Powrót doktora Dolittle

Książka trudna i ciężka do czytania. Jednak trzeba pamiętać że Korczak tworzył w okresie przedwojennym i wojennym. Słownictwo z tamtych czasów dlatego często niezrozumiale dla dzieci. Ale wiele treści wartościowych i pięknych. Cały czas myślałam że uda się Maciusiowi odzyskać królestwo.

więcej na: https://elzbietarogalska.blogspot.com/2020/12/ksiazka-historia-amuletu-edith-nesbit.html Książka Historia Amuletu Edith Nesbit dowodzi, że dziecku nie jest potrzebny komputer, kolejna gra, wymyślne gadżety. Dziecku potrzebny jest tylko rozwój wyobraźni.

„Pięcioro dzieci i coś” to magiczna opowieść o rodzeństwie, które podczas wakacji odkrywa niezwykłe stworzenie — piaskoludka (Psammeada),spełniającego życzenia. Choć początkowo brzmi to jak spełnienie marzeń, szybko okazuje się, że każde życzenie niesie ze sobą nieoczekiwane i często kłopotliwe konsekwencje. Dzieci działają impulsywnie, kierują się emocjami, a ich przygody prowadzą do błędów, z których muszą wyciągać wnioski. Ponieważ książka została napisana na początku XX wieku, wiele elementów codziennego życia, ubioru i funkcjonowania społeczeństwa może wydawać się współczesnym dzieciom abstrakcyjne. Właśnie dlatego uważam, że obecność dorosłego podczas lektury może okazać się niezbędna — nie tylko do tłumaczenia realiów epoki, lecz także do wspólnej rozmowy o zachowaniach bohaterów. Zachowania dzieci przedstawione w książce również wydają się dziś nieco przestarzałe. Momentami są zbyt wyniosłe, inne zachowania — zbyt surowe czy pogardliwe. Trudno mi wyobrazić sobie współczesne dzieci reagujące w podobny sposób, co w pewnym stopniu wpływa na mój odbiór książki. Pod tym względem „Pięcioro dzieci i coś” nie zestarzało się najlepiej. Mimo tych zastrzeżeń jest to nadal przyjemna, lekka opowieść, raczej dla młodszych odbiorców. Nie jestem jednak przekonana, czy poleciłabym ją do samodzielnej lektury. Osobiście wolałabym czytać ją wspólnie z dzieckiem — nie tylko po to, by ułatwić zrozumienie realiów sprzed ponad wieku, lecz także po to, by móc wpływać na interpretację zachowań bohaterów i rozmawiać o wartościach, które wciąż są aktualne.

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!),a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Tego w dzieciństwie nie doświadczyłem, bo były tylko: "Dr Dolittle i jego zwierzęta". "Podróż..", "Poczta..", "Cyrk..", "Ogród zoologiczny...", "Opera....", "Największa podróż..", "Dr Dolittle na Księżycu" i "Powrót..". Razem dziewięć, a ten jest dwunasty. No to mam noc nieprzespaną !!! Osiągalne na: https://docer.pl/doc/n1111x Tylko, że Hugh Lofting żył w latach 1886 – 1947, a pierwsze angielskie wydanie jest z 1952! Nie ze mną takie numery Brunner! Znajduję naciągane tłumaczenie w Wikipedii: „..'Dolittle's Puddleby Adventures' is a 'Doctor Dolittle' book written by Hugh Lofting. The book is a posthumous collection of stories that Lofting originally wrote during the 1820s for the 'Harald Tribune Syndicate' but here first include in book form...” Z takimi zbiorkami czy utworami publikowanymi po śmierci mam szerokie przykre doświadczenie, bo chciwość ludzka nie ma granic i drukuje się często to, czego autor nigdy by sam nie opublikował. Żywię nadzieję, że ta pozycja jednak się obroni. I tak dostaliśmy zlepek: po dwóch psich opowieściach, Wilka Morskiego i dalmatyńczyka Taranta, w Domu Psów Nierasowych, mamy Psie Pogotowie udzielające pomocy Geb – Geb a następnie historię detektywistyczną pt „Ogłuszony człowiek”, w której śledztwo prowadzi pies Kling, a bohaterką jest klacz Lilia Tygrysia. Połowę zaliczyliśmy, a drugą zaczynają „Skrzydłoszpony”. Teraz bohaterem jest londyński wróbel Pyskacz. Zbiorek bez ładu i składu, bo teraz akcja przenosi się do Afryki. A tu problem mody na piórka jaskólników, którymi kobiety Gu – Gu przystrajają swoje kapelusze. Doktor problem rozwiązał, a następne to opowiadanie Czerwia i końcowe pt „Zguba” w londyńskim ZOO. No cóż, kocham Doktora Dolittle już ósmą dekadę mojego życia i dlatego nie mogę mu dać mniej niż 7 gwiazdek, podkreślając słuszność moich obaw, co do wartości książek wydawanych po śmierci autora, gdy istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do jego woli. (Przypomnę tu „Kronosa” Gombrowicza czy wydane pośmiertnie trzy książeczki o. Józefa Marii Bocheńskiego zawierające szkice robocze). Polecam do czytania dzieciom, bo wymienione wady nie wpłyną na ich percepcję.

