Jeśli mó­wisz coś z wy­star­cza­ją­cą pew­no­ścią sie­bie, więk­szość ludzi ci uwie­rzy.

Czasem nie trzeba pytać, wystarczy słuchać.

Przy­szłość roz­cią­ga­ła się przed nim jak dziki, nie­zba­da­ny teren z ksią­żek po­dróż­ni­czych, które czy­tał w dzie­ciń­stwie.

Tam­te­go dnia prze­ko­na­łam się, jak okrut­nie brzmi okre­śle­nie „za­gi­nął”, gdzieś w pół drogi mię­dzy na­dzie­ją a krań­co­wą roz­pa­czą. Czu­łam się, jakby los całej na­szej ro­dzi­ny za­le­żał od rzutu mo­ne­tą.

(...) po­de­szłam do dwu­pię­tro­wej willi ze spa­dzi­stym da­chem. Była stara i mocno już nad­gry­zio­na zębem czasu, wciąż jed­nak za­cho­wy­wa­ła pe­wien urok ni­czym przed­wo­jen­na dama, która mimo nie­sprzy­ja­ją­cych cza­sów za­kła­da ka­pe­lusz i je­dwab­ne rę­ka­wicz­ki, a potem dum­nie wy­cho­dzi na mia­sto.

Złe rze­czy przy­da­rza­ją się wszyst­kim, a nagła śmierć może spo­tkać nie tylko sta­re­go czło­wie­ka, ale też kogoś mło­de­go, jak ja.

Bo dopóki o czymś się nie myśli, jest tak, jakby to w ogóle nie istniało.

Cza­sa­mi czło­wiek naj­bar­dziej nie­na­wi­dzi tych, któ­rzy są mu naj­bliż­si.

Nie lubię kła­mać. Nie dla­te­go, że je­stem jakąś szcze­gól­ną pa­sjo­nat­ką praw­dy, po pro­stu zdą­ży­łam się na­uczyć, że kłam­stwo, zwłasz­cza to mó­wio­ne naj­bliż­szym, za­zwy­czaj ma krót­kie nogi. Cza­sem jed­nak czło­wiek nie ma wyj­ścia.

- Czy ten samobójca ma ręce związane za plecami? (...)
- Tak. Podobno sam je sobie związał.
- To możliwe?
- Owszem. Niełatwe, ale możliwe. I trzeba wiedzieć jak to zrobić. (...) oni wszyscy mieli ręce związane z tyłu. Cała piątka. Jedna osoba mogła wpaść na taki pomysł. (...) Ale żeby dokładnie to samo zrobiło pięć różnych osób? I każda z nich wiedziała, jak się taki węzeł wiąże?