Kwiaty łąkowe są silne. Odporne. Rosną w niemal wszystkich warunkach. Też chcę taka być. Pragnę mieć pewność siebie łąkowych kwiatów. Nigdy się nie poddawać, rozkwitać, wzrastać.

Czas jest cennym skarbem, ograniczonym ilościowo, a tak łatwo się go marnotrawi”.

Nie jestem tak promienny jak ty, ale obiecuję, że gdy nastaną w twoim życiu mroczne dni, będę twoim światłem.

Czasami trzeba się przytulić do drugiego człowieka i szukać u niego pociechy. Potrzeba dotyku nie czyni nikogo słabym.

Takie jest życie. Płynne, wiecznie w ruchu, zmienne. Albo płyniesz z prądem, albo toniesz.

Wszyscy tak bardzo się przejmują potworami czającymi się na zewnątrz, że zapominają o tych, które mogą gnębić człowieka w środku.

- Na­praw­dę nie mu­sisz tego robić. – Chcę, żeby wie­dział, że nie ocze­ku­ję od niego, aby wsta­wał co­dzien­nie bla­dym świ­tem, na wy­pa­dek gdy­bym miała kosz­mar.

– Wiem – od­po­wia­da i sięga po han­tle. – Ale chcę. Tak się robi, kiedy czło­wie­ko­wi na kimś za­le­ży.

– Co kon­kret­nie?

Cze­ko­la­do­wo­brą­zo­we oczy omia­ta­ją moje ciało.

– Znaj­du­je się spo­sób, by po­ka­zać dru­giej oso­bie, że nie jest sama.

Czy to znaczy, że ja jestem kimś dla ciebie?
Nie, Salem. - Powoli kreci głową. Ale zanim zdążę poczuć ukłucie bólu, oznajmia: - Jesteś dla mnie wszystkim".

Na tym polega piękno dzieciństwa. Człowiek potrafi marzyć i wierzyć, że zrealizuje marzenia. A potem dorastasz i odkrywasz, że otaczający cię świat lubi te marzenia niszczyć i sprowadzać cię do rzeczywistości.

Jesteśmy kropką na końcu zdania.
Sądziłam, że nasza historia miłosna została spisana w niebie; była nam przeznaczona, nadzwyczajna, niepowtarzalna.
Okazuje się, że jesteśmy tylko wspomnieniem puszczonym z dymem, popiołem rozrzuconym na wietrze.

Masz prawo czuć. Nie po­zwól sobie na to, by my­śleć ina­czej z czy­je­go­kol­wiek po­wo­du.

Dzie­cia­ki za­słu­gu­ją na to, żeby wie­rzyć w niewyobrażalne. Rze­czy­wi­stość po­tra­fi dawać w twarz. Po­zwól­my im śnić z otwar­ty­mi ocza­mi, kiedy mają na to szan­sę.

Zastanawia się, jak można czuć do kogoś tak dużo. Zwłaszcza do kogoś, kogo nie znam zbyt długo. Możliwe, że czasami nie chodzi o to, ile znasz szczegółów z czyjegoś życia, ale jak się przy tym kimś czujesz. Przecież trzeba mieć trochę zaufania do intuicji, prawda?

- Nie ma zna­cze­nia to, kim by­li­śmy. Liczy się to, kim je­ste­śmy teraz, jakie mamy serca. Je­steś świa­tłem sło­necz­nym, Salem, ale prze­cież nawet słoń­ce nie za­wsze świe­ci. – (...) – Nie jestem tak pro­mien­ny jak ty, ale obie­cu­ję, że gdy na­sta­ną w twoim życiu mrocz­ne dni, będę twoim świa­tłem.

Może być trud­ne wi­dzieć, że ktoś, kogo ko­chasz, kocha kogoś, o kim wiesz, że nie jest dla tej osoby dobry. Po ja­kimś cza­sie mo­żesz jed­nak tylko to stwier­dzić, usiąść i ob­ser­wo­wać akcję.