Jedna z pierwszych ulubionych książek, otrzymana jako pamiątka kolonijna, przeczytana milion razy. Ile razy patrzę na żółte niskopodłogowe pieski mam w głowie psa Balonikarza. Napisane barwnym językiem, wciągająca akcja, moi synowie lubili kiedy im czytałam.

Piesek, który postanowił spróbować zachowywać się jak człowiek... Przygody Ferdynanda Wspaniałego można uznać za niesamowite, a już najbardziej fascynujące są jego doznania i przeżycia w restauracji, w hotelu i w windzie. Wspaniale ilustrowana książka sprawia, że widzimy przygody głównego bohatera i wczuwamy się w jego rolę. Serdecznie polecam wszystkim dzieciom - tę książkę czytali Wasi rodzice i dziadkowie.

Wspomnienia z lat młodości. Może już byłem za " dorosły " na TV wieczorynki, ale z Baltazarem Gąbką, żadnego odcinka nie opuściłem. Książeczki wielokrotnie kupowałem, zamiast słodyczy, wszystkim moim znajomym dzieciom !!! PROSZĘ, uszczęśliw dziecko i zrób to samo co ja !!! CARRAMBA !!! Będzie Ci dozgonnie wdzięczne !!!

Nie pamiętam moich wrażeń z lektury tej książki w dzieciństwie. A teraz? Momentami mnie zachwycała (przezabawny opis wojny między Tiutiurlistanem i Blablencją, wzruszająca scena śmierci biedronki),momentami nudziła. Generalnie obawiam się, że to nie jest już lektura dla współczesnych dzieci i w ogóle, że książka może wydawać się bardziej zabawna dorosłym, niż dzieciom.

„Zwiedzaj wyspy, półwyspy, lądy i przylądki, I najdalsze zatoki, najskrytsze zakątki, Zwalczaj wszelkie przeszkody i wszelkie zawady! Pędź, leć, płyń bez ustanku! Posłuchaj mej rady! Tego ci życzy, ukłon przesyłając dworski, Kochający cię szczerze - twój druh Diabeł Morski” Wiele się w tej powieści dzieje, gdyż tytułowy wojażer odbywa siedem wypraw w nieznany daleki świat. Podróżujemy razem z nim po różnych krainach i poznajemy wciąż nowe postaci, czasem wręcz niewiarygodnie dziwaczne (jak to w baśni),a wszystkie historie łączy trzech bohaterów, stanowiących swoisty tercet egzotyczny (ma się rozumieć, nie ten od „Pamelo, żegnaj” ;-)) Najważniejszym bohaterem stanowiącym wierzchołek tego trójkąta, jest Sindbad Żeglarz – osierocony przez rodziców, nadziany złotem i innymi bogactwami, przystojny młodzieniec. Sekundują mu (każdy na swój sposób): wuj Tarabuk – niemiłosierny wierszokleta, namolny grafoman, który wykwitami swego beztalencia katuje otoczenie oraz żyjący w głębinach Diabeł Morski - „ryba z pękatym brzuchem, olbrzymią paszczą i strasznymi oczyma”, maszkara wielce złośliwa, „ma wszakże tę zaletę, iż jest uczona. Umie czytać i pisać”. Powołując do życia swojego Sindbada, Bolesław Leśmian zainspirował się „Baśniami z tysiąca i jednej nocy”, wyposażył go jednak w refleksyjny umysł, zdolny do snucia głębokich filozoficznych rozmyślań, a to oznacza, że Sindbad Leśmiana nie jest wagabundą czy pierwszym lepszym poszukiwaczem przygód, a jego podróże to bynajmniej nie awantury i wybryki. Przykład niespełnionego poety, wuja Tarabuka, może stanowić przestrogę dla innych aspirujących artystów, że życie artysty to kolce bez róży. Jeśli ktoś gustuje w opowieściach, gdzie rzeczywistość płynnie przechodzi w świat snu czy innej fantazji i lubi historie o dalekich egzotycznych krajach, pełne przygód, które koniec końców kończą się happy endem – „Podróże Sindbada Żeglarza” są dla niego. Nawet jeśli już dawno przestał być dzieckiem.

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

Książka napisana i wydana po raz pierwszy w 1929 r. Ponadczasowa, wciągająca, pełna humoru detektywistyczna powieść dla dzieci. Polskie wydania adoptowały fabułę książki do polskich realiów, akcja rozgrywa się w Krakowie, a nie w Berlinie. Może i lepiej, dlatego cały czas mam ją w pamięci i mogę ci ją POLECIĆ !!!

Kolejna lektura i kolejna opinia: "Jak pierwszy raz czytałem rozdział o Stachurce to się śmiałem z tego imienia. Kolejne zabawne imię to Pankracek, które jego koledzy skrócili na Kracek. Pankracek był przemądrzały i zarozumiały (trochę),Wacek dbał o swoje zabawki, pisząc przyciskał mocno ołówek (tak jak to robię ja) a Jacek w kłótni powiedział do Wacka, że jego pies jest starą małpą. Ogólnie Jacek był fajnym kolegą. Pankracek chciał pogodzić kolegów, dając im śrubki, ale oni nie chcieli. Pogodzili się w bitwie na śnieżki." J.R.

