Mię­dzy tymi klau­na­mi za­sła­niasz praw­dzi­wą twarz.

Istotę życia można ująć w trzech słowach. Nieustannie płynie dalej...

Zmienność w życiu sprawia, że się nie nudzimy. Rozbudza w nas twórcze pokłady. Poczucie stabilizacji możemy czerpać z samych siebie, nie z otoczenia. Stałość daje nam poczucie bezpieczeństwa. Ale trzeba żyć tu... Trzeba żyć tu i teraz.

Strach i agresja to dwie strony medalu.
Najczęściej występują razem.

Odwaga to nie brak lęku, tylko jego przełamywanie.

Idę po chod­ni­ku, mijam ka­mie­ni­ce.

Od­głos mych kro­ków po­ły­ka noc.

Nie mam celu, na nic już nie liczę.

Nie wie­rzę w jakąś wyż­szą moc.

Świa­tła w oknach po­wo­li gasną.

Mrok po­chła­nia całe mia­sto.

– To część gwiaz­do­zbio­ru Her­ku­le­sa. Ten heros jest jedną z naj­daw­niej­szych po­sta­ci na nie­bie. Jego grec­kie imię to He­ra­kles. Jako syn Zeusa całe swoje życie pra­co­wał na rzecz ludzi, aby uwol­nić ich od cier­pie­nia i zła. Był uoso­bie­niem mę­skiej siły i za swoje czyny otrzy­mał na­gro­dę, o ja­kiej ma­rzył… nie­śmier­tel­ność. Wiele prze­cier­piał, ale też wiele do­ko­nał.

(...)

– Cza­sem, kiedy czuję się wy­pa­lo­ny i zmę­czo­ny, myślę o nim i o tym, co jest po­trzeb­ne do tego, by osią­gnąć wy­zna­czo­ny cel.

– I co to ta­kie­go? – wy­bą­ka­łam.

– Wy­trwa­łość.

Trze­ba żyć tu. Trze­ba żyć tu i teraz. Tak szyb­ko czas nam każdy dzień od­bie­ra.

Ży­je­my raz, ko­lej­nej szan­sy już nie bę­dzie. Znajdź ciszę swą w sza­lo­nych myśli pę­dzie.

Jak uga­sić pożar w gło­wie? Tego nie wie nikt.

Nikt ci nigdy nie pod­po­wie, co przy­nie­sie świt.

Kiedy duszy ból usta­nie? Po co on tu był?

Czy tę­sk­no­tę swą uko­isz, myśli złe za­mie­nisz w pył?

Nie ma na to jed­nej rady! Prze­stań cze­kać, prze­stań śnić!

Może od­po­wie­dzią bę­dzie – tu i teraz tylko… być.

– Za­uwa­ży­łam, że ważną dla was cechą jest wy­trwa­łość – cią­gnę­ła Ania z po­wa­gą. – Roz­ma­wia­li­śmy już o tym, że warto od­na­leźć w życiu swój cel, ale żeby go osią­gnąć, trze­ba po­dą­żać w jego kie­run­ku, nie zba­cza­jąc z ob­ra­nej drogi. Nie­któ­rzy uwa­ża­ją nawet, że wła­śnie ta droga, a nie sam cel, liczy się naj­bar­dziej.

I nie gaś sam świa­tła, nim słoń­ce życia twego po­wo­li samo nie zga­śnie.