Kontrakt małżeński

Książka prosta i przyjemna, idealna na wolne popołudnie. Małżeństwo Hallie i Wesa zawarte zostało z dość nietypowych przyczyn, ale romans piękny i niewinny. Hallie dopiero uczy się miłości, a Wes to bohater, o którym może marzyć niejedna kobieta. Ideał męża. Opowiadanie porusza kwestię rodzinną, a historia wciąga od początku do końca. Polecam!!

O tak, lubię tego tupu książki dlatego też przeczytanie jej zajęło mi zaledwie kilka godzin :) Opowieść o mężczyźnie nie dopuszczającym do siebie miłości oraz o kobiecie, która zrobiłaby dla niego wszystko... Ciekawie się czytało tą książkę, a zakończenie przypieczętowałam łezką wzruszenia. Polecam.

Polecam. Tajemnice, które zasnuła mgła niepamięci... Sam traci pamięć w wypadku. Dowiaduje się, że ma męża i oczekuje dziecka. Choć pamięć jej nie wraca zbyt szybko, to od nowa zakochuje się w mężu. Niestety, pewne fakty zburzą jej spokój. Główny wątek: on ją kocha od lat, ona nie odwzajemnia jego uczuć.

Okładki tych książek mnie porażają, haha. A to nieraz okazują się całkiem przyjemne historie! Tę i ostatnie dwie książki przeczytałam w zbiorze "Zimowe opowieści" i ta najbardziej odpowiadała tematyce, której poszukiwałam, a mianowicie ŚWIĘTA, ŚWIĘTA, ŚWIĘTA. Fajny pomysł, napisane lekko i przyjemnie. Bohaterowie znają się już przelotnie z przeszłości, niby się nie lubią,teraz poznają się lepiej, spędzają razem u znajomych/rodziny ten magiczny czas i to się bardzo miło czyta! Znajomość Gideona i Molly wciąga! Ale poza tym jest mały mroczny wątek, który bardzo szybko się wyjaśnia i przechodzi dość łagodnie, ale zanim sprawy się wyjaśniają budzi to mały niepokój. Przyjemna zimowa, świąteczna historyjka. Świetnie się czytało.

Typowa romantyczna historia tu akurat bez jakichkolwiek wątków erotycznych (np scen namiętnego seksu),ponieważ to seria Romance a jak niektóre czytelniczki pewnie wiedzą od erotyki jest seria harlequin Desire lub jak to woli Gorący romans ;). Jocelyn pracuje dla Lucasa - jest jego asystentką i jest w nim zakochana. W drodze powrotnej ze służbowego wyjazdu (na jej szczęście, ale niestety nie dla Lucasa) ulega on wypadkowi i doznaje amnezji. Aby pomóc swojemu szefowi decyduje się udawać jego żonę by przyspieszyć pilną operację ratującą jego życie. I jak to w takich sytuacjach bywa sprawy lubią się komplikować, szczególnie kiedy swoje palce macza ktoś trzeci tu przyrodni brat Lucasa - Bill. Mnie historia podobała się choć mam wrażenie, że dziwnie i zbyt szybko się skończyła, bo miałam ochotę na troszkę więcej Lucasa i Jocelyn. Książeczka mała, cienka do "łyknięcia" w 2 lub 3 godzinki w zależności do naszych umiejętności :). Polecam romansoholiczkom czyli zapalonym miłośniczkom tego typu literatury, inny może się przy niej nudzić, gdyż nie jest to twórczość wysokich lotów ;). Ot relaksujące czytadełko.

Sara Jane Morrison jest pielęgniarką pomagającą niewidomym i osobom,które nagle straciły wzrok,w przystosowaniu się do nowego życia w ciemności.Zostaje zatrudniona do pomocy znanemu architektowi Wade'owi Danforthowi,który wskutek upadku ze schodów uderzył się w głowę i stracił wzrok.Ma jednak trudne zadanie do wykonania,gdyż Wade jest zniechęcony i opryskliwy,a Sarze trudno dotrzeć do zamkniętego w sobie mężczyzny.Z czasem jednak oboje zaczynają dochodzić do porozumienia i wzajemne relacje poprawiają się.Co więcej,zaczyna się między nimi rodzić uczucie i dochodzi do zbliżenia.Sara musi zdecydować,czy ważniejsza jest miłość do ukochanego czy praca... Lekka i przyjemna książka,czyta się ją szybko.Troszkę zbyt enigmatycznie wygląda końcówka,brakuje tu rozwinięcia wątku i dokładnego zakończenia,książka kończy się nagle.Polecam,bo jest to niezbyt górnolotny romans,ale przyjemnie się go czyta.

Główny bohater jak dla mnie za bardzo się rządzi, decyduje za główną bohaterkę nawet w istotnych sprawach życiowych - gdzie będzie mieszkać i pracować. Tj. złożył w jej imieniu wypowiedzenie z pracy. Bardzo się zdziwiłam, że coś takiego w ogóle jest możliwe. Mógł sobie być bogaty i wpływowy, ale przynajmniej w Polsce podpis pracownika jest wymagany na takim dokumencie. Czyżby Nowa Zelandia to był aż tak dziki kraj, że można w czyimś imieniu składać wypowiedzenie? Poza tym wygrażał jej, że załatwi, że nigdzie na świecie nie znajdzie zatrudnienia - serio? Strasznie wątpię, czy ktokolwiek na świecie ma taką władzę. A jeśli już, to raczej prezydenci, królowie czy dyktatorzy, a nie jakiś tam biznesmen. Zresztą, ile pieniędzy trzeba by w takie coś władować. Autorka ewidentnie nie przemyślała tej kwestii. No i geografia się tu trochę rozjechała. Pukekaroro to górka, która leży w głębi lądu i na pewno nie widać stamtąd morza ani nie da się nigdzie dopłynąć łódką ani tym bardziej popływać w morzu. A do tego aż 160 km od Russel czy Kerikeri. Bliżej stamtąd do Auckland niż do Russel. Chyba że chodzi o jakieś inne Pukekaroro, którego nie ma na żadnej mapie, choć dziwne by było, gdyby były dwa takie wzgórza w niezbyt odległej okolicy. Jak się pominie te niedoróbki, to książka jest całkiem fajna. Zawsze myślałam, że Nowa Zelandia to tropikalny kraj, a w każdym razie pani Donald zawsze tak NZ przedstawia. Jak sobie poczytałam to się okazało się, że jest tam deszczowo i chłodno. Przeżyłam niezły szok, że w Auckland, na wyspie północnej, rekordowa temperatura to zaledwie 30 stopni. W naszym poczciwym Rzeszowie jest to 36,5 stopnia, w Tarnowie 37 stopni, a są jeszcze cieplejsze regiony. Ogólnie w NZ zimno, mokro, wieje i pleśń w domach, bo nie mają tam centralnego ogrzewania ani nawet szczelnych okien. Morze, wbrew temu, co pisze pani Donald w większości nie nadaje się do kąpania, bo zazwyczaj jest zbyt lodowate i wzburzone. Zważywszy na niskie temperatury to nic przyjemnego. No i to tyle jeśli chodzi o tropiki. :-) Jak ktoś marzy o plaży, kąpaniu się w morzu i takich tam, to nie ten kierunek. :-)