Bajki z kobiałki

Bardzo śmieszna historia o kocie, który próbuje rozkręcić swój własny interes, ale zabiera się do tego od tyłu. Bardzo fajnie oddany został w tej historii temepertament południowców, ich podejście do życia. Na pewno są tu pewne stereotypy, ale zakładam, iż w Polsce nie zostałaby wymyślona taka historia.

Kosmosmerf chce polecieć w kosmos. Buduje rakietę🚀 ,żegna się z smerfami ,a Papa smerf daje mu środek nasenny😌 (żeby mogli go zanieść do wygasłego krateru wulkanu ) .Rozbrajają rakietę i wiozą w wagonikach kiedy dotarli do celu Kosmosmerf się ocknął.Smerfy szybko rozpaliły ognisko🔥,żeby Kosmosmerf myślał,że leci w chmurach smerfy wypiły magiczny napój🥛 i zmieniły się w smerfikusy. Ugościli Kosmosmerfa ,a on myślał ,że jest na księżycu🌑 dzień później chciał z nimi zostać musiał strzelić z włóczni, wejść po namydlonym słupie (smerfikusy zapomniały namydlić słup) ,i przepłynąć jezioro🌅 pchając kamień ( kamień był lekki ) ,ale Kosmosmerf chciał wrócić do wioski i zrobili to samo jak jechali do krateru.

Nie urzekła mnie aż tak mocno jak „Prezenty Astona”, ale również była świetna. Przygody Astona mają w sobie coś takiego, że dzieciaki słuchają i wpatrują się w książeczkę z prawdziwym zainteresowaniem. Książka opowiada o szczeniaku Astonie, który pewnego chłodnego i wietrznego jesiennego dnia, podczas spaceru, napotyka na swojej drodze kamień, któremu jest zimno i który jest samotny. Co zrobić? Najlepiej zabrać go do domu i zapewnić mu ciepło i opiekę. A co jeśli podczas kolejnych spacerów znajdziemy jeszcze więcej samotnych kamieni? I co na to rodzice? Fajna i klimatyczna historia, którą warto poznać. Pomysłowość Astona jest po prostu obłędna. Cieszę się, że trafiłam na te książeczki i polecam każdemu.

Uwaga!!! Tę recenzję pisze osoba dorosła, która ma niewiele w tym temacie pojęcia, a jedynie zapisuje własne spostrzeżenia:) Przyznam, że Królewna Lenka absolutnie mnie zauroczyła!!! Śliczne ilustracje, które zdradzają naprawdę wysoki poziom zachwycają i ożywiają opowieść, tak że przed naszymi oczami pojawiają się rozmaite scenki. Królewna Lenka jest fantastyczną postacią, która choć życie ma iście królewskie, to jej problemy są takie same jak innych dziewczynek, czy chłopców w jej wieku:) Potraktowanie tematyki "zębowej" w ów magiczny sposób przemienił ten dość, jakby nie było, niemiły moment w coś niezwykłego, a może nawet wyczekiwanego:) Prześliczna seria...

Boże, jak ja to kocham! Książka wydana jeszcze na długo zanim ja pojawiłam się na świecie. Czytałam ją gdy byłam dzieciakiem, a teraz czytamy córce z mężem na zmianę i wszyscy mamy masę radości. Uwielbiam "Remanent" Pani Chotomskiej! Pozycja obowiązkowa dla każdego dziecka i każdego rodzica. Książka ma tyle lat, a nadal bawi i zachwyca. To taka dziecięca klasyka. Polecam całym sercem.

Natalia Usenko jest znaną autorką książek dla dzieci a wiersze jej mamy, Danuty Wawiłow, znane są starszemu pokoleniu. "Kot, który patrzył na księżyc" to magiczny świat: kamienice prowadzą nocne rozmowy, słoneczko szaleje od świtu do zmroku, węgorze uwielbiają szarlotkę, król jada żaby po szkocku i zupę brzozową, a w kinie straszy popcornowy potwór. Ciepłe wierszyki idealne na chłodne jesienne wieczory.

