Byłem dziewczynie niesamowicie wdzięczny, że dopuściła mnie do siebie i już samą swoją obecnością tak bardzo mi pomagała, ale martwiłem się, czy z czasem moje problemy nie okażą się za trudne do pokonania i nie zniszczą nas obojga.

Gdybym teraz go zraniła, prawdopodobnie już nigdy by się nie pozbierał.
Ale powiedziałam prawdę.
Od zawsze sądziłam, że byliśmy zbyt dużymi przeciwieństwami, aby cokolwiek mogło nas połączyć.

- To bez sensu, nie musisz tego robić. - Nie wydawała się przekonana.
- Ale chcę - odpowiedziałem z naciskiem.
Chcę robić wszystko, co jest związane z nią i jej życiem.

Nie poczułem jednak ulgi, wręcz przeciwnie. Poczułem się jeszcze gorzej, jak brudny, nic nieznaczący śmieć.

Podbiegłam do niego i ponownie go objęłam, tym razem od tyłu. Czułam, jak mięśnie pleców momentalnie mu się napięły pod wpływem mojego dotyku, ale nie protestował. Po chwili położył swoją dłoń na moich.
Tylko tyle potrafiłam zrobić.
Na rozmowę przyjdzie jeszcze czas. Teraz musiałam mu pokazać, że...
- Jestem przy tobie - szepnęłam.