Niektórych przysiąg nie da się dochować [...].

Rozsądek ma to do siebie, że wydłuża życie [...].

Zmęczenie jest ojcem pomyłek [...].

Nie ma drugiej rany tak bolesnej jak ta, kiedy straci się kogoś bliskiego [...].

Prawdziwa odwaga jest wtedy, gdy czujesz strach, ale stawiasz mu czoła.

Być w żałobie to znaczy być niewolnikiem w królestwie samotności.

Życie każdego człowieka stoi na ostrzu noża. Wystarczy pchnąć.

Żałoba zżera człowieka, jak rdza zżera żelazo [...]. Ale może też być bronią, która zadaje tym dotkliwsze rany.

[...] życie jest ulotne. Lepiej więc dobrze je wykorzystać.

Świat jest okrutny, pełen cierpienia i mrocznych uczynków [...].

Walkę często kończy ten cios, którego nie widać [...].

Odwaga to nie tylko miecz w garści.

Śmierć, która zapadnie w pamięć, jest lepsza niż tysiąc słów.

Życie nieustannie wykuwa nas wszystkich na swoim kowadle.

Odszukała wzrokiem „Sztormowłada" i małe postacie uwijające się na pokładzie, wiosła wychodzące z otworów w burtach. A na dziobie zobaczyła jego. Ulfrira, a obok Skuldę i Uspę. I wiedziała, że on patrzy na nią. Niespodziewanie usłyszała w głowie jego głos.
-Oto świt nowej ery, córko - zaskowyczał w jej myślach bóg-wilk. Czas wilka, czas miecza. Rzeki spłyną krwią. Pamiętaj, ja nie jestem snem, który zniknie wraz z nadejściem dnia. Zobaczymy się jeszcze, wilcze dziecię.
Głos ucichł, a Orka raptem poczuła rozpacz i strach, jakby była dzieckiem, które ktoś porzucił.

Nawet kopany i bity pies zawsze poliże rękę, która go karmi.

- Powinien zamienić swoje serce w kamień.
- To pomogłoby uniknąć cierpienia, jakie przynosi rozczarowanie i zdrada, w to nie wątpię. Ale też wytłumiłoby radość jaką niesie przyjaźń czy miłość - bąknął Varg.