Nikodem od września zaczął przygodę z czytaniem na poważnie i nadal nie jest tak jak być powinno. Niestety czytanie nadal sprawia mu trudności i choć zna wszystkie literki i potrafi wszystko przeliterować to połączenie tego później w wyraz jest już dużo trudniejszym zadaniem. Niestety w szkole nie uczą ich czytać, w szkole Pani zadaje wyłącznie czytanki do domu z nakazem nauczenia się płynnego czytania, następnego dnia odpytuje z czytania. To byłoby tyle w tym temacie. Ja sama muszę nauczyć moje dziecko czytać i powiem Wam, że czasami ręce mi się załamują i płakać mi się chce razem z Nikodemem, bo opornie nam idzie... Ćwiczymy i ćwiczymy... Właśnie dlatego interesują mnie teraz książki, które skierowane sa do dzieci uczących się czytania. Właśnie w taki sposób trafiłam na Kapitana Zębola i Kajtka Kuternogę. "W królestwie Brzuchaczy" i "W królestwie pięknisiów" to dwie książeczki z serii "Czytamy bez mamy". Poziom pierwszy przeznaczony jest własnie dla dzieci zaczynających swoją przygodę z czytaniem. Kapitan Zębol i Kajtek Kuternoga to dwaj bardzo brzydcy, bardzo nikczemni i bardzo głupi piraci. Pływają na swojej rozwalonej łajbie, żywią się szczurami i szukają okazji, aby kogoś okraść. W książce "W królestwie Brzuchaczy" trafiają w miejsce gdzie książę i księżniczka są tacy grubi, że nie mogą się już porządnie ruszać, więc łatwo będzie ich ograbić. Tak też czynią. Napadają na ich królestwo, zamykają wszystkich w lochach i więzieniu i przejmują panowanie nad krainą Brzuchaczy wprowadzając własne niemądre ustawy. Jednak księżniczka i książę nie mają zamiaru się poddawać. Biorą sprawy w swoje ręce... Druga książka czyli "W królestwie pięknisiów" opowiada o tym jak to Kapitan Zębol i Kajtek Kuternoga zjawiają się u Pięknisiów. Organizowany jest tam konkurs piękności i ten kto wygra będzie przez rok mógł rządzić krajem. Wstrętni piraci korzystają z okazji, że wszyscy mieszkańcy są bardzo zajęci napadają na nich i przejmują władzę. Książę Jan Czaruś i królewna Ślicznotka muszą diametralnie zmienić styl życia i zrezygnować ze wszystkich pięknych kosmetyków, których dotychczas używali. Jednak wiecie co? Wychodzi im to na dobre ;) Książeczki te skierowane są do dzieci, które dopiero rozpoczynają przygodę z czytaniem. Jest to poziom pierwszy czyli najłatwiejszy jednak powiem Wam, że mam pewne wątpliwości. Miałam już sporo okazji do czytania pierwszych czytanek z Nikodemem. Z tego co zauważyłam są one o wiele łatwiejsze niż opowiadania z tych książek. Jest tutaj wiele trudnych słów, liter takich jak ż, ą, ę, ś, ć też jest mnóstwo. Myślę, że jak dla takich dzieciaków jak mój Nikodem to jeszcze za trudna lektura. Fakt jest tutaj duża czcionka i podział na rozdziały, które nie są zbyt długie, ale to chyba tyle jeśli chodzi o początkowe czytanie. Moje dziecko nie potrafiłoby jeszcze poradzić sobie z tymi książeczkami, więc narazie odłożymy je na bok, poczekają aż Nikuś zacznie lepiej czytać ;) Jednak nie zmienia to faktu, że opowiadania te są ciekawe i zabawne. Każde z nich niesie także jakieś przesłanie. Na przykład to jak niezdrowo jest się objadać i że nadwaga nie jest wcale fajna, za to zdrowy tryb życia, odpowiednie odżywianie i ćwiczenia to coś co z całą pewnością przyda się każdemu. Albo to, że wygląd wcale nie jest najważniejszy. Że bycie pięknym wcale nie oznacza, że jest się szczęśliwym... Książki te są dosyć małe i cienkie, czyta się je bardzo szybciutko ponieważ rozdziały są krótkie, a czcionka spora. Do tego są także fajne, śmiechowe, kolorowe ilustracje rewelacyjnie przedstawiające zarówno szkaradnego Kapitana Zębola i jego kompana nie zbyt mądrego Kajtka Kuternogę, ale także mieszkańców królestwa Brzuchaczy i Pięknisiów. Zdecydowanie duży plus za obrazki, bardzo mi się podobają :) Mimo tego, że powyżej trochę narzekałam to i tak polecam - przecież rodzice mogą sami poczytać te książeczki swoim dzieciom, albo po prostu spróbujcie, jeśli Wasze dzieciaki radzą sobie z czytaniem lepiej niż mój Nikodem to myślę, że nie będą miały problemu z przeczytaniem tych opowiadań. My po prostu odczekamy jeszcze trochę, aż moje dziecko udoskonali swoje czytanie ;)

