Prawdziwa opowieść o Królu Kraku

Pewnego dnia pod drzwi klasztoru franciszkanów zostaje porzucone niemowlę. Zaskoczeni odkryciem mnisi chrzczą chłopca i nadają mu imię Marcelino. Wkrótce decydują się oddać je na wychowanie rodzinie, która byłaby gotowa, by zająć się znalezionym dzieckiem. Niestety żaden z mieszkańców nie jest zainteresowany opieką nad Marcelinem, więc mnisi decydują się sami wychować chłopca, który dorasta pod ich okiem i zaczyna interesować się otaczającym go światem. Pewnego dnia wbrew przestrogom jednego z braci wchodzi na strych, gdzie odkrywa ogromny krzyż z figurą Jezusa Chrystusa. Myśląc, że jest głodny przynosi mu jedzenie. Nagle zdarza się cud. Jezus odzywa się do dziecka i wyciąga rękę po przyniesione mu chleb i wino. Marcelino zaprzyjaźnia się z nim i chętnie przynosi mu wykradzione z kuchni jedzenie. Spotkanie z Chrystusem zmienia życie chłopca. "Marcelino Chleb i Wino" jest to wzruszająca książka o więzi łączącej człowieka z Jezusem Chrystusem, którą warto przeczytać.

Książka już niestety nie dla współczesnych dzieci ja jednak (osoba dorosla) miło spędziłam z nią czas. Uwielbiam czytać stary język polski z gwara i zastanawiać się o co chodzi. Nie ma tego dużo a w książce jest słowniczek więc każdy da radę. Historyjka niezbyt porywająca ale bardzo przyjemna. Jeśli tylko będę tamtych okolicach pojadę zobaczyć ruiny tej szkoły.

Książka wydana w końcówce lat 80' czyli wtedy gdy wiek dziecięcy kończyłem, czyli tuż przed erą gier komputerowych, konsoli, telefonów komórkowych i tego wszystkiego co różniło dzieciństwo dzisiejszych 40-50 latkow od dzieciństwa obecnych 30 latków :) Piszę o tym, bo to może wyjaśnić dlaczego ta ciekawa i dobrze napisana książka dla dzieci/ "mlodszej młodzieży" nigdy nie osiągnęła popularności na jaką moim zdaniem zasługiwała. Na początku lat 90' świat baśni, bajek, tajemniczych opowieści zastąpił świat rozrywek elektronicznych z którymi "Pan Bałagan" nie miał szans. Dzieci o kilka lat młodsze od dziecięcego bohatera "Bajek" fascynowały się raczej kolorowym światem 8 bitowych komputerów a nie długimi opowiadaniami o zamkach, królewnach i rycerzach... A szkoda, bo Bajki Pana Bałagana to przygoda, przygoda podróży w świat magiczny, w świat wyobraźni, świat bajek, ale nie takich bajek jakie opowiadali nam nasi rodzice i dziadkowie ale bajek "zabałaganionych", poprzestawianych, poprzekręcanych ale przez to... ciekawszych ;) Ja z sentymentu wróciłem do tej książki po prawie 35 latach i bawiłem się tak dobrze jak wtedy gdy czytałem "Bajki" w swoim dziecięcym pokoju w otoczeniu ołowianych żołnierzy i pistoletów na kapiszony. W skrócie warto dać szansę Panu Bałaganowi, a naszym dzieciom nie nabałagani w głowach jak większość współczesnej rozrywki.

To wyjątkowa opowieść, która może się spodobać dzieciom lubiącym magiczne klimaty. Dziś polecamy Waszej uwadze nowe wydanie tej powieści z katalogu Wydawnictwa Bukowy Las. Autor zaprasza czytelników do świata Antosia, który nazywany jest Kajtusiem. Chłopiec uwielbia przygody i dobrą zabawę. Pewnego dnia odkrywa, że potrafi czarować i zaczyna wykorzystywać tę niezwykłą umiejętność w oryginalny sposób. Kajtuś potrafi czarować, dzięki czemu jest w stanie zagrać na skrzypcach jak wirtuoz, może sprawić, że samochody latają, a drzewa stają do góry nogami. Wystarczy jedno zaklęcie, a rzeczywistość jest nie do poznania. Niestety wkrótce sztuka magiczna wymyka się spod kontroli, a konsekwencje magii mogą być nieodwracalne! Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/01/kajtus-czarodziej.html

