Bywa, iż sobą zdumiewam siebie.

Jestem sam. Dlatego bardziej jestem.

Osobowość jest jak strój, który nakładamy na własną nagość, gdy mamy się spotkać z kimś.

Mówił mi Iwaszkiewicz, że artysta nie powinien wiedzieć za dużo. To słuszne i bardzo, ale nie może on pozwolić, aby głos mu się spózniał i bezkresny idiotyzm ustroju, który zatrzaskuje przed nim drzwi teatrów, sal koncertowych, księgarń, drzwi otwarte na oścież przed snobistycznym pieniądzem, zemści się kiedyś na was. Ten system, spychający intelektualistę na szary koniec, który odbiera inteligencji możliwość rozwoju, będzie w przyszłości należycie oceniony i wnuki wasze będą was miały za głupców (ale cóż was to obchodzi!).

Pisanie nie jest niczym innym, jak tylko walką, jaką toczy artysta z ludźmi o własną wybitność.

Nie można przez cały tydzień być nicością, aby w niedzielę zaistnieć.

Nie dlatego popełniamy zło, że zniweczyliśmy w sobie Boga, lecz ponieważ Bóg a nawet szatan są nieważni, gdy sankcją czynu staje się drugi człowiek.

Chcesz wiedzieć kim jesteś? Nie pytaj. Działaj. Działanie cię określi i ustali.

(...) każdy z wybitnych wskutek po prostu wybitności swojej, był cudzoziemcem nawet u siebie w domu.

Nie widzę powodu dla którego współczesny niepokój metafizyczny nie miałby wyrażać się w ubóstwianiu człowieka, gdy Boga zabrakło.

Wobec czego - nie sądź. Opisuj swoje reakcje. Nigdy nie pisz o autorze ani o dziele - tylko o sobie w konfrontacji z dziełem albo autorem. O sobie wolno ci pisać.

Jeżeli z czym pragnąłbym bić się, to z Ojczyzną - o moją ludzką wartość.

Ja jestem najważniejszym i bodaj jedynym moim problemem: jedynym ze wszystkich moich bohaterów, na którym mi zależy.

Bzdurny to pomysł, że można urzeczywistniać narodowość według programu - ona musi być nieprzewidziana.

Istnieją dwa porządki: ludzki i nieludzki. Świat jest nieludzki. Świat jest absurdem i potwornością dla naszej nieziszczalnej potrzeby sensu, sprawiedliwości, miłości. Prosta myśl.

Przydałaby się nam raczej, w naszym ubóstwie, zdolność bardziej wszechstronna - odkrywania piękna we wszystkim, nawet w bohomazie.

Marna jest ta kultura polska, która wiąże i przykuwa, godna uznania i twórcza i żywa ta która wiąże i wyzwala jednocześnie.

I znów to samo wezwanie w niezmiennym falowaniu: bądź zwykły, bądź jak wszyscy, wszak wolno ci, nikogo nie ma, oto chwila abyś doznał czego tu od wieków doznawano...

Spróbuj być poza jednym i drugim, a raczej pomiędzy jednym i drugim, pozwól aby Twoja sytuacja podyktowała ci twój styl.

Świadomość, którą zastrzyknęliście memu życiu weszła mi w krew, ona momentalnie stała się życiem i teraz trzęsie mną w podrygach chichotu prastary triumf żywiołu.

świadomość, dusza, ja są wypadkową naszej sytuacji - w świecie i ludziach.

Zakazałbym tej typowo polskiej naiwności, która mniema, że tylko na szczytach jest coś do odkrycia. Na szczytach nie ma nic, śnieg, lód, skała - natomiast wiele jest do zobaczenia we własnym ogródku.

Póki co, przyjaciele, życie wasze równie jak śmierć nie będą miały pełnej wagi. A to prawo do życia i śmierci będzie musiał zdobyć każdy z was z osobna.

Albowiem rzeczywistość to to, co stawia opór; czyli to co boli. A człowiek rzeczywisty to taki, którego boli.

Wybierz co dla ciebie bardziej zasadnicze: czy to, że jesteś człowiekiem w świecie, czy Polakiem?

Oklaski. Oklaski znawców. Oklaski amatorów. Oklaski ignorantów. Oklaski stadowe. Oklaski wywołane oklaskami. Oklaski rosnące sobą, piętrzące się na sobie, podniecające, wywołujące siebie - i już nikt nie mógł klaskać, gdyż wszyscy klaskali.

Chętnie zgodziłbym się na czysto formalne frazesy, wypowiedziane z cynizmem ludzi, znających wagę komplementu...ale oni próbowali być szczerzy...biedacy!

Moje stanowisko pokrywa się ze stanowiskiem Kościoła, z tą tylko różnicą iż, zamiast mówić o duszy w pojęciu kościelnym, wymieniłbym pewne naczelne wartości człowieka, takie jak rozum, szlachetność, zdolność rozwoju, swoboda i szczerość...

Najbardziej nowoczesny kierunek myślenia to ten, który znów odkryje pojedynczego człowieka.

ja już od dłuższego czasu sugeruję delikatnie umysłom, umeblowanym "rozgłośnymi nazwiskami" że jednak i bez światowej sławy można coś znaczyć jeśli się jest naprawdę i bezwzględnie sobą...