Zabawna historia z dydaktycznym przesłaniem. Książę Oliwier to wesoły chłopczyk, zawsze chętny do pomocy. Niestety, ma jedną wadę - nie cierpi się myć. "Po co mam się myć, skoro zaraz się zabrudzę" mówi. Zarówno rodzice, jak i siostra próbują przekonać go do mycia, niestety bezskutecznie. Oliwierowi nie przeszkadzają ani wszy, ani brudne uszy, ani nawet brzydki zapach jaki roztacza. Nie działają ani prośby ani groźby- wszak rodzice kochają go zbyt mocno, by wcielić je w życie....Do kąpieli przekonał go dopiero niewiarygodnie sprytny plan obmyślony przez babcię. Księcia Oliwiera wprawił on w prawdziwe osłupienie !!! Moim dzieciom książka Muchomora bardzo przypadła do gustu, chociaż problemów z myciem nie mieliśmy nigdy. Spodobały im się również ilustracje, ukazujące dawne realia " zamkowo - książęce".

Bajki na dobrym poziomie zdecydowanie dla młodszego czytelnika - niestety nie zapadły mi jakoś szczególnie w pamięć. Główną motywacją do zakupu tej książki były dla mnie ilustracje Marii Ekier, twórczości której jestem fanką od kiedy po raz pierwszy otworzyłam książkę z jej ilustracjami. Pod tym względem nie zawiodłam się - wciąż od czasu do czasu lubię otworzyć sobie ten tomik i nacieszyć oko pięknymi rysunkami, których jak zwykle jest dla mnie za mało (prac Pani Marii nigdy nie jest za dużo).

Książeczkę czytałyśmy z córką przed snem i muszę przyznać, że w moim odczuciu była dość irytująca ze względu na końcówki. Ale dla pierwszoklasisty wzrokowca, albo trochę starszych dzieci może okazać się lepszą lekturą. Ładne obrazki, ale wierszyki o niczym.

Katarzyna Najman to pisarka, która ma na koncie kilka publikacji dla dzieci. ,,Przygody zabawek" to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością. Na półce czeka na mnie ,,Księga 365 bajek", której jestem bardzo ciekawa. Bliźniacy Ania i Artur wyjechali na wakacje. Podczas ich nieobecności zabawki nowe i zapomniane postanowiły razem się zabawić. Pomysłów bynajmniej im nie brakowało. Miał miejsce teatr z trzema świnkami i złym wilkiem, mogliśmy przenieść się do cyrku, a także posłuchać o zaginionej miłości życia pewnej księżniczki. To tylko nikły ułamek wszystkich przygód, jakie czekały zabawki. Choć przeczytałam w życiu sporo książek dziecięcych, z taką jeszcze nie miałam do czynienia. Po raz pierwszy zetknęłam się z ożywieniem zabawek, jednak bardzo spodobał mi się ten zabieg. W pozornie dość lekkie treści umiejętnie został wpleciony morał. Głównym przesłaniem książki jest to, że na przyjaciołach można zawsze polegać i choć czasem bywa różnie są najbliższymi osobami w naszym życiu. Ilustracje, jak można zauważyć, są bardzo barwne, kolorowe i naturalne. Poszczególne rozdziały nie są zbyt długie, a zarazem ciekawe. Ich lektura w żadnym stopniu nie nuży. Najlepiej czytać całość za jednym razem, gdyż bohaterami całej publikacji są wciąż te same zabawki. Zakończenie także jest interesujące i pokazuje, że nie można odejść bez pożegnania. Dobrze przygotowana niespodzianka wprawi w zachwyt każdego. ,,Przygody zabawek" to moje pierwsze bardzo udane spotkanie z twórczością Katarzyny Najman. Styl pisarki jest bardzo prosty, zrozumiały dla młodego czytelnika. Jeśli Wasze dzieci lubią takie niecodzienne historie, zapraszam do lektury. Moja ocena: 5,5/6

