Cytaty z tagiem "fanatyk" [10]

Dowodem na to, że ktoś staje się fanatykiem, jest całkowita utrata poczucia humoru. Jeśli ktoś traci poczucie humoru, to znaczy, że całkiem stracił perspektywę.

Pojmowanie polityki jako raczej spisku niż odmieniającego świat pola badawczego niegdyś było zarezerwowane dla grupek dziwaków. Dziś już nie - i nie mogę znieść myśli, że tak ma być już zawsze.

Nie należy spodziewać się logiki po fanatykach.

Ten człowiek był ucieleśnieniem fanatyzmu w jego najniebezpieczniejszej postaci: był fanatykiem inteligentnym, jeśli można zaryzykować taką zbitkę słowną, fanatykiem zdolnym poprzeć swoje słowa jasną argumentacją i - jak wszyscy prawdziwi fanatycy - niezachwianym w swych przekonaniach. Egzaltowani fanatycy nie są tak niebezpieczni: własna głupota, której nie są świadomi, wystarczy, by ich potępić; sprowadza ich do smutnego i tragicznego wymiaru żałosnych komediantów. Lecz zimni fanatycy, których szaloną egzaltację wyraża jedynie przerażający spokój i ta kliniczna precyzja, z jaką wykonują każdy ze swoich gestów, to ludzi, których zarówno rozum, jak i serce powinny się obawiać. Prawdziwy fanatyzm znajduje swój najdoskonalszy i najniebezpieczniejszy wyraz w elitach, które go ucieleśniają: w tych ludziach wykształconych po części w zachodnich szkołach, którzy opanowali retorykę, znają jej subtelności, rozumieją jej język i zręcznie się nim posługują.

Dyskusja z fanatykiem przemienia się w propagandę. W jego czarno-białym świecie jest tylko jedna autostrada - albo nią pojedziesz, albo nie dojedziesz nigdzie.

Winston Churchill tak kiedyś sportretował fanatyka: „Fanatyk to ktoś, kto nie może zmienić zdania i nie chce zmienić tematu".

Rozmaici fanatycy religijni i ideologiczni dopuszczają się potwornych, brutalnych zbrodni nie tylko dlatego, że czują wstręt niewiernych, do Zachodu, do do muzułmanów, lewaków, syjonistów czy osób LGBT. Przelewają krew głównie dlatego, że chcą natychmiast zbawić świat. Nawet samych niewiernych. Wyzwolić ich Ꮓ otchłani niewiary. Sprowadzić nas wszystkich na właściwą drogę. Odciągnąć nas definitywnie, chociażby krwią i ogniem, od naszych przegniłych wartości.

(...) zdrajcą, w oczach fanatyków, jest każdy, kto ośmieli się zmienić. Fanatycy wszelkiej maści, w każdym czasie i miejscu, brzydzą się zmianą, boją się jej i podejrzewają, że to nic innego jak zdrada, wynikająca z mrocznych i niskich pobudek.

(...) jedną z nieomylnych cech fanatyka jest brak poczucia humoru.

Powód, dla którego fanatyk jest znacznie bardziej zainteresowany tobą niż samym sobą, jest taki, że zazwyczaj nie ma on, lub prawie nie ma, żadnego własnego „ja”. Fanatyk to człowiek w stu procentach społeczny. Społeczny do szpiku kości. Nie ma życia prywatnego. A jeśli jakieś ma, to zawsze od niego ucieka.