Kapitan i córka pirata

To była jedna z najlepszych książek jakie czytałam! Na podium razem z "W pogoni za tęczą" oraz "Mglistymi wzgórzami Szkocji". Było tu wszystko w idealnych proporcjach. Historia, wątek kryminalny, tajemnice, emocje, wspaniali bohaterowie, akcja i na morzu i na lądzie. Czasy bardzo odległe, ale czytało się wyśmienicie. Narzeczoną wikinga zostaje Yvanie, którą Rorik ratuje z rąk okrutnego męża. Zabiera ją do swojego kraju i tam postanawia się z nią ożenić. Rorik jest mężczyzną idealnym. Troskliwym, cierpliwym, zakochanym, oddanym, odważnym i walecznym. Oczywiście prawym i sprawiedliwym. On i reszta wikingów to wzory cnót a barbarzyństwo to skandynawskie mity. Nawet zabił niedźwiedźia polarnego własnymi rękami! Jest wredna teściowa i zły przyrodni brat. Kłótnia o tron i włości. Jest dużo miłości pięknie opisanej. Nic bym w tej książce nie zmieniła. Była doskonała pod każdym względem. Dawno nic mnie tak nie pochłonęło i trzymało w napięciu. Zakończenie świetne i nie napisane na kolanie jak to już się zdarzało. Aż żal, że tylko dwie książki tej autorki zostały przetłumaczone. Czytałam w wersji ebook i było tam sporo literówek, ale będę polować wersję papierową na allegro.

Lekkie. Łatwe. Przyjemne. Jak dla mnie mieszanina emocji. Od śmiechu, przez niedowierzanie, niekiedy zadumę, aż do zdenerwowania na bohaterów i sytuacje. Drake popisowo denerwujący, ukochany i nie do zniesienia. Lucy klasycznie mądra i piękna pod płaszczykiem niemodnego stroju i rozbudzanych przez wredne babska wątpliwości. Para czarnych charakterów, z wcale niegłupią intrygą, która miała całkiem spore szanse powodzenia. Urokliwy, wynajęty bawidamek w kontraście z mądrą babką, której choć prawie nie ma, potrafi sporo zmienić w poczuciu wnuka. Mnie wchłonęło ich życie, dawno nie sympatyzowałam tak z bohaterami jak z tymi. Może też ze względu na nich nieporadność, targające nimi emocje i niewiarygodną ilość błędnych osądów, zdarzeń czy wypowiedzianych nieprzemyślanych słów, jakie im się przytrafiały. Z jednej strony można by rzec głupota straszliwa, z drugiej moja silna potrzeba czytelnicza biła na alarm i trzymała kciuki, aby im się udało. Im dalej w historię, tym inaczej z tendencją do gorzej. Zawsze w takich wypadkach zastanawiam się, czy autor jeden z drugim wyłączył swoje mechanizmy samoobronne? Czemu, z czegoś co jest może zwykłe i spokojne, urządzić coś, co przeczy ludzkiemu zdrowemu rozsądkowi. Miast być ciepłym i sympatycznym staje się śmiesznym, żeby nie powiedzieć kuriozalnym? Kilka fajnych scen – mnie bardzo podobała się cała akcja z kopalnią, kilka polanych cukrem – świąteczne prezenty, kilka zabawnych i cała masa dywagacji bohaterów o swoim partnerze, dywagacji, przy których kula nawet w płot nie trafiała. Tak, miałam wrażenie, że autorka ma najwyraźniej jakieś traumatyczne porodowe przeżycia, bo końcówkę zaserwowała z dreszczykiem. Ale nawet w tych kilkunastu stronach bólu, krwi znalazło się miejsce dla starej położnej, ze swoją mądrością. Polecam, w kategorii romansu to całkiem niezła pozycja. Oczywiście, że są lepsze, ale jest też cała masa słabszych.

