Je­steś naj­lep­szym, co mnie w życiu spo­tka­ło – wy­szep­ta­łam, gdy pa­trzył na mnie z uśmie­chem.

– Do­brze wiemy, że gdyby nie moje rzęsy, to nie miał­bym szans – od­parł.

Nie miało dla mnie zna­cze­nia, czy cho­dzi­łem z nią na ja­kieś nudne gale, czy nu­dzi­li­śmy się w domu, gra­jąc w naj­po­pu­lar­niej­sze plan­szów­ki, czy ga­da­li­śmy o jakiś głu­po­tach. Po pro­stu czu­łem, że je­stem na od­po­wied­nim miej­scu, gdy je­stem z nią. Nie mia­łem żad­ne­go sce­na­riu­sza na życie. Nie wie­dzia­łem, co chcę robić za pięć, dzie­sięć albo trzy­dzie­ści lat, ale mia­łem pew­ność, że chcę, aby Ken­dall stała wtedy przy moim boku.

Była osobą, przy któ­rej nie mając kom­plet­nie nic, czuł­bym się, jak­bym miał wszyst­ko. Każdy nasz mo­ment, gor­szy albo lep­szy, spra­wił, że teraz znaj­do­wa­li­śmy się w tym miej­scu. By­li­śmy za­rę­cze­ni. Kenny oka­za­ła się je­dy­ną osobą, dla któ­rej po­tra­fi­łem zmie­nić tak wiele w życiu, ale za­ra­zem nie czu­łem się do tego zmu­szo­ny. Nigdy ni­cze­go nie wy­ma­ga­ła, a je­dy­nie pro­si­ła. I za­wsze mi ufała, tak samo jak ja jej.

- Ale ty wtedy przy­sy­pia­łeś, oglą­da­jąc jakiś ża­ło­sny film - za­uwa­ży­łam, mru­żąc oczy.

- Za­wsze cię słu­cham. - Wzru­szył ra­mio­na­mi.
- Ja­kich­kol­wiek głu­pot cza­sa­mi nie pier­do­lisz, to uwierz, że słu­cham.

Wiesz co? – za­czę­ła, pa­trząc na mnie. – Ostat­nio po­szli­śmy na spa­cer i nagle widzę, a on klęka na jedno ko­la­no. No to ja już pod­eks­cy­to­wa­na, pa­trzę na niego ze łzami w oczach. Na­praw­dę, tak cho­ler­nie się ucie­szy­łam. A wiesz, co on na to?

– Co? – Za­śmia­łem się, spo­dzie­wa­jąc się, że ta hi­sto­ria bę­dzie miała za­baw­ne za­koń­cze­nie.

– „Po­je­ba­ło cię? But mi się, kurwa, roz­wią­zał”.

Tań­czy­łem z jakąś dziew­czy­ną i jej chło­pak się przy­pier­do­lił.

Unio­słam brwi w szoku, za­sta­na­wia­jąc się, jak ten ta­niec mu­siał wy­glą­dać.

– I o to po­szło, tak? – za­py­ta­łam, a on po­krę­cił głową.

– Nie. – Za­śmiał się. – Na­zwał mnie pizdą i kazał mi spier­da­lać tam, skąd przy­sze­dłem.

– Czyli o to po­szło, tak?

– Nie.

– To o co, do cho­le­ry?

– Gdy już wra­ca­łem tam, skąd przy­sze­dłem, to się po­tkną­łem i za­je­ba­łem w kant blatu ba­ro­we­go.

Gdy moja opie­kun­ka po­wie­dzia­ła, że moja mama pew­nie tra­fi­ła do nieba, po­sze­dłem do taty, aby się upew­nić. Za­py­ta­łem: „Gdzie jest teraz mama?”, a w od­po­wie­dzi do­sta­łem adres cmen­ta­rza. Życie.

Sta­ną­łem bli­żej, aby zo­ba­czyć, że jest to ry­su­nek, który przed­sta­wiał śpią­cą Ken­dall, co w grun­cie rze­czy było cał­kiem za­je­bi­ste. Ja dla Sum­mer co naj­wy­żej na­pi­sa­łem „KC” si­ka­mi na śnie­gu. Nie do­ce­ni­ła tego.

Czyli w przy­szło­ści chcesz mieć ze mną dzie­ci, tak? – Przy­su­nę­łam twarz bli­żej jego twa­rzy, a na­stęp­nie po­wo­li go po­ca­ło­wa­łam.

– Mhm. – Ob­ró­cił się na bok i po­no­wił po­ca­łu­nek. – A ty?

– Cóż, masz cho­ler­nie dłu­gie rzęsy, więc to cał­kiem nie­złe geny.