W swojej kategorii, a więc kategorii literatury dziecięcej, powieść jest rewelacyjna! Może nie niesie z sobą informacji o świecie, gdyż uniwersum jest całkowicie fikcyjne, ale jej pogodny, przyjazny styl, przygodowa, wciągająca fabuła i sympatyczni bohaterowie, czynią według mnie tę książkę wybitną.

Szukałam książki na prezent urodzinowy dla czterolatki. Byłam zachwycona, gdy znalazłam książkę mojego dzieciństwa i ukochaną lekturę moich synów :"O wróbelku Elemelku'. Książeczka została starannie wydana, a ilustracje zostały niezmienione. Cieszę się, że następne pokolenie może zaprzyjaźnić się z uroczym ptaszkiem. Książka, która łączy pokolenia.

Urocza ramotka z lat 60 dziesiątych. Dawne harcerstwo, ,obóz w górach świętokrzyskich - pionierka, własnoręczne przygotowanie namiotów ,latryny, ogniska, warty, gotowanie posiłków. Do tego przygody zastępu czarnych stóp - to wszystko napisane barwnym językiem. Łza się w oku kręci jak to dawniej bywało , dziś współczesnym harcerzom włos tylko może zjeżył się na głowie i raczej nie uwierzą . Polecam w celach poznawczych.

Książkę znalazłam w biblioteczce w parku. Zakochałam się. Styl pisania - rewelacja. Genialnie dobrane słownictwo. Czyta się to świetnie. Historie - bo są 3 - rewelacja. Pięknie opowiedziane i niosą piękne wartości, którymi zdecydowanie warto się kierować w życiu. Skończyło się na tym, że wypożyczoną z biblioteczki z parku książkę zwróciłam do biblioteczki w parku, aby przeczytały książkę kolejne osoby, a sama zakupiłam dla siebie egzemplarz (niestety dostępne w sprzedaży są już tylko używane),bo zdecydowanie warto ją czytać i mieć na półce. Polecam przeczytać każdemu!

"Księga dżungli" najbardziej jest kojarzona z historią Mowgliego – są to trzy pierwsze opowiadania (rozdziały). Natomiast całość książki tworzy siedem opowiadań – każde przypada na jeden rozdział. Należą one do literatury fantastycznej. Występują tutaj bardzo upersonifikowane zwierzęta. Książka jest rewelacyjna pod kątem psychologicznym, ponieważ autor pod postacie zwierząt wprowadza ludzkie osobowości. To jest alegoryczny typ dzieła literackiego. Czas akcji lokuję w XIX wieku. Wskazują na to niektóre fragmenty tekstu. Przykładowo są to: istnienie ogrodu zoologicznego wspominane przez panterę Bagheerę, zjawianie się dominatorów ludzkich (przypuszczam, że Anglików) w otoczeniu krajowców z dobrze opaloną skórą (najprawdopodobniej Hindusów),uzbrojenie mieszkańców w postaci strzelb. Domyślam się, że wydarzenia dzieją się w znacznej większości na terenie południowych Indii, a wskazuje na to klimat, słownictwo, system kastowy, waluta (rupie i anny; kiedyś 1 rupia równała się 16 annom). Czwarte opowiadanie (rozdział) zatytułowane "Biała foka" rozgrywa się na terenie polarnym Ziemi pomiędzy Syberią a Alaską. Natomiast z rozdziału "Słudzy Jej Królewskiej Mości" (pierwszoplanowi bohaterowie to wielbłąd, wół, muł, koń i słoń) szczególnie zapada mi w pamięć Dwuogoniasty (ze względu na tylny ogon i przedni ogon-trąbę). Jest to słoń – duży (największy spośród wszystkich występujących tutaj zwierząt),ale strachliwy i delikatny oraz bardzo hałaśliwy. W każdym rozdziale główne role pełnią uosobione zwierzęta. Społeczny system zwierząt jest zorganizowany na ludzki sposób. Oprócz tego wszystkie zwierzęta bez problemu rozmawiają ze sobą i z ludzkim dzieckiem – Mowglim, który jest wychowywany przez watahę wilków. Występują sytuacje nierealne. Ogień nazywany jest przez zwierzęta "szkarłatnym kwieciem". Dla młodzieży końca XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku to mogła być interesująca książka, ale teraz jej treść wydaje mi się przestarzała.

Południowa Polska, XV wiek. Z rodzinnej wioski ucieka Wawrzuś, młody i bardzo uzdolniony chłopiec. Po wielu przygodach trafia do Krakowa, gdzie poznaje wiele zasłużonych historycznych postaci i jest świadkiem (a nawet więcej) budowy słynnego Ołtarza Mariackiego. Przyjemna książka nie tylko dla młodzieży.