Lektura ponadczasowa – piękne, zabawne, pozbawione agresji, napisane wspaniałym, bogatym językiem opowieści o kotku Pimpusiu Sadełko. Chyba nawet bardziej od treści zachwyciłem się formą – jakie tu są szlachetne rymy i jak wspaniale Konopnicka zachowała rytm w wierszach! No i te wyjątkowo piękne ilustracje autorstwa Jerzego Flisaka! Same zaś liryczne opowieści o Pimpku dotyczą jego harców w szkole pani Matusowej „Pod Pierogiem”. Pimpek tańczy, zakrada się do spiżarni, dewastuje stół, urządza bijatykę, czyści buty, gra w „noska”, szczuje psy i… tęskni do mamy i taty. Przepiękne, rodzinne relacje, ubrane w nośną i niezmiennie aktualną kocią metaforę, Konopnicka uwypukliła najpiękniej jak się da. Polecam książkę i dzieciom, i dorosłym!

Książka pokazuje harmonię we współżyciu między ludźmi, zwierzętami i istotami boskimi. Zwierzęta wcale nie są tu gorsze od ludzi, wręcz przeciwnie, to one jako pierwsze pojawiają się przy betlejemskim żłobku. Opowiadania są bardzo wyraźną sugestią, że zwierzęta to też dzieci boże i należy je szanować. Jedyne moje zastrzeżenie - język opowiadań może być momentami zbyt trudny dla dzieci.

Urocza książeczka wydana w roku 1960, a opisująca czasy jeszcze dawniejsze. Autorka urodziła się w roku 1912, więc przypuszczam, że opisane w książce realia dotyczą czasów jej dzieciństwa. Dziewczynki śpią w papilotach, w domu jest służąca w czarnej, szeleszczącej spódnicy, a chłopcy idą zaciągnąć się do polskiego wojska. Narratorem jest dziesięcioletnia Dzidzia, a każdy rozdział to osobny obrazek z życia, spędzanego na zabawach z dwunastoletnią siostrą Janką, bratem Zbyszkiem i dziećmi z sąsiedztwa. A były to czasy, kiedy dzieciarnia biegała cały dzień samopas po polach, łąkach i starych kotłowniach… Jednak nawet sielskie dzieciństwo ma swoje cienie. Na przykład kiedy na naszych urodzinach to siostra jest gwiazdą, skupiającą na sobie całą uwagę otoczenia. Albo kiedy dostajemy z siostrą takie same broszki-pająki, ale nasz pająk ma w brzuszku perłę, a siostry – rubin. Oczywiście, że pająk siosrtry jest O WIELE ładniejszy. (Siostra myśli to samo o naszym pająku). Są też poważniejsze dylematy – dochować tajemnicy czy powiedzieć odchodzącym od zmysłów rodzicom, gdzie podział się Janek i Stasiek?  Zajrzyj do środka książki: https://mojeksiazeczki.video.blog/2017/04/17/trzy-kostki-cukru/

„Legendy i Baśnie” pióra nieocenionego Gustawa, a właściwie Augustyna Morcinka stanowią, jak sam tytuł książki wskazuje zbiór legend i baśni, które pozostają nieodłącznym elementem folkloru Śląska Cieszyńskiego i tożsamości mieszkańców tego regionu. W trakcie lektury czytelnik bądź czytelniczka przenosi się do świata śląskich (cieszyńskich) utopców i meluzyn, razem z Szarlajem i Skarbnikiem wędruje kopalnianymi tunelami, następnie uchodzi do Beskidów, odwiedza śpiących rycerzy pod Czantorią i wraz z Ondraszkiem udaje się na cieszyński dwór. Jest to eskapada bogata w cudowne przeżycia, zabawne sytuacje, a także chwile grozy. Obecnie Gustaw Morcinek jest już nieco zapomnianym autorem, którego twórczość wzbudza jeszcze sentyment wśród starszego pokolenia czytelników i czytelniczek. Młodszym ów śląski pisarz kojarzy się głównie z „Łyskiem z pokładu Idy”. Gustaw Morcinek, jako pisarz zasłynął z nietypowego stylu, mianowicie łączy on w sobie żywiołowość ambitnego śląskiego plebejusza z nabytą na kolejnych etapach edukacji wyuczoną umiejętnością posługiwania się piękną literacką polszczyzną. Teksty G. Morcinka zawarte w tej książce ujawniają plebejską duszę autora, który niestrudzenie dowodzi związku swojego umiłowanego regionu z Polską.