Przyznam,że spodziewałam się czegoś innego.Jakiegoś małżeńskiego anonsu i komedii pomyłek jak w Lindseyowskiej Burzy uczuć.Nic bardziej mylnego.Otóż Simon chce ożenić się z rozsądku z pewna panną z dobrej rodziny(nakłanianej do tego przez nadaktywną mamusię),ale z opresji(bo niedoszłą narzeczona kocha innego)wybawia ją siostra.Ona chętnie się chajtnie,miłość jej niepotrzebna,a ewentualny narzeczony jest niczego sobie.Charity to żywioł.Nie myśli,lecz działa,nie stosuje się do towarzyskich ograniczeń,robi to co jej sprawia przyjemność.Strasznie irytowała mnie jej naiwność,chwilami granicząca wręcz z głupotą.Przeszkadzało mi też biało-czarne przedstawienie postaci.Od razu wiadomo,kto jest dobry a kto zły,ta schematyczność trochę razi,ale nie przeszkadza zbytnio w odbiorze książki.Cała intryga też raczej na schematach jedzie,nie ma nic odkrywczego,a tożsamość sprawcy zła jest (przynajmniej dla mnie ) oczywista. Charity jest naiwna.Wszystkim wierzy,każdemu ufa,nie widzi zła w nikim i w niczym.Ten jej przesadny optymizm i naiwna wiara w każdego człowieka dla mnie była chwilami aż zbyt męcząca.I nie chodzi mi tu o Simona tylko o Reeda i Theodore.Charity można było właściwie wszystko wmówić...Faktem jest jednak,że zwykle stawia na swoim ;do tego to ona miała wybitny talent.Czy to chodziło o przygarnięcie bezdomnego psa,czy małpki,czy o wymuszenie ślubu-to dla niej żaden problem.Wystarczy albo czule popatrzyć komuś w oczka,albo uwieść-co to dla niej.Przecież ona najlepiej wie,czego chce.A te głupie chłopy(czy to ojciec,czy narzeczony)-muszą ulec.Przecież wystarczy odrobina uporu... Być może przeczytana 15(czy więcej) lat temu,książka na pewno broniła sie oryginalnością.Przeczytana teraz nadal bawi,choć nie zaskakuje. To że Charity ma w nosie zasady mnie nie denerwuje,bawi mnie to.Podobnie jak jej wiara we własną nieomylność,to,że sama wie co dla niej najlepsze(choć nie zawsze ma to sens i przełożenie w życiu).Za to razi mnie trochę jej infantylność...Mimo wszystko ma w sobie spory urok.Nie sposób jej nie lubić. Na uwagę zasługuje lekkość powieści.Jest mnóstwo humoru sytuacyjnego,napisana jest w bardzo zabawnym stylu.Po prostu nie można się przestać śmiać.To wielki plus tej książki .Dobrze się przy niej bawiłam

