Sekretna historia świata

Najważniejsze rzecz to wspominanie o istocie rytuałów ochronnych podczas np korzystania z plansz spirytystycznych.typu ouija. Na necie jest sporo filmików ludzi którzy "wywołują duchy"totalnie bez zabezpieczenia.przywołują niewiadomo co i nie umieją odwołać. Sam bym nie pomyślał o tym.(mimo że się w to."nie bawię") A tu jaka wiedza. Ktoś kto prowadzi kanały o tej tematyce powinien ten wątek zakomunikować jasno ludziom. Książka ogólnie ciekawa .napewno są w niej,jak wymienione wcześniej rzeczy z dziedziny okultystycznej,na które sie napotka czytając starsze grimuary.a co do wiary,wcześniej czytałem rozmowy z bogiem.gdzie było to tlumaczone.czym sa myśli i ze kosmos to matryc,kserokopiarka.więc wątek jest tam rozwinięty.choć moze nie tak uporzadkowany jak w owej knidze.

O Nostradamusie słyszał chyba każdy. W tej książce znajdziemy jego przepowiednie dotyczące świata, a także dowiemy się co udało mu się przewidzieć. Lektura jest trudna do czytania, wiele wątków historycznych nie ułatwia zadania, ale warto przeczytać. Po przeczytaniu książki człowiek inaczej patrzy w przyszłość i ma mieszane uczucia ... Polecam.

Na polskim rynku wciąż mało książek eksplorujących tę tematykę. Więc dobre i to. Zakazana wiara Richarda Smoleya to przystępne choć raczej powierzchowne studium starożytnego gnostycyzmu i nurtów w kulturze, które się od niego wywodzą. Ocenę podnosi właśnie to czyli część przedstawiająca dziedzictwo gnostyckie w czasach nowożytnych. Znajdziemy m.in tu krytyczne omówienie antygnostycyzmu Voegelina, interesujący rozdział o wątkach gnostyckich u Phillipa Dicka oraz przedstawienie wpływów gnostycyzmu na kulturę masową, choćby w takich filmach jak Matrix. Książkę Smoleya można by polecić osobom rozpoczynającym znajomość ze starożytną gnozą, nie dość tu przybliżenia istoty rzeczy, raczej ogólne spojrzenie na rozległy krajobraz.

Bardzo ostrożnie podchodziłem do tej książki. Przy zakupie wydawała mi się ona bełkotem nawiedzonego, choć nie znałem ani treści ani autora. Podchodziłem do tej książki 3 razy, znudzony wstępem i tym niezmiennym tonem, wierzących w parapsychologię. Później zacząłem czytać uważniej, nagle książka nabrała innych nut, autor wydał mi się racjonalnym człowiekiem, podchodzącym z dystansem do zjawisk paranormalnych czy inteligencji zwierząt (to jest druga część książki). Dowiedziałem się, że czytywał Schopenhauera i był laureatem nagrody nobla. Po przeczytaniu większości jestem pewien, że powiniem sięgnąć do większej ilości jego książek, bo z tekstu bucha niebywała błyskotliwość myśli.

Mimo, że książka zawiera wiele ciekawych informacji, dałam jej tylko 6 gwiazdek. Dlaczego? Za dużo było tu "zdania" autora. W niepodważalne fakty powciskał swoje teorie w ten sposób, że czytelnik poznający dopiero kulturę Celtów może się trochę pogubić. Miejscami irytowała mnie ezoteryczna otoczka, ale czytając między wierszami, wiele się dowiedziałam. W gruncie rzeczy, po uprzednim wyczuleniu się na wymienione wyżej błędy, pan Matela przedstawił wierzenia i zwyczaje celtyckie w przystępny sposób. Opisał święta, symbole, motywy, miejsca kultu i sposób życia w ciekawy sposób. Uważam, że gdyby nie otoczka subiektywnych opinii autora, "Kod druidów i sekrety celtów" byłoby dziełem rewelacyjnym. Teraz jednak pozostało tylko "dobre". ;)