Zaczęło się niewinnie – od ilustracji z książki, zamieszczonej na bliźniaczej grupie facebookowej, poświęconej starym wydaniom. To była goła fotografia – bez tytułu książki i bez nazwiska ilustratora. Wiadomo było tylko tyle, że jest to ilustracja z książki z bajkami Ilustracja była straszna i fascynująca zarazem – przedstawiała zębatą wiedźmę z ogonem syreny. Nie rozpoznawałam kreski artysty, który ją stworzył, ani opowieści, z której mogłaby pochodzić. Ponieważ ilustracja podrażniła moją ciekawość, rozpoczęłam poszukiwania. Najpierw zaatakowałam wyszukiwarki internetowe, które niestety, nie poradziły sobie z zadaniem Później pytałam znajomych książkolubów – ale i tu bez rezultatów. A problem nadal mnie nurtował i podgryzał jak komar. Swędzenie nie chciało samoczynnie ustać. I tu, jak to zwykle bywa, wkroczył ślepy przypadek. Wśród zestawu książek, kupionych okazyjnie na portalu Vinted, znalazła się pozycja nieznanego mi pisarza, pt. „Drzewo, które było księciem”. Jako że okazała się zbiorem baśni, dość szybko zasiadłam do czytania. I oczywiście – to było to! Na początku książki, w jednej z pierwszych opowieści kryła się ilustracja, której bezskutecznie wcześniej szukałam. Wiem już, że wyszła spod pędzla Marii Sołtyk. Opowieści w tym niewielkim zbiorku nie przypominają żadnych innych, które czytałam. Są świeże jak bułeczki prosto z pieca, krótkie, ale treściwe. Dotykają tematów znanych nam z życia codziennego, takich jak samotność, zniechęcenie wykonywanym zawodem, miłość do dzieci, ale przybierają je w fantastyczne, baśniowe stroje. Jedyna wada tego zbiorku jest taka, że jest stanowczo zbyt krótki i czyta się go "na raz".

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

Książka trudna i ciężka do czytania. Jednak trzeba pamiętać że Korczak tworzył w okresie przedwojennym i wojennym. Słownictwo z tamtych czasów dlatego często niezrozumiale dla dzieci. Ale wiele treści wartościowych i pięknych. Cały czas myślałam że uda się Maciusiowi odzyskać królestwo.

Wspaniała książka! Można się bardzo wiele dowiedzieć o sikorkach, oczywiście, ale jest też bardzo prawdopodobne, że pokocha się te cudowne, śliczne ptaszki, które przecież są wszechobecne. Dają się też "udomowić", inaczej niż wróble, potrafią na przykład jadać z dłoni. Polecam dla wszystkich milusińskich, zwłaszcza dla miłośników przyrody.

WSPANIAŁA - opowieść o zwierzętach, ale to o nas przecież jest... o naszych pragnieniach, marzeniach, planach i tym, co ekscytuje. To także obraz postrzegania innych wedle schematów, niesłusznych bardzo. bo zawsze było tak, a tak i teraz nagle pojawia się nowy, taki na przykład Szczurek i chce wszystko zmienić i nie boi się i jak... on... może ? wspaniała piękna mądra i zachwyca zawsze i wszędzie każdego wydziera z depresji, odgania smutki, stawia do kąta choroby. człowiek czyta i staje się KIMŚ INNYM - lepszym, weselszym, ZDROWSZYM i kimś, kto CHCE ŻYĆ

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jedna z pierwszych moich książeczek z dzieciństwa. Byłem niejadkiem, żebym jadł koniecznością było czytanie mi bajek. Naturalnie wszystkie znałem na pamięć, tak że opuszczanie tekstu nie wchodziło w rachubę. Głośno protestowałem. Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. KUP BAJKI, ZRÓB DZIECKU PRZYJEMNOŚĆ !!!