Bardzo ważne jest, by skupiać się nie na tym, czego się nie ma, lecz na tym, co się ma. Tego trzeba się nauczyć.

Chodzi o to, by uznać swoją rolę w budowaniu własnego życia, a nie zakładać, że coś "się zdarza", "dzieje się". Kto myśli w ten sposób, sam sobie odbiera prawo do tego, by ze swojego życia zrobić źródło radości, satysfakcji, szczęścia. Zdaje się na wyroki losu. A można przecież pomyśleć tak: "to, że teraz jest mi w życiu lepiej niż kiedyś, zawdzięczam sobie, temu, że nauczyłam się wybierać korzystniej i mądrzej". Łatwiej wtedy poczuć własną sprawczość i głębszą wiarę w siebie.

Ja my­ślę, że wy­gry­wają ci, któ­rzy po­tra­fią do­strzec coś za­chwy­ca­ją­cego w zwy­czaj­nym dniu. Nie chcę wyjść na taką, która cho­dzi uśmiech­nięta od rana do wie­czora bez wy­raź­nego po­wodu, pod­czas gdy inni wal­czą o prze­trwa­nie, ale na­praw­dę uwa­żam, że i do za­chwy­tu, i do od­czu­wa­nia od­czu­wa­nia przy­jem­no­ści jest tyle oka­zji, ile ich so­bie wy­my­ślisz.

Ak­tyw­ność jest do­sko­nałą formą wy­po­czyn­ku, dużo sku­tecz­niej­szą niż pa­sywny od­po­czy­nek. Je­śli dziec­ko się tego na­uczy, to w do­ro­słym ży­ciu bę­dzie spo­sób na ła­do­wa­nie ba­te­rii. Re­kre­acja ru­chowa po­maga nie tylko po­ko­nać zmę­cze­nie, ale i od­re­ago­wać trud­ne emo­cje. Tego wła­śnie ro­dzice po­winni uczyć dzie­ci. To jest wspa­niałe dzie­dzic­two, naj­cen­niej­szy spa­dek. Do dziś, gdy mam emo­cjo­nal­nie trud­niej­szy czas, coś mnie zło­ści, po pro­stu wsta­ję i jadę po­grać w te­nisa, by wy­bie­gać, wy­ska­kać swoje na­pię­cia i stre­sy.

Ciesz się z tego, co masz, nie za­mar­twiaj się tym, czego ci brak. Je­śli po­tra­fisz czuć wdzięcz­ność, masz w so­bie cie­ka­wość wo­bec świa­ta i życz­li­wych lu­dzi wo­kół sie­bie, a przy tym do­brze sie­bie znasz, ni­czego wię­cej nie po­trze­bu­jesz. Wy­star­czy sie­bie słu­chać.

Re­la­cje nie zbu­dują się same. Poza tym, gdy już je na­wią­żemy, trze­ba je pod­trzy­my­wać. O przy­jaź­nie i do­bre zna­jo­mo­ści warto dbać, jak o pięk­ny ogród.

Doj­rza­łość to umie­jęt­ność prze­wi­dy­wa­nia kon­se­kwen­cji.

W dzieleniu się swoim odrodzeniem, przebudzeniem, może kryć się nie tylko uniwersalna recepta dla każdego, ile prosta wskazówka: nie oczekuj na dary, tylko sam zacznij obdarowywać. Bo gdy ktoś chce wyłącznie zbierać laury, to może zostać z pustymi rękami.

(…) gwarant, który już raz zawiódł, nie jest gwarantem.

W mo­ich róż­nych wy­stą­pie­niach po­wo­łuję się na pol­skie­go le­ka­rza Woj­cie­cha Oczko. Pra­wie 600 lat temu był on na­dwor­nym le­ka­rzem króla Ste­fana Ba­to­rego. Po­dobno po­wta­rzał kró­lowi: „nie ma ta­kiej cho­roby, któ­rej by ruch za­szko­dził. Nie ma ta­kiego le­kar­stwa, któ­rego by ruch nie za­stą­pił”. Tu wcale nie cho­dzi tylko o spraw­ność czy tę­ży­znę fi­zycz­ną, ale przede wszyst­kim o zdro­wie psy­chicz­ne, dla któ­rego ak­tyw­ność jest nie­za­stą­piona.

Dobra zasada: celebruj swoje życie, ale nie oczekuj, żeby wszyscy wokół zapragnęli iść tą samą drogą".

Frie­drich Nie­tz­sche jest au­to­rem zda­nia, pod któ­rym się pod­pi­suję: „Udany zwią­zek to długa, nie­koń­cząca się roz­mowa”. Pierw­szym kro­kiem do roz­padu związ­ku jest wła­śnie brak szcze­rych roz­mów.

Każdy czło­wiek to jest osob­ny świat i cho­dzi o to, by ży­cie or­ga­ni­zo­wać tak, aby było w nim miej­sce dla obu pla­net. Le­piej na­uczyć się cza­sem ustę­po­wać – raz ja to­bie, a drugi raz ty mnie. Wtedy wła­śnie po­wsta­je sy­tu­acja, w któ­rej na­wza­jem oka­zu­jemy so­bie wy­ro­zu­mia­łość i re­zy­gnu­jemy z ego­izmu.

Każdy ro­mans, każde za­ko­cha­nie, każda mi­łość, każde mał­żeń­stwo, każda ro­dzina, na­wet licz­na, to za­wsze zwią­zek osób wza­jem­nie za­leż­nych, w mniej­szym lub więk­szym stop­niu.

