— Jak mawiał królewski Wielki Łowczy, Sir Alan Renn z Seklandu: „W całej historii Revek więcej cnych mężów padło ofiarą kobiet, niźli dzikich bestii”.

Wyobrażał sobie jak kolejne warstwy chłodnej, wilgotnej ziemi przykrywają go od palców u stóp, aż po czubek głowy i jeszcze wyżej. Po chwili odgłosy łopat milkną. Słychać pojedynczy głuchy łomot. To ciężki, ciosany kamień spada na płasko, by przykryć miejsce, w którym go pochowano. Później moment ciszy, służący głębszej kontemplacji. Następnie moment wrzawy, będący czasem na składanie kondolencji. Po czym znów delikatne dudnienie, przytłumiony odgłos oddalających się kroków. To żałobnicy rozchodzą się na wszystkie strony, by wrócić do swoich codziennych zajęć. Czy wkrótce całkiem o nim zapomną? Któż z nich wróci tu w ramach odwiedzin, by powspominać stare dobre czasy, a komu przyjdzie dołączyć do niego już na stałe? Wszak każdego ostatecznie spotyka ten sam los, ale nie to jest najsmutniejsze.
Najbardziej żal ludzi, którzy jeszcze za życia zachowują się tak, jakby ktoś dawno temu przysypał ich ziemią.