Może moja opinia będzie nie dość obiektywna, ponieważ przeczytałam w pierwszej kolejności "Indiańską zdobycz" tej samej autorki. A opowiadała ona o dziejach po Bridget i Kinnahauk'a. Kiedy przeczytałam poprzednią część, bałam się co znajdę w "Białej Szamance". Wiedziałam na pewno na co mogę już liczyć. Lepiej nie będzie, może być tylko gorzej. A jednak historia mnie miło zaskoczyła. Zaczęło się bardzo ciekawie, opisy sytuacji, krajobrazów czy postaci jak zawsze pobudzały wyobraźnię. Pisarka ma lekkie pióro przez co czytało się szybko i przyjemnie. Dalej były wzloty i upadki. Najgorsze były ostatnie rozdziały. Ja nie wiem co siedzi w głowie tej autorki żeby na siłę z niezależnej i odważnej kobiety zrobić ofiarę losu i o dziwo, zbieg okoliczności że zawsze jest tam ktoś kto ją uratuje. Czy naprawdę bez mężczyzn, my kobiety jesteśmy jak dzieci we mgle? Za dużo było tych zabiegów "nagle się potknęła", "upadła" itp. Zdecydowanie za dużo. Całe szczęście, czy Bridget była sama czy nie, był obok niej ktoś kto ją bohatersko ratował. Jedno mogę dać na plus, że w odróżnieniu od "Indiańskiej zdobyczy" było czuć pożądanie głównych bohaterów. Nadal szło to dosyć nieumiejętnie autorce, ale było tu już zdecydowanie lepiej. Poboczna bohaterka Saudie, była lepiej napisaną postacią niż główna protagonistka. To samo z Szarą Wydrą. Mam dosyć jęczenia Bridget, opisów tego ile razy jest jej słabo, ma mdłości od wszystkiego i mdleje w idealnych momentach. Nie rozumiałam zażyłości bohaterki do Davida Lavendera. Uparta jak osioł, a głupia jak dzban. Tak jak wspomniałam wyżej, koniec był najgorszy. To w jaki sposób wyjaśniono cała sytuację w ostatnim rozdziale, .... no cholera jasna. Tak jakby autorka chciała tą powieść szybko zakończyć nie bawiąc się w zbędne zabiegi. A jednak, były one moim zdaniem potrzebne, bo tak teraz mam wrażenie że problem i jego rozwiązanie zostało oblane ciepłym moczem. W pewnym momencie, w ostatnim rozdziale nie rozumiałam co tam się działo i dlaczego. Pomyślałam tylko z niesmakiem że to jest bez sensu i czytałam dalej. Okropny niedosyt czuję po tej książce, bo mogło być to napisane o wiele lepiej. Możliwe, że nawet zmarnował się potencjał. Ja wiem... toż to Harlequin, czego mogłam się spodziewać? Ale jednak, spodziewałam się czegoś więcej. Jeżeli szukasz romansu między białą kobietą a postawnym i przystojnym Indianinem, to dobrze trafiłaś/łeś. Wahałam się nad oceną. 6 czy 7? Doszłam do wniosku że dam 7 gdyż mimo wszystko w książce dostałam romans jaki oczekiwałam. Najlepiej dałabym ocenę 6.5, ale jest to niemożliwe :) Gdybym patrzyła przez pryzmat "Indiańskiej zdobyczy", wtedy ze spokojem dałabym 6. Całkiem możliwe że inaczej podeszłabym do tej książki gdybym najpierw przeczytała "Białą Szamankę". Trochę żałuję że tak nie zrobiłam, bo miałam taką możliwość i nawet taką opcje rozważałam. W takiej kolejności polecałabym przeczytać. Najpierw "Biała Szamanka", a dopiero po tym "Indiańska Zdobycz". Nie polecam i nie odradzam. Czytasz na własną odpowiedzialność.

Te 7 gwiazdek ten romans otrzymał tak trochę awansem.. nie ma nadal niestety połówek gwiazdek a powinien mieć 6,5 dokładnie. Jest strasznie nierówny.. miejscami akcja leci na złamanie karku.. miejscami ciągnie się bez końca.. miejscami od nadmiaru naiwności i nieprawdopodobieństwa aż bolą zęby, a znowu w innych miejscach wywołuje głośny śmiech, dzięki rewelacyjnemu komizmowi sytuacyjnemu.. To samo ma zastosowanie przy bohaterach.. Ich odbiór ciągle zmienia się w trakcie lektury. Raz jestem zachwycona ich kreacją .. tylko po to, by za chwilę zżymać się na małe prawdopodobieństwo ich zachowań czy wypowiedzi.. Ogólnie całkiem ciekawa, acz nie porywająca pozycja na chwilę oddechu :)

Lekka, miła, przyjemna i bardzo, bardzo naiwna. Tylu fantastycznych ludzi w jednej książce, że aż za słodko. Ale jeśli ktoś chce poczytać o miłości w różnych odmianach, która wszystko zwycięża i o wręcz idealnej wizji nie tylko małżeństwa ale i rodziny patchworkowej (oczywiście całkowicie nierealnych ale tak częstych w naszych oczekiwaniach) to polecam.

Miłe czytadełko na jeden wieczór. To moja pierwsza powieść Georgette Heyer i jestem zadowolona. Może i nie jest ona żadną rewelacją, ale to idealna książka by móc się zrelaksować. Świetnie oddaje realia dawnych lat, akcja jest głatka, a główny wątek potrafi rozśmieszyć czytelnika. Polecam! Dobre lekarstwo na nudę ;)

Romans niezbyt wysokich lotów, ale jest lekki i przyjemny. Jeśli ktoś szuka tam niesamowitych zwrotów akcji czy zapierających dech w piersiach scen, to szuka na próżno. Jednak bohaterowie wciągają w książkę swymi zabawnymi dialogami, co sprawia, że kolejne strony pochłania się szybko. Romansidło do poduszki lub na dłużącą się podróż. Ja osobiście bardzo lubię tę książkę.A urocza dwójka bohaterów podbiła moje serce swą prostotą i nieskomplikowanymi charakterami.

