Mój ojciec w pocie czoła zarabiał na chleb, ale miał pewien problem- nie przynosił chleba do domu.

Pewnej nocy, gdy deszcz bębnił w pochyły dach kuchni, wielki duch na zawsze wślizgnął się do mojego życia. Trzymałem jego książkę w rękach i drżałem, gdy opowiadał mi o człowieku i świecie, o miłości i mądrości, bólu i winie, i wiedziałem, że nigdy już nie będę taki sam. Nazywał się Fiodor Michajłowicz Dostojewski. Wiedział o ojcach i synach więcej niż ktokolwiek, a także o braciach i siostrach, księżach i draniach, winie i niewinności. Dostojewski mnie odmienił. Idiota, Biesy. Bracia Karamazow, Gracz. Wywrócił mnie na drugą stronę. niewidoczne horyzonty.

Mój ojciec byłby szczęśliwszy, gdyby nie miał rodziny. Gdyby nie czwórka dzieci, dawno by się rozwiódł i wyjechał do jakiegoś innego miasta. Uwielbiał Stockton, w którym mieszkało pełno Włochów, i Marysville, gdzie można było grać w chińską loterię od rana do nocy. Dzieci były gwoździami, które ukrzyżowały go na mojej matce. Gdyby nie dzieci, byłby wolny jak ptak.