Czasami rozpacz bierze górę nad zdrowym rozsądkiem i wtedy podejmujemy niewłaściwe decyzje. Nikt nie może tego uniknąć. Tak się zdarza, kiedy próbujemy stanąć na nogi po stracie kogoś bliskiego.

Bo spędziłem na tym świecie więcej czasu niż ona i przeżyłem swoje życie. Walczyłem ze swoimi demonami i niektóre pokonałem, a z innymi przegrałem.

Wiedział, że człowiek doświadcza najbardziej dotkliwej samotności, kiedy cały jego świat rozpada się w gruzy, a on może się temu jedynie bezradnie przyglądać.

[...] wiem, że wszyscy, bez względu na to, za jak silnych i twardych się uważamy ... wszyscy popełniamy błędy. I wszyscy od czasu do czasu potrzebujemy pomocy, bo nikt z nas nie może być silny i twardy przez cały czas.

Moje zachowanie to kamuflaż. Ukrywam w ten sposób, jak bardzo się boję … jaka jestem wściekła na siebie. (…) Prawda jest taka, że wciąż się boję, wciąż cierpię. Nie mam w sobie nic oprócz smutku, bólu i samotności.

(...) miałem tak wiele do czynienie ze śmiercią, cierpieniem i złem... z całym tym światem, który staje się coraz gorszy, coraz trudniej odnaleźć w nim współczucie i zrozumienie.