Zanim rzucisz kamieniem w bliźniego, najpierw stuknij się tym kamieniem w głowę.

Dziś samo życie doprowadza do takiej rewizji. Ze zbudowanej przez Jezusa i apostołów budowli Kościoła obsypują się dobudówki i sztukaterie, którymi starali się ją "ubogacić" ludzie różnych epok i kultur. Trwający - przynajmniej od Soboru Watykańskiego II - nieodwracalny proces oczyszczania i powrotu do źródeł powoli i nie bez trudności wciąż się dokonuje.

Niezależnie od tego, ilu z nas żyje dziś w stadium negowania, ilu w gniewie, ilu się targuje, a ilu jest w depresji - i tak wszyscy będziemy musieli wejść w stadium akceptacji faktu występowania nowych globalnych klęsk, zdrowotnych, klimatycznych, innych. Wszyscy, bo jak ponad pół wieku temu powiedział Martin Luther King: "może i przypłynęliśmy tu różnymi statkami, ale teraz jedziemy na tym samym wózku".

Pamiętajmy o starych długach wdzięczności i o tym, że to może ostatnia okazja do spłacenia dawnych powinności tym znakiem pamięci.

Poszli, znaleźli Dzieciątko w żłobie...” Ilu z nas by poszło i znalazło? Kto by w ogóle poszedł? Co najwyżej moglibyśmy po kolacji popatrzeć, gdyby pokazano w telewizorze. Powiedzielibyśmy, że to okropne: noworodek w żłobie, poród w stajni, w grocie...

Wierzę w dialog. Wierzę, że dialog się ziści, kiedy bać się przestaniemy i na prawdę uwierzymy w to, co wierzymy.

Kto będzie prezydentem i jaka będzie Polska, zależy od tego, czym będziemy się kierowali przy wyborze. Od tego, czy potrafimy się przedrzeć przez wyborczą propagandę i rozeznać, czy kandydatowi chodzi o władzę dla władzy, czy rzeczywiście o dobro wspólne.

Po 75 latach "Tygodnik" [Powszechny], wciąż ten sam, zachował przynajmniej dwie charakterystyczne dlań cechy. Przeciętną wieku redaktorów oraz zdolność denerwowania porządnych ludzi. Lubię to.