Wariaci i dzieci zawsze mówią prawde.

Piekło jest rajem oglądanym z drugiej strony.

..i to poczucie prostej drogi, którego nie traci się, nawet kiedy ścieżka staje się kręta.

- Nie jestem mordercą - zaprotestował
- Nikt nie jest dopóki nie popełni pierwszej zbrodni.

Strzeż się proroków i tych, którzy gotowi są umrzeć za prawdę, gdyż - zwykle za sobą, często przed sobą, czasem zamiast siebie - pociągają śmierć licznych.

Księgi nie po to są, by w nie wierzyć, lecz by poddawać je badaniu. Mając przed sobą księgę, nie powinniśmy zadawać sobie pytania, co ona zawiera, ale co chce powiedzieć.

-A ty - zapytałem z dziecinną zuchwałością - nigdy nie popełniasz błędów?
-Często - odparł.- Lecz zamiast płodzić jeden tylko, wymyślam ich wiele, tak że nie jestem niewolnikiem żadnego." - Umberto Eco

Prawdziwa miłość pragnie dobra przedmiotu miłości.

Diabeł to zuchwałość ducha, to wiara bez uśmiechu, to prawda, której nigdy nie ogranicza zwątpienie. Diabeł jest ponury, ponieważ wie, dokąd idzie i idąc zdąża zawsze tam skąd przyszedł.

Robisz coś i wiesz dlaczego, ale nie wiesz, czemu wiesz co robisz.

Antychryst może zrodzić się z pobożności, z nadmiernej miłości do Boga lub prawdy, jak kacerz rodzi się ze świętego, a opętany przez demona z jasnowidzącego. Lękaj się, Adso, proroków i tych, którzy gotowi są umrzeć za prawdę, gdyż zwykle wiodą na śmierć wielu innych, często przed sobą, czasem zamiast siebie.

Nie ma rzeczy ulotniejszej niż kształt zewnętrzny, który więdnie i zmienia się niby kwiat polny, kiedy przychodzi jesień.

In omnibus requiem quaesivi, et nusquam inveni nisi in angulo cum libro / Wszędzie szukałem pokoju i nigdzie nie znalazłem, jak tylko w kąciku z książką.

- (...)Lecz nie zapominajmy, że są znaki, które na znaki nie wyglądają, i są takie, które nie mają sensu, jak ple-ple lub bla-bla-bla...
-Byłoby rzeczą straszliwą - rzekłem - zamordować człowieka po to, by oznajmić: bla-bla-bla!
-Byłoby rzeczą straszliwą - odparł Wilhelm - zabić człowieka nawet po to, żeby powiedzieć: Credo in unum Deum.

(..) sen za dnia jest jak grzech cielesny: im więcej go było, tym więcej się go pragnie, a przecież czujemy się nieszczęśliwi, jednocześnie zaspokojeni i niezaspokojeni.

Jakże piękne było widowisko natury, nietkniętej jeszcze przewrotną nieraz mądrością człowieka!

Dobrem dla księgi jest, by była czytana. Księga uczyniona jest ze znaków, które mówią o innych znakach, te zaś z kolei mówią o rzeczach. Bez oka, które je czyta, księga kryje znaki, które nie wytwarzają pojęć, a więc jest niema.

Miłość określana jest jako dręczące rojenie natury melancholijnej które rodzi się wskutek ustawicznego rozmyślania o licu, gestach i obyczajach osoby przeciwnej płci, nie rodzi się chorobą, ale chorobą się staje gdy nie znajdując zaspokojenia, przemienia się w nękającą myśl, to zaś prowadzi do nieustannego poruszania powiekami: do zakłocenia regularnego oddechu, do tego, że raz się płacze raz się smieje, a jego puls bije mocniej.

Świat nasz rodzajem labiryntu: wchodzącym - obszerny, chcącym wyjść - zbyt ciasnym się staję.

Czym jest miłość? Nie masz niczego na świecie, ni człeka, ni diabła, ni żadnej rzeczy, którą miałbym równie podejrzaną jak miłość. Z tej przyczyny jeśli dusza nie ma oręża, który nią kieruje, wali się przez miłość w ogromną ruinę.

Jak powiada starożytne przysłowie, trzy palce trzymają pióro, ale pracuje całe ciało. I całe boli.

Tylko w ludziach małych nie widzimy niczego nadzwyczajnego.

- Późno - rzekł Wilhelm - a kiedy ma się mało czasu, nie należy tracić spokoju. Musimy działać tak, jakbyśmy mieli przed sobą wieczność.

Żyjemy dla ksiąg. Słodkie posłannictwo na tym świecie wydanym na pastwę nieładu i skazanym na upadek.

(..) wiedza nie polega na tym tylko, by wiedzieć, co się powinno lub co da się zrobić, ale też na tym, co można by zrobić, a czego nie powinno się robić.

(..) kiedy człowiek czyta książki z medycyny, wmówi sobie zawsze bóle, o który one mówią.

Dotychczas myślałem, że wszelka księga mówi o rzeczach, ludzkich albo Boskich, które są poza księgami. Teraz zdałem sobie sprawę, że nierzadko księgi mówią o księgach albo jakby ze sobą rozmawiają. W świetle tej refleksji biblioteka wydała mi się jeszcze bardziej niepokojąca. Była więc miejscem długiego i wiekowego szeptania, niedostrzegalnego dialogu między pergaminami, czymś żywym, schronieniem sił, których ludzki umysł nie mógł opanować, skarbcem tajemnic pochodzących z mnóstwa umysłów i żyjących po śmierci tych, którzy je wytworzyli albo uczynili się ich pośrednikami.

Wszędzie spokoju szukałem i nie znalazłem nigdzie, jak tylko w kątku z książką.

- Ale jak to się dzieję - rzekłem pełen podziwu - że udało ci się rozwikłać tajemnicę biblioteki, patrząc na nią z zewnątrz, a nie zdołałeś, kiedy byłeś w środku?
- Tak też i Bóg zna świat, gdyż zamyślił go w swojej głowie jakby z zewnątrz, zanim go stworzył, my zaś zasady świata nie znamy, gdyż żyjemy w środku i oglądamy już stworzony.

Sen jest pismem i wiele pism jest tylko snami.