"Druga żona" to całkiem ciekawie poprowadzony romans osadzony w czasach średniowiecza. Nie przysparza Bóg wie jak wielkich emocji, ale czyta się go całkiem płynnie i miło. Dodatkowym bonusem jest akcja przedstawiana językiem stylizowanym na epokowy, który to zabieg pomaga wczuć się w przedstawianą historię. Opowiada z jednej strony o miłości niedocenionej, odrzuconej i bolesnej a z dugiej strony o miłości zatopionej w tęsknocie i nieukojonym żalu. W sumie jest to dość smutna opowieść, która wielokrotnie chwyta czytelnika za serce, budząc w nim współczucie zarówno dla Eleonor jak i dla Troya. Książka nie jest wybitna i zapewne z czasem zatrze mi się w pamięci, ale jako zagorzała fanka Sienkiewiczowskich "Krzyżaków", bardzo lubię czytać opowieści z epoki średniowiecza i nie uważam czasu poświęconego na lekturę, za stracony, a lektura tej historii była dla mnie bardzo przyjemna.

Całkiem przyjemne czytadło, które umiliło mi kilka wieczorów. Historia dość oczywista, a jednak ma w sobie coś, co umila czas. Bohaterowie - Sarah i Marcus - są dobrze stworzeni i konsekwentni w swoim działaniu. Całość przypomina twórczość Julii Quinn. Na plus bohater, który nie jest przystojny - miła odmiana jak na romans historyczny.

Czytałam tą książkę chyba już z 5 razy. Nie jest jakaś bardzo górnolotna czy porywająca, to chyba sentyment. Historia jest prosta. Ona i on, połączeni przez małżeństwo rodziców, są rodzeństwem, ale tylko na papierze, bo nie łączą ich żadne więzy krwi. Za sobą mają śmierć rodziców, trudną przeszłość oraz zranione uczucia. Ona musi przełamać swoją niechęć do "braciszka", ponieważ to on jest powiernikiem jej pieniędzy, a ona ich potrzebuje. I w tym momencie rozpoczyna się przygoda. To przepełniona adrenalinom i niespodziewanymi porywami serca książka. Kończy się happy endem jak każdy tego typu romans, ale to właśnie ten środek, który jest nieprzewidywalny jak uczucia jest najciekawszy. Polecam na odstresowanie, bo wtedy po nią sięgam, żeby zanurzyć się w problem, który zawsze ma dobre rozwiązanie, żeby trochę uciec od ponurej rzeczywistości.

Cóż mogę powiedzieć. Romanse nie różnią się zbytnio między sobą, mają błahą fabułę, która sprowadza się do jednego. Jednak... kobietom przynoszą pocieszenie, uwolnienie się od własnych trosk, a przede wszystkim pozwalają wczuć się w postać głównej bohaterki. Osobiście jeśli miałabym czytać romanse - to tylko historyczne. Rzadko czytam takie opowiastki. Jednak skusiłam się na niego za sprawą odmóżdżenia się po zawalonych tygodniach intensywnej pracy. Najgorsze jest chyba to, że jeszcze nie dane mi było zaznać tego, co wszyscy nazywają miłością. Dlatego... Nienawidzę romansów.

Książka, która bardzo mi się spodobała. Ciekawi bohaterowie - próbująca pozostać niezależna Helen, powściągliwy i skryty hrabia Bridgmere; przyjemna fabuła - okres Świąt Bożego Narodzenia; konflikty i nieporozumienia rodzinne scalające historię i nadające podwaliny do innych wątków; pięknie opisane widoki krajobrazu (ale nie przydługie); no i moc tłumionych emocji i namiętności. A wszystko ujęte w bardzo subtelny, niewulgarny sposób. Bardzo przyjemna lektura, polecam na jesienne wieczory.