Teraz jest masakra u nastolatków. Kto nie pije alkoholu, nie bierze narkotyków, jest wykluczony z towarzystwa.

To była jak scena z najstraszniejszego filmu. Facet przed chwilą zgwałcił Marysię, ale w szpitalu wszyscy udawali, że nic się nie stało.

Homofobia to jeszcze jedna z twarzy lęku. Agresywny twarzy. Lęku niepojętego, paraliżującego, przemożnego. Przed czymś, czego się nie rozumie. I nie chce się zrozumieć.

Niektórzy, wiedząc już, że nie wolno mówić "pedał", wymyślili sobie, że będą mówić: "ideologia LGBT". Albo "gender", jeszcze kilka lat temu modne określenie. Świetny sposób na to, żeby odhumanizować człowieka, bo w ideologię zawsze można przywalić. Bo TO jest ideologia. Nic osobistego, prawda?

Bo te dzieci, stłoczone na oddziałach "psychiatrii", dorastają... Ci, którzy je kochają, stopniowo zestarzeją się i odejdą. Lub się poddadzą.

Na nagraniu widać, jak chłopak starannie zawiązuje jeden but, potem drugi, rozgląda się dookoła, aż w końcu, widząc nadjeżdżający pociąg, spokojnie skacze pod pędzące wagony.

Człowiek, wyjąwszy naprawdę empatyczne jednostki, boi się czegoś, co jest niewidzialne, niezrozumiałe, inne.

Polska zajmuje niechlubne drugie mijsce w Europie, jeżli chodzi o samobójstwa nastolatków, co jest starannie przemilczane w mediach.

Empatia - oto słowo, które powinno rządzić dzisiejszą Polską, a najczęściej pojawia się w słownikach wyrazów obcych.

Dla rodzica pierwsze wizyty na oddziale są wstrząsającym przeżyciem. Trzeba przywyknąć do obrazków, które w normalnej sytuacji wywołują szok.

Zresztą jak ocenić użycie słowa „zaraza” w odniesieniu do człowieka?

Ten szpital nie leczy. Nie prowadzi żadnej terapii. Nie opiekuje się. To jest przechowalnia dzieci, żeby nie popełniły samobójstwa.

Szpital w Józefowie pod Warszawą. Pościel dobrze pamięta pobyt poprzedniego pacjenta. Jest mocno przepocona, wyraźnie brudna, ale najgorsze wrażenie robią zaschnięte plamy krwi, które nie pozwalają nawet na moment zapomnieć o miejscu, w którym się jest.