Książka, która zawiera wiele ciekawych informacji. Przekazuje tylko i wyłącznie wiedzę teoretyczną i nie znajdziemy w niej żadnych zaklęć czy rytuałów. Nawet doświadczony mag, czarownik, wiedźma, czy czarownica znajdą w tej książce coś o czym wcześniej nie wiedzieli. Bardzo fajnie opracowana wg mnie. Naprawdę gorąco polecam

Nagroda Nobla Pierwszy zestaw dotyczy nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Baran: „Dawno już powinni mi ją przyznać…” Byk: „Nagroda się przyda, część przeznaczę na dobre wakacje,…” Bliźnięta: „Muszę zaraz zadzwonić do Krzysia, Marka, Zosi i cioci Jadzi i zapytać…” Rak: „ Niemożliwe, coś podobnego…” Lew:” No, wreszcie mnie docenili…” Panna: „ Nagroda dobrze, ale dlaczego na tej okładce grafik dał…” Waga: „Do listonosza: Dziękuje panu bardzo za telegram, bardzo to uprzejme z pana strony…” Skorpion: „Nastawia muzykę poważną, pogwizduje, zastanawia się: „Czy jednak Kain, mój bohater, dobrze zrobił…” Strzelec: „Wspaniale, cudownie, zorganizujemy wielką galę...” Koziorożec: (musi sam sięgnąć do tekstu L. Weresa). Wodnik: „Dobrze byłoby założyć jakąś międzynarodową fundację…” Ryby: „Te moje poezje są takie ezoteryczne…” Leszek Weres. Homo – Zodiacus, CINPO INTERNATIONAL, Poznań 1991, s. 249-250. Jak napisze J. Prokopiuk, w „Podróży wśród gwiezdnych symboli”, inicjującej tekst L Weresa: „Symbole astrologiczne są żywe w tym znaczeniu, że reprezentują podstawowe strukturalne dynamizmy duszy ludzkiej, czyli w terminologii C. G. Junga – tzw. archetypy. W naturze archetypów- tak jak przedstawia je Jung- tkwi to, że już samo poddanie się działaniu takich symboli, poddanie się ich mocy, wytwarza rodzaj „pola psychicznego” (…) pola spotykamy nie tylko w astrologii: doświadczamy ich, np. w konfrontacji z takimi „tematami”, jak: śmierć, narodziny, dzieciństwo, macierzyństwo, ojcostwo, cierpienie, ekstaza, eros, itd. (s.7) Z kolei w nocie Od autora przeczytamy: „Cel podstawowy, który przyświecał mi w trakcie pracy nad książką, daje się w istocie swej sprowadzić do dwóch punktów: 1) ukazania, że nie tylko człowiek i jego psychofizyczna struktura ulegają wpływom kosmicznego środowiska …, 2) zachęcenia młodzieży (nie tylko zresztą jej) do ponownego sięgnięcia po najpiękniejsze książki - być może zakurzone (jeśli w ogóle w domu obecne)… zaprzyjaźnimy się z nowymi, dotąd nie znanymi archetypami literackimi (…),wzbogacimy swe życie twórczą myślą, właściwym czynem i lepszym rozumieniem świata... W Homo – Zodiacus L. Weres prezentuje archetypy literackie do wszystkich faz zodiakalnego rozwoju. Przykładowo, • w fazie Barana (21 III-20IV),czyli o potrzebie adaptacji, sięga do bohatera Pożegnania z bronią E. Hemingwaya, Marka Winicjusza z Quo vadis Sienkiewicza, Basi Wołodyjowskiej z Pana Wołodyjowskiego H. Sienkiewicza, Zorby z powieści Nikosa Kazantzakisa i Scarlett O`Hary z Przeminęło z wiatrem; • w fazie Lwa (23VII- 22VIII),czyli w glorii i chwale, wybiera Papkina z Zemsty A. Fredry, Tomka Sawyera z powieści M. Twaina; • w fazie Koziorożca (21 XII- 19 I),czyli o urządzaniu świata, przywołuje postać Bogumiła Niechcica z Nocy i dni M. Dąbrowskiej, Robinsona Kruzoe, bohatera powieści D. Defoe pod tym samym tytułem. Innymi słowy: „Otóż Leszek Weres w swym Człowieku – Zodiaku (…) pokazuje nam nas samych, jacy jesteśmy przynajmniej we własnych oczach…” (s. 16) * jeszcze jeden fragment: Na pokładzie tonącego „Titanica”: Panna: Z uporem buduje tratwę. Skorpion: Liczy tylko na własne siły. Ryby: Nie wiedzą, co zrobić, zdają się na los. Homo- Zodiacus w chwilach wolnych zawsze wzbogaca (przynajmniej o wiedzę o samym sobie). A to wiedza niemająca ceny! 10/10