Bardzo przyjemny zbiorek opowiada, których bohaterami są różne zwierzęta, nie tylko tytułowy kotek. Są opowiadania w których pojawia się i lis (prawidłowo). Historyjki są proste, czasami z morałem a czasami zupełnie bez. Troszkę takie powiastki a la La Fontaine, tylko osadzone w bliższych nam czasach. Najbardziej podobały mi się trzy opowiadania. "Jak lis podarował Księżycowi czapę" pokazuje jak szczodre, miłe i sympatyczne są lisy. Serce na dłoni i troska o bliźniego. Ostatnią czapę oddadzą Łysemu, by ten nie marzł. Niczego w zamian nie oczekują. No... drobnostki. Chwila by oświetlić drogę do kurnika. Ktoś musi utulić kurki do snu, prawda? Tytułowe opowiadanie "O kotku, który szukał czarnego mleka". Piękne opowiadanie, które uczy, że nie musimy być tacy sami jak ci których kochamy. Nie warto szukać czarnego mleka. Bardzo wychowawcze "Mrum, Gawrotek i pączki", którego przesłanie zamyka się w słowach "nie ma pączków bez pracy" a "pączki własnej pracy smakują najlepiej". Do tego rozkoszne ilustracje Marii Mackiewicz. Chociaż zauważyłem drobne nieporozumienie. W opowiadaniu "Kolo dębu zwierz rogaty..." autorka wspomina Kozę... no i kozę rysuje ilustratorka ale nie kozę czyli samicę sarny europejskiej (Capreolus capreolus) tylko kozę domową (Capra hircus). Co koza domowa miałaby robić w lesie? Mimo, że to ramotka z 1989 roku, to moim zdaniem warto poczytać ją dzieciom. Bedzie wiele okazji do wspólnych rozmów a ilustracje maja ten przyjemny dawny klimat.

Całkiem sympatyczny wiersz o dniu spędzonym z tatą przez zajączka Tuptusia, znanego z animacji "Bambi". Mały zajączek jest zaciekawiony światem, zapomina o obowiązkach, w których ma pomóc tacie i wpada w małe tarapaty. Na szczęście jest tata, na którego pomoc zawsze można liczyć. Nie jest to wybitna książka, ale spodobała się mojej 3-latce.

Seria o Kogutku Ziutku to fantastyczna wierszowana historia o chwackim koguciku, który pragnie poznawać świat. Idealna do czytania, nie tylko przed snem, dla dzieci od trzeciego roku życia. Jego rodzinna wieś Komysze jest przytulnym, ale nieco zbyt małym miejscem dla Ziutka, którego ciągnie w świat. Jego przygody opisane są w kilku odrębnych książeczkach, tworzących zamknięte historie. Opowieści o wyczynach kogutka są nie tylko bardzo zabawne i ciekawe. Pozwalają dziecku poznawać różne formy spędzania czasu, a także przyswoić wiedzę na temat poszczególnych regionów Polski. I tak maluchy dowiadują się o tym, że Warszawa jest stolicą Polski, a symbolem miasta jest syrenka. Są też małe aluzje do współczesnych wydarzeń, jak na przykład problemy z zadaszeniem stadionu narodowego. Dzięki tym książeczkom dzieci nie tylko dowiedzą się wiele o naszym pięknem kraju, ale też poszerzą swoje słownictwo. Autorka dba bowiem o wysoki poziom tworzonych przez siebie wierszowanych opowieści. domowaksiegarnia.blogspot.com

