Nie mam żadnych planów.
Wciąż rządzi mną przekonanie, że większość rzeczy nie ma sensu.
Nie jest inspirujące.
Zwolniłem tempo. Do zera.
Myślę, że muszę zacząć od początku. Jak się zaczyna od początku?

Najbardziej potrzebny jest mi ktoś starszy. Jakiś mistrz. Ktoś, kto by mi powiedział, jaki to wszystko ma ze sobą związek [...] Ale wielcy mistrzowie nie rodzą się na kamieniu.
W życiu nie spotkałem ani jednego mistrza.
Wszystko wskazuje na to, że muszę sobie radzić sam.

Jestem przekonany, że chodzi o ten zapał. Którego brak.
Muszę go odnaleźć. Odnaleźć na powrót.
Gdzieś przecież istnieje.
Przypuszczalnie nie warto o tym mówić.
To trochę tak jak z zen.
Póki próbuję, nic mi nie wychodzi.
Dopiero kiedy przestaję, wszystko się udaje.
Cholerni buddyści. Myślą, że są tacy piekielnie chytrzy.

I did not ask to be born. Neither did anyone else. The size and complexity of the universe makes me feel so small and free of responsibility. It makes me feel that the only meaningful thing to do is to try and have a good time. Do you understand that feeling?

Mój dziadek to z gruntu porządny człowiek. Ciekaw jestem, czy ja też. Czy w moim pokoleniu w ogóle są z gruntu porządni ludzie?