Moż­li­we, że cza­sa­mi nie cho­dzi o to, ile znasz szcze­gó­łów z czy­je­goś życia, ale jak się przy tym kimś czu­jesz.

Może być trudno widzieć, że ktoś, kogo kochasz, kocha kogoś, o kim wiesz, że nie jest dla tej osoby dobry. Po jakimś czasie możesz jednak tylko to stwierdzić, usiąść i obserwować akcję.

Cza­sa­mi trze­ba się przy­tu­lić do dru­gie­go czło­wie­ka i szu­kać u niego po­cie­chy. Po­trze­ba do­ty­ku nie czyni ni­ko­go sła­bym.

– Po­my­śla­łam, że za­po­mniał mi dać pre­zent. Byłam taka pod­eks­cy­to­wa­na, gdy drzwi się otwo­rzy­ły. – Za­czy­nam pła­kać. Nawet po tak dłu­gim cza­sie nie po­tra­fię się nie de­ner­wo­wać z po­wo­du tej małej dziew­czyn­ki, która mu­sia­ła tyle znieść. Po­wie­dzia­łam kie­dyś te­ra­peut­ce, że mia­łam wra­że­nie, jakby to się dzia­ło komuś in­ne­mu. – Potem już się nigdy nie cie­szy­łam, gdy drzwi się otwie­ra­ły.

W cie­płym bez­piecz­nym ko­ko­nie jego objęć łkam cicho nad dziew­czyn­ką, która prze­sta­ła ma­rzyć o uro­dzi­no­wych świecz­kach.

– Umrze?

I to mówi dziec­ko.

– Nie wiem – od­po­wia­dam zgod­nie z praw­dą. – Mam na­dzie­ję, że nie, ale tego nie wiem.

– Mam na­dzie­ję, że nie umrze. Nie wiem, co bym zro­bił, gdyby ma­mu­sia albo tatuś umar­li. – Marsz­czy nosek. – Je­steś do­ro­sła, ale nawet do­ro­śli po­trze­bu­ją mamy.

Nie lubię po­le­gać na lu­dziach. Je­że­li ocze­ku­jesz od kogoś zbyt wiele, ska­zu­jesz się na roz­cza­ro­wa­nie.

- Każdy za­słu­gu­je na to, by mieć kogoś przy sobie. I ja chcę być tym kimś dla cie­bie.

– Mam trzy­dzie­ści jeden lat. Je­stem za stary, żeby być czy­imś chło­pa­kiem. Po­my­śla­łem, że bycie dla cie­bie kimś brzmi le­piej.

– Po­do­ba mi się to. – Od­sta­wiam colę, pod­cho­dzę do niego i kładę mu dło­nie na tor­sie. Prze­su­wam je wyżej i za­rzu­cam na szyję. – Czy to zna­czy, że ja je­stem kimś dla cie­bie?

Jego brą­zo­we oczy pa­trzą cie­pło, a kłębi się w nich tak wiele z tego, czego żadne z nas jesz­cze nie powie.

– Nie, Salem. – Po­wo­li kręci głową. Ale zanim zdążę po­czuć ukłu­cie bólu, oznaj­mia: – Je­steś dla mnie wszyst­kim.

– Czy mogę coś dla cie­bie zro­bić? (...)

– Wy­star­czy, że je­steś ze mną.

(...)
– Łatwo jest być z wła­ści­wy­mi ludź­mi.

Czasem miłość nie jest czuła ani delikatna. Czasem jest dzika, bezwstydna i rozrywa cię od środka tylko po to, żebyś zrozumiał, co to znaczy naprawdę żyć.

Patrzy na mnie, jakbym była czymś cennym, kruchym, jego skarbem.

Łatwo jest być z właściwymi ludźmi.

Potrzeba dotyku nie czyni nikogo słabym.

Zwyrodnialcy nie zasługują na łzy.