Nie mamy wpływu na to, co nam zrobiono,
ale możemy zdecydować, co z tym zrobimy.

Emocje nie znikają tylko dlatego, że ktoś postanawia ich nie wyrażać — zostają w ciele.

Niespełnianie oczekiwań wiąże się z konsekwencją bycia nielubianym. Ważne, żeby zauważyć, że to nie oznacza bycia samotnym, bo akceptacja siebie pozwala na zbudowanie najważniejszej więzi-z sobą samym.

Wstyd zakrywa. Zakrywa nas całych — z naszym pięknem,
autentycznością, pragnieniami i wolą życia. Nie wolno być sobą, bo „nie wypada”, „nie należy”, „co na to ludzie".

Złość jest bardzo ważną informacją dla nas od naszego organizmu: „Uwaga! Ktoś przekracza twoje granice”
Krzyk może być także efektem tłumionego lęku i bezsilności (...). Zrozumienie złości powoduje, że może ona służyć. Złość daje nam dostęp do swoich praw, te z kolei pozwalają na świadomość granic.

Nie mogłem zareagować inaczej, bo nie miałem dostępu do swoich zasobów-akt wybaczenia sobie może być pierwszym krokiem do tego, by coś w ciele mogło puścić.

Dziecko w nas potrzebuje dorosłego, który przyjmie to, co było, ale też podejmie działanie na rzecz tego, co jest.

Spotkanie z cierpieniem jest trudne, bo już raz nas bolało. Czasami całe lata tak bardzo bolało, więc oczywiste jest, że boimy się do tego wrócić, bo boimy się powtórzyć to cierpienie, ale ono jest zapisane w naszym ciele.

Łatwiej jest żyć, gdy się nie czuje — bo nie ma kolejnego rozczarowania, wszystko smakuje tak samo, no i nie robi się kłopotu innym, bo można się dostosować do wszystkiego.

Wytrenowani w łykaniu jedzenia bez przegryzania, łykamy coraz więcej w dorosłym życiu. Łykamy, robiąc z siebie śmietnik — bo nie umiemy odróżnić tego, co nam służy, od tego, co nas zatruwa.

Można znaleźć wiele przeszkód do tego, by nie wyjść do światła (\"wyjść do światła boldem\". Większość z nich nam wmówiono, twierdząc, że to, co robimy i jacy jesteśmy, jest „powodem do wstydu".

W byciu rodzicem jesteśmy w nieustającej drodze do dojrzewania-do bycia gotowym do towarzyszenia dziecku takim, jakim jest, dzięki uznaniu siebie samej. „Dorosnąć oznacza zmniejszyć dystans między swymi marzeniami a możliwościami"*.