Cier­pisz przez dy­lemat jeża. Chcesz być blis­ko mnie, ale im bar­dziej się zbliżasz, tym głębiej wbi­jamy w siebie nawza­jem kol­ce. Jeśli po­dej­dziesz jeszcze bliżej, mo­je kol­ce prze­biją ci płuca i ser­ce. Jeżeli się od­su­niesz lub zniknę, krwo­tok z ran cię za­bije. Mu­sisz iść tam, dokąd ja zmierzam.

Wy­daje mi się, że ludzie są czymś... upadłym, roz­padłym, spar­szy­wiałym, co kiedyś było całe, potężne i piękne... I po pros­tu to coś... próbu­je się zno­wu scalić.

Ta krótka chwila, ulepiona z kilku rzuconych w przelocie słów, stała się kamyczkiem, który poruszył lawinę. Bo czasem tak już się dzieje, że jakaś maleńka, pojedyncza myśl, choćby przez nieuwagę szturchnięta łokciem, potrafi potem narobić niezłego bałaganu w głowie.

Czy Bóg przyk­ry­wa mną włas­ne is­tnienie, wstydząc się? Ja bym się wstydził. Ale nie wiem, czy bym się ukrywał.

Ser­ce to sługa. Służy ci miłosierdziem.

Pożąda­nie go jest niegod­ne. Ale miłość to o wiele głębsza spra­wa od na­miętności. Od miłości nie sposób wymówić się jej niegodnością.

Magda siedziała na werandzie swojego domu, z grubymi tomami słowiańskich bestiariuszy. Jak to Tomasz skomentował, "nie wierzy w bajki, a ujebie sobie nimi cały łeb".

Marsjanie przejedli Marsa - kontynuował trupokupiec. - Ziemianie przejedli Ziemię.

Wielką posiada moc ten, kto ma dom i rodzinę.

Wasze dzieci będą z głodu zjadać kartki moich książek.

To, Co Obudzone opowiadało śniączkom różne rzeczy. Słowami i obrazami, których uczyło się od ludzi. A ludzie kochali przecież opowieści. Cała złożoność świata, wszystkie tajemnice, które rozwiązywane są tysiącleciami... można z nimi żyć tylko dzięki opowieściom, prostemu pragnieniu ubrania doznań w słowa.
Opowieści o krainach umarłych. O odległych galaktykach.
O bogach.

Tworzymy Śniących, by wciąż istniało życie. Bez życia kosmos jest bezcelowy. Bez życia piękno jest niczym, bo nikt go nie podziwia. Twoje oczy istnieją po to, by odbijać piękno.

Chodziło mu o to, że każdy ma w głowie bestie, które w każdej gorszej chwili mogą się obudzić, zacząć ziać ogniem i robić rozpieprz. No, traumy. Lęki. Jak lęk rozpostrze skrzydła, to są wielkie jak smocze.

Wojny są głupie, Áki. Ogłaszają je głupi mężczyźni i giną na nich dobrzy ludzie.

Nig­dy nie po­myl te­go os­tenta­cyj­nie pogrążone­go w żałobie nieba z przez­nacze­niem. Od­bi­te w wodzie wciąż jest błękit­ne, zauważyłeś? Nie po­myśl, że Księżyc zastępu­je nocą Słońce tyl­ko dla­tego, że blask Słońca od­bi­ja się od je­go po­wie­rzchni. Nie uwierz chmu­rom, skry­tym w mro­ku noc­ne­go nieba, że nie ma gwiazd. Nie daj zmy­lić się gwiaz­dom od­bi­tym w kałużach łez i krwi, że to jest niebo.

Na grzbietach cho­rych, umierających zwierząt po­ciągo­wych niez­nośnie zde­for­mo­wane, przeklęte is­tnienia han­dlo­wały zep­su­tym mięsem, ciem­ny­mi wy­wara­mi, przeg­niłymi skóra­mi. Smród uno­sił się nad ni­mi ni­by fla­ga trium­fu, tak sil­ny, że pra­wie go widziałem, niemal spos­trze­gałem fa­lowa­nie wiel­kiej for­poczty. (…) Anioły o zwiędłych, na­gich skrzydłach wpi­jały się pal­ca­mi w szczy­ty ścian, tak jak­by osadzo­no na nich niewidzial­ny, niep­rzek­raczal­ny strop. Naj­wy­raźniej pragnęły się wy­dos­tać al­bo może po pros­tu pof­ru­wać wśród chmur, nie zważając na swo­je ka­lec­two, uniemożli­wiające wzniesienie się po­nad ten koszmar.

