-Encyklopedię”. Inaczej zresztą się nie da. I oto wydana w Polsce księga nie tylko nie odbiega fachowością, skrupulatnością, dbałością o szczegóły i znawstwem merytorycznym od wyżej wymienionych amerykańskich, ale kilka z nich przewyższa kompetencją. Z dostępnych mi pozycji najbliższą jest „The Rolling Stone Encyklopedia of Rock and Roll” Jona Parelesa i Patrycji Romanowski. Tyle że tamta nosi datą wydania — 1983. W encyklopedii Weissa nie ma muzyki polskiej, co być może spowodowane jest pracą nad osobnym tomem. A to już zupełnie inna działka. Pojęcie „rock” jest tu potraktowane — i dzięki Bogu — bardzo pojemnie, skoro znalazły się nazwiska z obszarów bluesa, rock’n’rolla i kilku pokrewnych gatunków. Największą frajdę ta książka powinna sprawić 30—40-latkom, bowiem muzyce ich młodości poświęcono tu najwięcej miejsca. Narodowcy mogą poszukać wśród wykonawców Żydów (Dylan, Neil Diamond),a homoseksualiści zdjęć ślicznych twarzyczek. Niekoniecznie więc trzeba interesować się muzyką, by książkę tę postawić na domowej półce. A ile zakładów można dzięki niej wygrać. Niżej podpisany już ma dosyć odpowiadania na telefony z prywatek, w trakcie których towarzystwo zakłada się o płeć Alice Cooper czy wiek Michaela Jacksona. Książka jest już w księgarniach, a nakładu powinno wystarczyć dla wszystkich. To też pozytywny znak czasu. Źródło: prawdopodobnie białostocki „Kurier Podlaski” (recenzja autorstwa: Jacek Grün: 1950-2010) zapraszam również na mój blog poświęcony w dużym stopniu muzyce: tesinblog.wordpress.com

Wczoraj skoczyłam czytać książkę autorstwa Mikołaj Lizuta( niebywałe jest z mojego rocznika, bo 1973,,Punk Rock Later'') czytało się fajnie te sześć wywiadów z liderami punk rockowych zespołów: Kult, Brygada Kryzys, Dezerter, Amia, Pidżama Porno i eseju opartych na wspomnieniach Siczki z KSU, choć bardzo często miałam wrażenie, że czytam historyczno socjologiczną rozprawę. I tych co jeszcze nie czytali zachęcam do zapoznania się z tą książką, a ci co czytali do powrotu po latach.

Prawdziwa perełka dla kolekcjonerów wszystkiego, co dotyczy legendarnego Queenu - "Ilustrowana historia królowej rocka" nie tylko streszcza historię zespołu od młodości wszystkich czterech członków po kolaborację Queen+Paul Rodgers, ale obfituje w (rzadkie!)wysokiej jakości fotografie i skany, recenzje albumów, harmonogramy tras koncertowych, opinie muzyków (m.in. Slasha)i anegdoty osób z otoczenia zespołu. Sutcliffe nie opiera się wyłącznie na opracowaniach, ale sięga po wywiady z Mercurym, Mayem, Taylorem i Deaconem oraz korzysta z relacji naocznych świadków: Jima Huttona, Davida Minnsa, Petera Hince'a, Reinholda Macka, Petera Freestone'a, Chrisa "Crystala" Taylora, i wielu innych. Książka jest dobrze uporządkowana, a dodatkowy plus stanowią selektywna lista źródeł, indeks imienny i spis albumów Queenu wraz z piosenkami. Oczywiście, ze względu na swoją stosunkowo niewielką objętość (ok. 300 stron bogatych w fotografie)oraz ogólny charakter książki, nie jest to biografia wyczerpująca, jednak w bardzo przystępny i (zazwyczaj) pozbawiony błędów sposób przedstawia fenomen Queen, historię powstawania i trwania zespołu, kariery solowe poszczególnych członków i najważniejsze elementy ich życia prywatnego. Z tego względu uważam, że "Ilustrowana historia królowej rocka" nadaje się zarówno dla zagorzałego kolekcjonera, jak i początkującego fana, który chciałby dowiedzieć się czegoś więcej o Queenie. W szczególności warto zajrzeć do oryginalnej wersji językowej, celem uniknięcia translatorskich omyłek, chociaż i tam można znaleźć pewne (na szczęście nie rażące)błędy faktograficzne, jak np. powielenie mitu jakoby Roger Taylor porzucił Dominique Beyrand miesiąc po ślubie (w rzeczywistości ich małżeństwo było formą finansowego zabezpieczenia ich dzieci, a w 1988 roku związek Taylor-Beyrand faktycznie już nie istniał, chociaż para pozostała dobrymi przyjaciółmi aż do dzisiaj).

Ze względu na grubość 'książeczka' wydaje się być czymś niedopracowanym, a po samym tytule można przypuszczać, że znajdziemy w niej tłumaczenie, analizę tudzież słabą interpretację utworów "Nirvany" ... Jednak tak jak to często bywa, pozory lubią mylić :> Zawartość jest całkiem inna niż można by przypuszczać, co jest oczywiście na plus :) Książka jest podzielona na rozdziały zatytułowane (w chronologicznej kolejności) nazwami studyjnych albumów. Strony są obfite w zdjęcia i rysunki, co uprzyjemnia jej czytanie :) Tekst został napisany bardzo ‘czystym’ i ‘przejrzystym’ językiem. Mimo tego, że autor opowiada o powstaniu poszczególnych utworów, dodatkowo wplata w to wątki biograficzne. Ogólnie można stwierdzić, że autor odwalił kawał dobrej roboty – umiarkowana wiedza przedstawiona w przystępny sposób. Wszystko ze smakiem i umiarem :)

Mam wersję z 2020 i absolutnie polecam! Świetny zbiór naprawdę bardzo dobrych filmów, chociaż sama od siebie dodałabym jeszcze kilkanaście pozycji... Mimo to, uwielbiam zaglądać do tej olbrzymiej i niesamowicie interesującej, doskonale zredagowanej publikacji, zwłaszcza wtedy, gdy szukam jakiegoś niewidzianego wcześniej filmu, który na pewno mnie nie zawiedzie.