Zdaję sobie sprawę, że poniższy tekst dla niektórych (większości) będzie brzmieć niczym żart, ale uwierzcie są ludzie, którzy identyfikują się z wampirami, mało tego tacy którzy wierzą w to, że nimi są. Dawno temu mając naście lat, czytając o fikcyjnych wampirach czy też oglądając o nich filmy zastanawiałem się czy one istnieją? Otóż tak, co prawda nie są to nieśmiertelni umarli, którzy powstali z grobu, ale łączy je z nimi jedna rzecz, i to też tylko z częścią tej społeczności, krew, tak dobrze przeczytaliście krew. Krew to życie, krew to również śmierć. Subkultura wampiryczna to dość skomplikowany temat dlatego wyciągnę moim zdaniem wspólny mianownik (po szczegółowe informacje zapraszam do książki). "Prawdziwe" wampiry czy też wampyry (jak lubią niektórzy członkowie społeczności się określać by odróżnić ich od tych fikcyjnych) dzielą się zasadniczo na dwa typy: wampiry praniczne (psychiczne[energetyczne] w skrócie psi-, odżywiające się energią z żywicieli) i sangwiniczne (odżywiające się krwią swoich żywicieli). Wąpierze żerują na swoich dawcach (z którymi podpisują umowy/kontrakty, dawcą niekoniecznie musi być ich życiowy partner) pobierając część życiodajnej esencji by uzupełnić swoją energię, gdyż z jakiegoś powodu nie są w stanie wytworzyć swojej, najprawdopodobniej jest to spowodowane uszkodzeniem przy połączeniu czakr. Wampiry odczuwają tego skutki poprzez upadku na zdrowiu, bólami głowy, gorszym samopoczuciem, a gdy udadzą się do lekarza ten nie jest w stanie stwierdzić czemu tak się dzieje. Te które decydują się pić krew również pobierają z tego życiodajnego fluidu energię, nie dzieje się to jednak podczas gryzienia w szyję, mają w tym celu specjalistyczny "sprzęt" (lancety czyli małe narzędzie służące do pobierania niewielkiej ilości krwi na potrzeby badań medycznych, które można kupić w większości aptek gdyż osoby chore na cukrzycę wykorzystują je do sprawdzania poziomu cukru we krwi, chociaż bywa, że nacinają skórę zwykłą żyletką - wiem brzmi strasznie),a samej krwi nie piją litrami, wystarczy im kilka kropel (proces pożywiania się nazywają żerowaniem). Niektóre z nich mogą być wrażliwe na światło słoneczne, nie spowoduje to jednak ich śmierci, ale mogą doznać osłabienia i ich skóra zostanie podrażniona przez promienie. Mają też swój kodeks postępowania, rytuały, protokoły, hierarchię i slang. Poza swoimi upodobaniami nie różnią się znacząco od "zwykłych" ludzi, podobnie jak człowiek mają takie same potrzeby, rozwijać się, spotykać, tworzyć relacje, wyznawać różne doktryny, filozofie itp. Przyznaje, że pozycja ta bardzo mi się spodobała i zachęciła do dalszych studiów nad wampiryzmem, szkoda, że w Polsce wydaj się tak mało pozycji z tym związanych (przynajmniej ja nie znalazłem więcej). Książka dla otwartych umysłów, interesujących się wampiryzmem, okultyzmem jak i pogaństwem (śmiało mogą też sięgnąć po nią ludzie zainteresowani lucyferianizmem). Ciekawa lektura z której można poznać punkt widzenia każdego z bohaterów książki Michelle Belanger, wiadomo jedne spodobają się bardziej drugie mniej, ale warto zapoznać się z treścią.