Był sobie wielki, bardzo wielki las, w którym nic się nie działo aż do chwili kiedy to pojawiło się małe kasztanowe drzewo. Pewnego dnia na jego gałęziach wyrosła kolczasta kula a w niej znajdował się.... zegar. Potem urosły kolejne zegary i kolejne i jeszcze kolejne i tak było przez wiele lat, no a potem to się skończyło i właściwie nic z tego nie wynikło. Punkty za piękne kolorowe leśne, ptaszęce i zegarowe ilustracje Zdzisława Witwickiego.

"Królewna Lenka ma zmartwienie" to cieniutka książeczka, z miękką okładką, ale za to z pięknymi, kolorowymi ilustracjami i ciekawą historią. Jak tylko przeczytałam ją córce, ta od razu zabrała się za rysowanie :) wzorując się na ilustracjach z tej książki. Pewnego dnia rodzice powiedzieli Lence, że będzie miała brata. Po ich minie królewna widziała, że oczekują od niej radości z tego powodu. Tymczasem ona nie wiedziała czy cieszyć się, czy wręcz przeciwnie. Uciekła więc z zamku i zatrzymała się w odosobnionym miejscu, by sprawę przemyśleć. Doszła do wniosku, że jak pojawi się brat, to rodzice przestaną ją kochać. Tymczasem odnalazł ją syn strażnika. Lenka podzieliła się z nim swoim zmartwieniem. Reakcja chłopca nie była taka, jakiej oczekiwała. On bardzo by chciał mieć młodszego brata. Lenka po rozmowie z kolegą również doszła do wniosku, że to jednak fajnie jest być starszą siostrą. "Królewna Lenka ma zmartwienie" pokazuje przede wszystkim sytuację dziecka, które nie cieszy się z przyjścia na świat młodszego rodzeństwa. Książka ta w swej treści zawiera wyjaśnienie najważniejszej dla dziecka sprawy: miłości rodziców. Mówi ona wprost, że w sercu rodziców jest wystarczająco dużo miejsca, żeby kochać wszystkie swoje dzieci. Ponadto książka "Królewna Lenka ma zmartwienie" pokazuje zalety bycia starszą siostrą, czy też bratem. Można przecież młodsze rodzeństwo wszystkiego nauczyć, można się wspólnie bawić, a przy okazji teraz to te młodsze dziecko będzie tym pouczanym na każdym kroku. W książeczce "Królewna Lenka ma zmartwienie" nie znajdziecie natomiast treści ilustrujących sytuację, kiedy bycie starszą siostrą bywa trudne. Biorąc pod uwagę fakt, że książka jest o dziecku niecieszącym się z rodzeństwa, myślę, że to bardzo dobry pomysł, aby o problemach, które mogą się pojawić nie wspominać w tej samej opowieści. "Królewna Lenka ma zmartwienie" to książeczka na niezmiennie aktualny temat pojawienia się nowego członka rodziny. Pozycja ta jest króciutka, ale w bezpośredni sposób wyjaśnia to, co może okazać się największym zmartwieniem starszego rodzeństwa i zwraca również uwagę na zalety posiadania młodszego rodzeństwa. Ze względu na prostą i krótką historię polecam tę książeczkę głównie młodszym dzieciom. Dla starszych, potrafiących wysłuchać dłuższe opowiadanie polecam książkę "Tekla i płaczący braciszek". Ilustracje możecie obejrzeć na moim blogu, serdecznie zapraszam http://yllla-cowgowiepiszczy.blogspot.com/2015/10/krolewna-lenka-ma-zmartwienie-krella.html