Cytaty z tagiem "częstochowa" [7]

Pod koniec bitwy Połubiński, czując, że zanosi się na klęskę, posłał do klasztoru, aby bito z dział w wojsko związkowe i otworzono bramy jasnogórskiej twierdzy. „Ojcowie częstochowscy” nie posłuchali jednak tych rozkazów. Ta postawa zarówno samych zakonników, jak i ich przeora ks. Augustyna Kordeckiego, bohatera obrony klasztoru z roku 1655, może budzić pewne zdziwienie.

Bardzo aktywna była sekcja agitacyjno-prasowa; wydawała broszurki propagandowe, organizowała odczyty, akademie, spotkania z działaczami ze Śląska. W ten sposób gromadzono środki mające zasilić kasę funduszu plebiscytowego. W tego rodzaju akcjach niezwykle czynny okazał się przebywający w Częstochowie śląski działacz Kazimierz Ligoń; wraz ze swym współpracownikiem Bernardem Żmudą wygłosił wiele odczytów. Także redagowane przez Ligonia w Częstochowie pismo „Prawda” przez dłuższy czas finansowane było z funduszy KNPG. Wraz z miejscowym Kołem Polek Komitet współorganizował też pielgrzymki ze Śląska na Jasną Górę; zapewniano pielgrzymom całodzienne utrzymanie, ułatwiano im przejazd (zniżki kolejowe) oraz świadczono pomoc w zakwaterowaniu. Na rzecz Górnego Śląska do października zebrano w Częstochowie i okolicy 74000 marek polskich, 2997 koron i 1884 rubli w gotówce oraz 353 funty żyta i ok. 1810 funtów ziemniaków. Część funduszy wykorzystano na cele organizacyjne, część przekazano Głównemu Komitetowi Opieki nad Uchodźcami w Sosnowcu, resztę zaś przeznaczono na zakup obuwia dla dzieci śląskich oraz utrzymanie obozu uchodźców z Górnego Śląska w barakach na Stradomiu. 15 listopada 1919, na kolejnym zebraniu, organizacja zmieniła nazwę na Komitet Obrony Śląska (KOŚl).

W zbadanej części cmentarzyska rakowskiego odkryto 120 przedmiotów metalowych, wśród których wyodrębniono 89 wyrobów (74%) z brązu i 31 (26%) z żelaza. Przedmioty te pochodzą z 14 grobów ciałopalnych i 16 szkieletowych. (...) Wśród wyrobów z żelaza znajdowały się 2 groty włóczni, 5 noży, 1 sierp, 11 bransolet i nagolenników, 3 naszyjniki i 3 kółka. Badaniami materiałoznawczymi objęto 9 przedmiotów, a mianowicie: 2 groty włóczni, 1 nóż, 1 sierp, 4 bransolety i 1 naszyjnik. (...) W zespole badanych wyrobów z Częstochowy-Rakowa, wystąpiły dwie bransolety wykonane ze starożytnego żelaza niklowego pochodzenia meteorytowego. Według dotychczasowych badań wyroby z żelaza meteorytowego – znane z obszaru starożytnego wschodu, a mianowicie z terenów państwa egipskiego, sumeryjskiego, hetyckiego, ugarytyckiego i babilońskiego oraz z wyspy Krety wystąpiły tylko na ośmiu stanowiskach i naleących do znacznie starszych niż znalezisko z Częstochowy-Rakowa. Na ziemiach polskich występowanie starożytnego żelaza niklowego zostało ujawnione dotychczas również w halsztackiej siekierce z tulejką pochodzacej z Wietrzna-Bóbrki w powiecie Krosno. Był to jednak wyrób wykonany z żelaza dymarskiego, zawierający tylko dwie cienkie warstwy żelaza niklowego. Natomiast na pozostałych terenach Europy nie stwierdzono dotychczas występowania wyrobów wykonanych z starożytnego żelaza niklowego. Zawartość niklu w obydwu bransoletach z Częstochowy-Rakowa jest znacznie większa niż w znanych wyrobach ze starożytnego wschodu. W bransoletach rakowskich zawartość niklu wynosi 12,47 i 18,25% Ni, natomiast w pozostałych znanych wyrobach ilość ta waha się w granicach 3,25-10,8 proc. niklu.

Nie ma głupich, pojechali do Częstochowy na odpust.

Część królewska tej wsi, obejmująca wzgórze zwane Jasną Górą z kościołem i stacją królewską, była przedmiotem nadania Opolczyka dla Paulinów już w 1382 roku. Proces lokacyjny miasta na gruntach królewskich, a nie rycerskich, na wschód od wzgórza na lewym brzegu rzeki Warty zaczął się najprawdopodobniej w tym samym czasie i niezależnie od lokacji wsi. Wieś Częstochowa i miasto Częstochowa to dwa różne organizmy osadnicze. Wskazuje na to choćby proweniencja dokumentu z 1356 roku. Do tej pory badacze zajmujący się przeszłością tego miasta przyjmowali błędnie, że miasto było kontynuacją wsi i że lokacja miasta nastąpiła po lokacji wsi, jako kolejny etap rozwoju tej samej osady. Tymczasem rozwój obydwu osad postępował zupełnie niezależnie, jakby własną drogą.

W drugiej połowie roku 1898 grupa pracowników fabryki włókienniczej Peltzer i Synowie w Częstochowie postanowiła założyć spółdzielnię. Pierwsze Ogólne Zebranie Członków Założycieli odbyło się 18 stycznia 1899 r., podjęto uchwałę o powołaniu spółdzielni pod nazwą Towarzystwo Spożywcze „Pomoc” przy Fabryce Peltzer i Synowie w Częstochowie oraz przyjęto opracowany statut Towarzystwa. Od tego też dnia przyjmuje się formalne powołanie pierwszej spółdzielni spożywców w Częstochowie. Statut ten został zatwierdzony przez władze carskie w Petersburgu w dniu 11 listopada 1899 r. Prowadzenie działalności handlowej rozpoczeto wiosną 1899 r. uruchamiając na terenie fabryki pierwszy sklep.

W związku z nowym podziałem administracyjnym kraju od 1 lipca 1975 r. Częstochowa stała się miastem wojewódzkim. Pociąga to za sobą powołanie Wojewódzkiej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Częstochowie z oddziałami w Częstochowie, Myszkowie, Lublińcu, Oleśnie, Oddziałem Handlu w Częstochowie oraz kilkoma sklepami i jednym zakładem gastronomicznym w Koniecpolu (przekazanych po paru m-cach Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Koniecpolu z uwagi na duże trudności związane z dostawą towaru). W roku 1977 zlikwidowany został Oddział Handlu, a z dniem 1 stycznia 1978 r. Oddział „Jedność” w Częstochowie – obie te jednostki włączone zostały pod bezpośrednie Kierownictwo Zarządu WSS. (...) Z dniem 1 stycznia 1984 r. wyodrębnił się z PWSS w Częstochowie Oddział w Lublińcu – powstaje samodzielna spółdzielnia, Powszechna Spółdzielnia Spożywców w Lublińcu, a z dniem 1 stycznia 1987 r. usamodzielnia się Oddział w Myszkowie. Oddział w Oleśnie odłącza się z dniem 1 stycznia 1991 r.