Są opowieści, które tylko zabijają czas. I są takie, które zapładniają Umysł.

- Który to był bóg?
- Ponboczek. Ten właściwy. Ten, który cierpiał. Za ludzi.
Franek nie wyobrażał sobie czegoś podobnego. Stare bogi były upasione, leniwe, o umysłach wciąż zatopionych w innym świecie i nieprzystępne, obojętne na los kogokolwiek poza karmicielami. A ten cierpiał? I to za ludzi?
Niezbyt mądra istota, pomyślał, ale nie chciał robić księdzu przykrości, więc odszedł w milczeniu.

Jesteś przesiąknięta słusznym gniewem, ale musisz poskromić go zimnym rozumowaniem i dozą empatii dla tego, czego nie znasz i nie rozumiesz.

Nigdy nie zrozumiem, po co wierzyć w cokolwiek innego niż smoki i czarownice.

Wiedźmin działał zbyt zamaszyście, nie mając jeszcze wyczucia. Drobniejsza maszyna uchylała się przed jego atakami, wyładowując wściekłość na spotykanych ludziach i mechach. Głowa jednego z naukowców została zmiażdżona pięścią południcy. Nikodem zamarł, obserwując ciało spływające po ścianie, pozostawiające za sobą szeroką, czerwoną smugę na rozjarzonej bieli.

Znajdziesz swój upragniony sens. Nie zastąpisz Boga, ale wyobraź sobie, że openminder to anioł. Damy wam skrzydła, byście wznieśli się ponad nędzę tego świata. Może dostrzeżesz "boga" w uratowanej twarzy.

- Biały proszek. Ten, którym oprószyłeś ciało. Śmierdział jak zgniłe jaja, co to było?
- Pył hostii.

- To chyba najbardziej spierdolona rzecz, jaką usłyszałem w tym roku, a jest dopiero luty.
- Policja ma specjalny budżet na premie za wyróżniające się chamstwo?
- Gdyby miała, lepiej bym zarabiał.

Wędrowały puste diabły przez krainy pełne uciech. Piły, jadły puste diabły wprost z rumianych ludzkich pociech.

Pałac Kultury otacza chmara płonących pieniędzy. Co chwilę wybucha jakiś samochód, coraz więcej czerni w pełnym popiołu powietrzu. Na ulicę niedaleko nas wybiega człowiek w płonącej kurtce. (...) Jest w tej scenie jakieś niewysłowione piękno.

Gdybym to wciągnęła, byłoby speedballem, ale nie wciągnę, bo mi znowu pójdzie krew z nosa. Niezdecydowana zamieram z ręką nad talerzykiem. Heroina po trafieniu do żołądka zostanie zmetabolizowana, i co z tego wyjdzie, middleball? To chwilę zajmie, zanim się rozkręci, a ja potrzebuję już.

Brat mojej mamy był zatraceńcem. Miałem kilka lat, gdy wyparował. Ojciec mawia, że wujek był dla świata tym, czym dla gorącej herbaty jest kostka cukru. Osładzał go, lecz w końcu został przez niego pożarty.

Daria śniła. Sen był świadomy. Miała pewność, że to krakowski front trzeciej wojny światowej. Znajdowała się w mechu, siedziała w niedopasowanym, uwierającym pod pachami cyberskafandrze. Dziwnie się czuła z męskimi, potężnie zbudowanymi rękami, oblepionymi sensorami. Dzięki przekaźnikom sterowała olbrzymimi ramionami, odganiając wielkim karabinem helikopter pion-poziom-skos.
Rozległ się łomot i chrzęst, nad ziemię wzleciały snopy iskier. Poczuła nieznośny ucisk w biodrze. Czołg trafił jej maskina - starodawnego mecha bojowego - w tytanową miednicę, wyrywając w niej dziurę na wylot. Wzrok Darii powędrował do wskaźników na głównym panelu pulpitu. Zapłonęły czerwienią. Nie miała już amunicji.

Czasem słychać było głosy feministek i feministów proseksualnych, podkreślające pozytywne walory oglądania filmów porno - jako niekrzywdzącego nikogo spełnienia fantazji, nauki ciała i dawania przyjemności, uwolnienia tematu seksu ze sfery tabu - ale media państwowe nie korzystały z tej narracji. Proseksualizm był antycenzuralny, a system zachodni polegał na cenzurze wszystkiego, również seksualności.