Sama nie wiem, co ja sobie myślałam. Przecież to Cole. Od tamtego dnia w parku stał się częścią mojej duszy. Zawsze należałam do niego. W ten czy inny pokręcony sposób".

Nauczyłem się milczeć, zanim nauczyłem się mówić. Milczenie daje przestrzeń do myślenia, spiskowania. Mówienie tylko przysparza kłopotów.

– Chcę być twoim pierw­szym.
– Moim pierw­szym w czym?
Kciu­kiem wy­cie­ram wil­goć pod jej ocza­mi.
– We wszyst­kim, mo­tyl­ku.
– W takim razie ja też chcę być twoją pierw­szą. – Wy­su­wa brodę. – Obie­caj mi to.
– Obie­cu­ję.

Aiden lubi od­gry­wać rolę króla, który za­wsze wy­gry­wa. Cole pre­ten­du­je do roli gra­cza, który kon­tro­lu­je nie tylko króla, ale także wszyst­kie po­zo­sta­łe pion­ki na plan­szy.

Mówią na niego Głód, po­nie­waż jest cichy, ale za­bój­czy, kiedy za­ata­ku­je. Zja­wia się zni­kąd, do­pa­da cię, a potem umie­rasz po­wo­li i w mę­czar­niach.

Si­lver to je­dy­ne uko­je­nie w moim życiu. Nawet książ­ki nie są w sta­nie tego do­ko­nać – a to o czymś świad­czy.

Si­lver to pięk­no i brzy­do­ta.

Skła­da po­ca­łu­nek na moim nosie. Palce u stóp same mi się pod­wi­ja­ją za każ­dym razem, kiedy to robi. Cho­dzi o de­li­kat­ność, Cole zwy­kle jest szorst­ki. De­li­kat­ność to coś, co oka­zu­je tylko wtedy, gdy jest ze mną.

Chaos na­uczył mnie wielu rze­czy, z czego naj­waż­niej­sze jest to, że nie wolno na niego cze­kać. Sa­me­mu trze­ba go wy­wo­łać.

Znisz­czy­ła to.

Znisz­czy­ła wszyst­ko.

Za­bi­ła tę małą żywą część w mojej pier­si, a teraz ja zro­bię z nią to samo.

Może nie sta­nie się to ani dzi­siaj, ani jutro, ale Si­lver Queens za­pła­ci mi za ten ból. To, co w niej dobre, bę­dzie umie­rać po­wo­li i w mę­czar­niach, tak jak ta rzecz w mojej pier­si.

Nie je­stem pion­kiem ani na two­jej, ani na jego sza­chow­ni­cy. Je­stem swoją wła­sną kró­lo­wą.

Pra­gnę tylko, żeby po­czuł ból, który mi za­da­je. Pra­gnę go skrzyw­dzić tak bar­dzo, jak on krzyw­dzi mnie. Pra­gnę, żeby spoj­rzał w lu­stro i za­dła­wił się wła­snym krzy­kiem, bo przez niego czuję się nie­wi­dzial­na.

Może i nie lubię Si­lver Queens, ale za­wsze po­strze­ga­łem ją jako coś świę­te­go. I na­le­żą­ce­go do mnie.

A ona to znisz­czy­ła.

Wszyst­ko znisz­czy­ła.

Si­lver nigdy się nie pod­da­je. Nigdy. Mo­żesz za­ko­pać ją w dzie­się­cio­me­tro­wym dole, a ona i tak wy­grze­bie sobie drogę na wol­ność i za­żą­da re­wan­żu.