Wy­sze­dłem przez bu­dy­nek, po czym wsia­dłem na mo­to­cykl i ru­szy­łem w stro­nę cen­trum Lon­dy­nu. Sum­mer była prze­ciw­na za­ku­po­wi mo­to­cy­kla, ale zro­bi­li­śmy gło­so­wa­nie, a że Snic­kers mnie cho­ler­nie ko­chał, to wy­gra­li­śmy prze­wa­gą jed­ne­go głosu. Ona stwier­dzi­ła, że je­stem nie­nor­mal­ny i dzie­cin­ny, a pies nawet nie ro­zu­mie, czemu pod­nio­słem jego łapę. Po pro­stu nie umia­ła po­go­dzić się z po­raż­ką.

Na­praw­dę Ni­co­las też miał udział w ro­bie­niu tego? – za­py­ta­ła z nie­do­wie­rza­niem Sum­mer, gdy chwi­lę póź­niej sie­dzie­li­śmy na ka­na­pach, je­dząc obiad.

– Mhm… Je­steś ze mnie dumna? – Uśmiech­nął się sze­ro­ko, obej­mu­jąc ją.

– Szcze­rze? Tak. My­śla­łam, że zro­bie­nie kawy z eks­pre­su to szczyt two­ich umie­jęt­no­ści ku­li­nar­nych.

Wszy­scy gło­śno się za­śmia­li, w tym Ken­dall, tak jakby co naj­mniej prze­wyż­sza­ła go ta­len­tem ku­li­nar­nym.

– Pod­łą­czył blen­der do prądu i umył po­mi­do­ry – dodał Harry z roz­ba­wie­niem. – Ross zro­bił resz­tę.

Eee… Tak, jasne, jasne – od­po­wie­dział, cią­gle oszo­ło­mio­ny. – Ale masz za­je­bi­stą ma­skot­kę – stwier­dził, wyj­mu­jąc misia z jego ręki. – O Boże, ta piłka się od­cze­pia!

- Z Ni­co­la­sem? - Dziew­czy­na unio­sła brew.

- Taa… On jest jak dziec­ko i do­stał pier­dol­ca na punk­cie tego, że ma kogoś na tym samym po­zio­mie men­tal­nym.

- Rybkę? - Pa­trzył na mnie uważ­nie, gdy po­now­nie ru­szy­łem do skle­pu. - Nie chcę rybki.

- Czemu nie? Po­myśl, jak takim ryb­kom musi być smut­no. Nikt ich nie chce, bo wszy­scy wolą pie­ski. Nie by­ło­by ci smut­no, gdy­byś był rybką? Trze­ba my­śleć o wszyst­kich zwie­rząt­kach. Każde zwie­rzę za­słu­gu­je na mi­łość, a nie tylko psy.

Chło­piec zro­bił więk­sze oczy, po czym ener­gicz­nie po­ki­wał głową.

- Chcę rybkę! Ku­pisz mi?

Jeśli ktoś jest dla ciebie ważniejszy od samego siebie, to myślę, że to jest miłość.

- Więc dokąd mnie za­bie­rasz? - za­py­ta­ła dziew­czy­na, gdy za­kła­da­łem jej kask.

- Na ko­la­cję z naj­lep­szy­mi ludź­mi w całym Lon­dy­nie.

- Nor­mal­nie by­ła­bym pod­eks­cy­to­wa­na, ale zna­jąc cie­bie, to bę­dzie pizza w to­wa­rzy­stwie Snic­ker­sa.

- Łatwiej jest kogoś nie mieć wcale i potem za nim nie tęsknić, niż przyzwyczaić się do niego i potem go stracić.

Była osobą, przy której nie mając kompletnie nic, czułbym się, jakbym miał wszystko. Każdy nasz moment, gorszy albo lepszy, sprawił, że teraz znajdowaliśmy się w tym miejscu.

Praca to coś, co możemy stracić w każdym jebanym momencie, a rodzina będzie z tobą zawsze.

[...] uświadomiłem sobie, jak bardzo się myliłem co do swojego życia. Myślałem, że mam wszystko, czego potrzebowałem. Idealna praca, w której zarabiałem miesięcznie tyle, ile moi rówieśnicy nie zarabiali przez rok. Perfekcyjna dziewczyna, cudowni przyjaciele. Tylko teraz to wszystko przestało mieć znaczenie. Wyobrażałem sobie życie, które mógłbym wieść, gdyby sprawy potoczyły się inaczej. Nie byłoby to z pewnością życie, którego kiedykolwiek chciałem, ale prawdopodobnie byłoby ono znacznie szczęśliwsze od obecnego.