Masz w gło­wie śmiet­nik? Sprawdź, kto ci go tam na­ro­bił.

Zwią­zek jest war­to­ścią, któ­rej trze­ba po­świę­cać uwagę, trosz­czyć się o nią, nie za­nie­dby­wać.

Warto za­pa­mię­ty­wać źró­dła do­brego sa­mo­po­czu­cia nie­oku­pio­nego przy­krymi kon­se­kwen­cjami po to, by po­sze­rzać so­bie wa­chlarz moż­li­wo­ści. Można so­bie na­wet no­to­wać, co się wy­da­rzyło w dniu wy­jąt­kowo do­brego na­stro­ju, i ro­bić to czę­ściej. A je­śli się tego nie wie – in­spi­ro­wać się, pró­bo­wać no­wych rze­czy. Nie­zmie­nia­nie ni­czego na ogół jest mo­no­to­nią, czyli za­prze­cze­niem za­do­wo­le­nia.

Do­bry zwią­zek zbu­du­jesz tylko wtedy, gdy part­ner bę­dzie pra­gnął tego, co ty masz, a ty bę­dziesz się chcia­ła tym po­dzie­lić – i od­wrot­nie.

My­ślę, że ła­twiej mieć ta­kie po­dej­ście, gdy jest się za­do­wo­lo­nym z wła­snego ży­cia, wtedy po­kusa po­rów­ny­wa­nia się nie jest chyba taka silna.

Nie za­wsze po­rów­nu­jemy się do tych, któ­rzy mają le­piej. Cza­sem w od­nie­sie­niu do in­nych przyj­mu­jemy po­zy­cję wyż­szo­ścio­wą, ce­le­bru­jemy wła­sne suk­cesy, a na tych, któ­rym w ży­ciu tak do­brze nie po­szło, pa­trzy­my z góry. Takie uczucie nazywamy pogardą.

Zbyt kry­tycz­ny sto­su­nek do lu­dzi może spra­wić, że nie­mal w każ­dym do­strze­że się coś, co wy­klu­czy daną osobę z kręgu zna­jo­mych. Ten się nie na­daje, bo fa­tal­nie się ubie­ra, tam­ten nie zna fran­cu­skie­go, jesz­cze inny trzy­ma łok­cie na stole i tak da­lej. Ta­kie su­rowe sito może spra­wić, że zo­sta­niesz sama.

Sa­mot­ność może wy­ni­kać za­równo z wy­wyż­sza­nia się, jak i kom­plek­su niż­szo­ści. A także z oka­zy­wa­nia po­gardy wo­bec in­nych oraz stra­chu i nie­uf­no­ści. Warto pie­lę­gno­wać do­bre re­la­cje z ludź­mi, bo bez nich trud­no w ogóle mó­wić o szczę­ściu. Lu­dzie są w ży­ciu po­trzeb­ni, więc na­praw­dę le­piej nie za­dzie­rać nosa.

Zbyt ła­twe ka­so­wa­nie lu­dzi z grona zna­jo­mych to jedna z przy­czyn osa­mot­nie­nia. Drugą jest to, że stro­nimy od no­wych zna­jo­mo­ści, zwłasz­cza w do­ro­sło­ści. Tro­chę z braku oka­zji, tro­chę z braku ini­cja­tywy i chęci. Ale na ogół jest nam przy­kro, gdy przez ty­dzień nikt do nas nie za­dzwo­ni, a do­dat­kowo uświa­do­mimy so­bie, że my też nie wy­ko­na­li­śmy żad­nego te­le­fonu...

W do­ro­słym ży­ciu sami so­bie two­rzymy wa­runki do szczę­ścia, a te wa­runki obej­mują rów­nież lu­dzi, ja­kich wy­bie­ramy i ja­kimi się ota­czamy.

Lu­dzie, któ­rzy usi­łują wszyst­ko za­wsze ro­bić ide­al­nie, w efek­cie czę­sto re­zy­gnują ze swo­ich przed­się­wzięć, po­nie­waż moż­li­wość nie­po­wo­dze­nia jest dla nich nie do znie­sie­nia.

Cza­sem na­wet nie trze­ba po­tknięć, by na­brać prze­ko­na­nia, że się do cze­goś nie na­da­jemy, że od ro­bie­nia rze­czy wiel­kich są inni, lepsi, ale na pewno nie my – i wła­śnie wtedy na­wet nie pró­bu­jemy.

Ważne jest też to, czy lu­dzie an­ga­żują się we wspól­ne spra­wy, bo nie można mó­wić o do­brym związ­ku, je­śli każdy zaj­muje się wy­łącz­nie sobą.

Tym­cza­sem wa­run­kiem do­brego ży­cia jest uni­ka­nie złego śro­do­wi­ska i złych do­świad­czeń.

Ja­kość ży­cia za­leży od war­to­ści i umie­jęt­no­ści czło­wieka, a nie od ja­kiejś kon­fi­gu­ra­cji w za­leż­no­ści od tego, kto komu dał ży­cie.

Do­ro­sła osoba sama po­winna za­dbać o po­rzą­dek w swo­jej gło­wie, a nie bez końca obar­czać ro­dzi­ców od­po­wie­dzial­no­ścią za wszyst­kie nie­po­wo­dze­nia.